galerie

Vergeet dit nooit- want er bestaat geen een soort mooi zijn..

Het is ontzettend goed dat dit onderwerp eindelijk is gekomen door die documentaire- Bedankt ! Het is vreselijk hoe we in ons westerse deel van de wereld hierdoor beinvloed en verneukt wordt. Emotioneel en financieel schandelijk bespelen en gemanipuleerd. Denk al die energie we met zijn allen gebruiken om ons zorgen te maken over hoe we er uitzien- het kon waarschijnlijk een derdewereldland voorzien van duurzame energie! -en ik zelf zit er ook mee en ben onzeker, absoluut- maar ik besef het wel-( we mensen kunnen namelijk pas iets doen als we hetkunnen zien!- dat is de eerste voorwaarde. .)-en aat dit wel blijken o.a in mijn kunst die met een knipoog laat zien wat voor een waanzin ons bezield- waarom vinden wij bijvoorbeeld de verschillendheid van bloemen en juwelen juist schitterend terwijl we een prototype accepteer als "rolmodel " alsof er een alleenstaande soort schoonheid zou bestaan ...

Eigenlijk is het vreselijk simpel- we worden met zn allen tegen elkaar uitgespeeld voor een financiele winst- deel en heers heet dat- een oude spel...dat gaat letterlijk en figurlijk over lijken. En of dat nou over iemands geheel zelfdestructieve of lichtelijk geshaken zelfbeeld gaan of een verhongerende persoon maakt profijt echt niets uit.

Dat we gaan richting een wereld nu in sneltreinvaart die mensen als vervangbare hulsen zien is onbeschrijfelijk en pijnlijk- hoe maken we het helder en duidelijk dat we niet asocial met elkaar willen leven in een kompetitiespel die bedacht is om macht ?

Maar in een wereld waar we mogen schitteren juist in alle die verschillende kleuren en vormen we zijn in geschapen. En waar ouder worden trouwens iets respectvols is zoals nog steedsi n andere culturen en niet puur als een soort medelijwekkend aftakelingsproces wordt gezien - die we mogen vrezen erger dan pijn- verminkingen de dood!

nou folks als we hiervoor een creme zou kunnen krijgen - daar ging ik voor !

so shine on all you beautiful diamonds of people - weet dat je volledig compleet en volmaakt en zelfs UNIEK ben in deze wereld, en dat is ongelofelijk mooi!

Sunshine

lees commentaar [0] | reageer

........noemt mijn man ze liefkozend, mijn AA borsten. Toen ik 15 was droeg ik een Hema AA cup BH met panties erin om het toch nog iets te laten lijken. De 2 jaren daarna zijn ze gegroeid tot die AA cup. Heerlijk, nooit een BH aan hoeven, geen gedoe met sporten. De vriendjes die ik had, vonden ze of lief of tja....... toch echt te klein. Zijn probleem, niet de mijne, dacht ik.

Tijdens mijn 2 zwangerschappen groeiden mijn borsten tot B-cup, ook een leuke ervaring. En er zat genoeg melk in voor de hongerige baby's.

Nu ben ik 47 en draag ik wel een (push up T-shirt) BH onder inmiddels nettere (want belangrijke baan ) outfits . Die koop ik bij Engelse bedrijven (Marks & Spencer of Little Women), want de Nederlandse BH's zitten met slecht.

Moraal van dit verhaal: kleine tietjes zijn leuk en makkelijk en ze hangen nauwelijks. Zolang je je niet laat opnaaien door allerlei plaatjes tenminste.

lees commentaar [5] | reageer

Ook ik was erg opgelucht dat mijn binnenste schaamlippen normaal zijn: de een keurig en de ander langer en frommelig. De term 'rommelig' (er is nu ook een naam voor!!!) vind ik daarbijeen geweldige vonst!!! Dank Sunny!

lees commentaar [0] | reageer

Met mijn zelfbeeld is, geloof ik, niets mis. Ik vind dat ik een leuk hoofd heb, niet standaard knap maar wel mooi, en ook mijn lichaam is eigenlijk prachtig. Ik heb maat 36/38, goeie tieten, een mooie kont en een slanke taille. Ik merk dat andere mensen mij ook mooi vinden, soms zelfs jaloers op me zijn.

Toch ben ik regelmatig onzeker over hoe ik eruit zie, en dat komt eigenlijk maar door een ding: kleding. In winkels zie ik op de poppen of in de rekken vaak mooie kleding hangen, maar zodra ik het zelf aantrek staat het raar! Er zit, met mij erin, dan eigenlijk teveel vorm in! In mijn hoofd vorm ik een plaatje van hoe een bepaalde broek, trui of rok hoort te zitten: mooi slank en elegant. Vervolgens komt dat beeld niet overeen met wat ik in de spiegel zie. Kleding wordt over het algemeen gemaakt voor dunne meisjes (vooral bij H&M) en daar staat het dan ook het mooist bij. Verder heb je wel de grote-maten lijnen, maar niets er tussenin! Van die kleding word je niet blij, je koopt het niet en je voelt je er abnormaal door, terwijl je dat niet bent! Slecht voor de verkoop, toch?

