het meest verdrietige van alles vind ik toch ook wel dat de borst haar functionaliteit samen met deze waanzin heeft verloren. borstvoeding!
galerie
meisjeikke | 10-03-2007 | 
kleding
Als Nederlandse meid van 177 van 85 kilo heb ik grote moeite om kleren te vinden. Heb ik m'n eigen lichaam geaccepteerd, krijg ik de grootste broek niet over m'n kont.... De grote-matenkleding past me toch vaak weer niet en is al helemaal niet hip (of niet te betalen) Kennelijk mag men wel lang zijn, maar daarbij een solide bouw, dat kan dan weer niet. Om depressief van te worden.
Ellen (17) | 10-03-2007 | mijn verhaal/mening
Als meisje van 17 kan ik met trots vertellen dat ik me geweldig voel in mijn eigen lijf.Met mijn54 kilo en een lengte van 1.74m. ben ik niet dik, dit ben ik ook nooit geweest. Je kunt me mager noemen, maar zelf noem ik het liever slank. Zo is mijn bouw nou eenmaal, ik kan eten wat ik wil en je ziet er niets van.
Op het moment heb ik er zelf geen onzekerheden meer over dat ik dunner ben dan de rest, maar dit is ooit wel anders geweest. Ik kon rond mijn 12de niet naar een zwembad gaan zonder voor anorexia-patient te worden uitgemaakt of in ieder geval iets in die richting.
Meestal hoor je juist verhalen van meisjes en vrouwen dat ze zo ontevreden zijn met hun lichaam, omdat ze zichzelf zo dik voelen. Omdat ze steviger zijn dan de rest. Bij mij was het het tegenovergestelde, ik was veel dunner dan de rest. Ik wist heel goed dat ik hier heel gelukkig mee moest zijn en dat ik niet moest klagen. Maar als jong meisje wil je er toch graag bij horen en niet te veel van de rest afwijken.Dus voelde ik me toen niet zeker over mijn lichaam.
Nu ik wat ouder ben en vrouwelijke vormen heb gekregen ben ik ontzettend gelukkig met mijn lichaam en vertel dat het liefst aan heel de wereld. Ik ben zelf heel erg tegencosmetische chirurgie, dit komt omdat ik vind dat schoonheid vooral van binnenuit komt. Schoonheid is iets wat je uitstraalt en dat kan een wildvreemde chrirurg echt niet aan jou veranderen.
Van mijn vriendinnegroep ben ik de dunste, maar om nou gelijk te zeggen dat ik de mooiste ben, absoluut niet. We zijn allemaal mooi op onze eigen manier. Ik laat mijn vriendinnen ook graag merken dat ik ze mooi vind en geef ze regelmatig complimentjes, en dat doe ik niet om aardig te doen, ik meen het echt. Ik vind dat wij vrouwen/meisjes elkaar daarin ook moeten steunen. We moeten elkaar niet als concurrentie zien en elkaar proberen te overtreffen, we moeten elkaar juist een beetje helpen.
Misschien dat ik er als meisje van 17 nog weinig over kan vertellen, maar ik word nu niet bepaald onder druk door de bladen. Ik wist al dat alles bewerkt is van wat er in de bladen staat en daardoor word ik er niet door beïnvloed. Ik ben wel met mijn uiterlijk bezig, dat kan moeilijk anders in deze tijden, maar ik ben er niet door geobserdeerd ofzo. S'ochtends ben ik een half uurtje bezig om mijn slaap-look te veranderen in mijn dag-look en verder haal ik door de dag heen zo'n 3 keer een borstel door mijn haren.
Ik vind het goed dat de docu is gemaakt en ik hoop dat veel vrouwen er door zijn wakkergeschud, alles wat je in het dagelijks leven confronteerd met je eigen uiterlijk is nep en jou eigen uiterlijk is harstikke echt, dus ben daar trots op!
Heleen | 10-03-2007 | Kijken naar lijven
Na het zien van deze documentaire keek ik toch heel anders naar de zwemles vandaag.
Er waren zwemjuffen die ik er prima uit vond zien in badpak, maar als ik met dezelfde kritische blik zou kijken als die ik voor mezelf gebruik, hadden ze allemaal wel een 'probleemgebied'. Sommigen zelfs meer dan ikzelf en ik vond het bij hén geen probleem.
Wat ben ik dan streng voor mezelf....
MdJ | 10-03-2007 | ik ben nÃét mooi
Hallo,
Er wordt hier veel gezegd: alle vrouwen zijn mooi. Nou deze niet. Er zijn vast veel vrouwen die zich hetzelfde voelen als ik, er hetzelfde mee willen als ik, maar hetzelfde doen als ik. Ik heb een vriend, maar mezelf aan hem 'geven' lukt me bijna niet meer (wat onze relatie ook niet ten goede komt). Ik ben nu bijna 22, 1.67m en 89 kilo. Ja, te zwaar. Maar doe er maar eens wat aan.
Ik ben 4 jaar depressief geweest (15-19 jaar), medicijnen gekregen waar ik (toen) van aankwam. Maar het werd alleen maar meer. Iedere minuut (ja echt, of is het iedere seconde) denk ik: ik heb er genoeg van! Ikwalgvan mijn uiterlijk.
Het 'leuke' is ook nogdat ikallemaal striae heb(op mijn armen en buik vooral), geen idee waar het vandaan komt (nooit zwanger geweest, nooit ineens heel veel aangekomen... begon al toen ik een jaar of 12 was)
Het is niet zozeer dat ik dun moet zijn, maar ik weet dat hoe ik nu ben, ongezond is voor me. Ik wil gaan 'sporten', maar ik durf niet. Ik ben bang nagekeken te worden, uitgelachen. (ja, ik ben gepest vroeger) Zeker in het begin als je ook nog eens een conditie hebt van 0,0.
Ik heb zelfs een sportpasjevia mijn studie, gratis. Ik kan sporten via school, maar dan zit je met allemaal studenten en