Wat zou het toch heerlijk zijn als de "gewone vrouw" (gemiddeld van lengte en met borsten, heupen en billen) wat meer geëerd zou worden!
Dan zouden we ons wat minder "alien" voelen...

lees commentaar [3] | reageer

Confectie zou zich aan ons moeten aanpassen ipv wij aan de confectie! Snijden en knippen in kleding is minder duur, gevaarlijk en pijnlijk dan snijden in mooie lichamen. Verdorie zeg.

De natuur maakt ons zoals we zijn. En dat is mooi, natuurlijk en normaal. Laten we in godsnaam de boel om ons heen aan ons (laten) aanpassen zonder operaties en aanpassingen aan ons eigen lichaam waarvan de meeste gevolgen op lange termijn nog niet eens bekend zijn.

Zelf ben ik het echt goed zat om nooit kleding in mijn maat te kunnen kopen, mijn benen zijn altijd te kort naar de zin van de confectie industrie! Shoppen voor kleding vind ik daarom een frustrerende klus en zo zou het niet hoeven zijn. Ik hoop dat er mensen in die branche zijn die nu wakkergeschud worden. We zijn niet allemaal 170cm lang met lange benen met een middeltje maatje wesp en cupB. En we zijn niet allemaal gezegend met 2 rechterhanden zodat we ons eigen kleding voor onze eigen maten kunnen maken.

lees commentaar [3] | reageer

Ik heb met bewondering gekeken naar beperkt houdbaar, de documentaire.

Ik ben zelf ook wel eeens onzeker over mn vagina, maar juist omdat ik mijn buitenste schaamplippen te groot vind, mijn binnenste komen er niet tussenuit.

Nu ik hoor dat het bij iedereen anderson is krijg ik toch ook weer mn twijfels..! er zijn toch wel meer mensen die dit hebben?

lees commentaar [5] | reageer

ik heb één lange en één korte binnenste schaamlip. is dit normaal?

zal er zowieso niet in laten snijden hoor

lees commentaar [4] | reageer

Ik schaam me meer voor de cellulitis op mijn benen dan de littekens op mijn armen. Mijn littekens verberg ik niet. Soms kijken mensen er een beetje stiekem naar, soms durven ze er iets over te vragen en ik voel me niet beledigd. Meestal blijft het daar ook bij. Het is immers zo persoonlijk, een gevoelig onderwerp en misschien ook confronterend en beangstigend? Als ik al een kort rokje draag in de zomer, of in bikini langs meer of strand wandel is dat met ingehouden adem. Ik doe heel erg mijn best om er vooral niet mee bezig te zijn, dat maanlandschap op mijn benen. Want zo´n vrouw ben ik niet. Nee, ik verzet me ertegen met hand en tand en ben al blij als ik de schijn weet te wekken met andere zaken bezig te zijn op zo´n mooie dag. Misschien is het makkelijker voor me mijn littekens met trots te dragen omdat ik er zo direkt mee in contact sta. Omdat ze iets zeggen over mij. Over mijn boosheid en mijn pijn.Over mijn beslissing om me daar niet bij neer te leggen.Ze herinneren mij eraan dat ik een sterke vrouw ben.Mijn lieve, mollige babybeentjes die me elke dag overal naartoe brengen, die me laten springen en dansen, ik negeer ze te vaak. Niet omdat ze het niet goed doen of omdat ze niet lekker aanvoelen, ze zijn gewoon niet goed genoeg. Als ze aangekleed zijn leiden ze me niet af en daardoor een ander ook niet. Maar zo kaal en bloot, lijkt het net of ze niet bij me horen.Ik probeer ze nu vaker aan te raken, liever voor ze te zijn. Dat klinkt misschien raar, maar ik denk dat het belangrijk is die spiegelaan de kant te zettenom je lijf te voelen. Danis het van jou. Dan is het van belang. En dan kan je jezelf dragen. Dat is mijn benadering. Ik vermoed dat ik erverder mee kom, ook als straksde rest mee gaat bubbelen en flubberen. Trouwens, toen ik ontmaagd werd stond ik er geen moment bij stil of mijn vagina visueel volstond. Pas de laatste jaren is het tot mij doorgedrongen dat daar nogal wat over te zeggen valt. Ik troost me met de gedachte datwe in het heetst van de strijd ons verstand verliezen. Je kunt uren naar elkaars geslacht gaan zitten kijken, maar dat zet geen zoden aan de dijk.Lang leve de voortplantingsdrift! Daar wijkt alles voor. Is dat dan onze kracht, dames?

lees commentaar [0] | reageer

Had een hele mooie tekst, om privacyredenen maar weggehaald

lees commentaar [1] | reageer

Ik wil melden

lees commentaar [1] | reageer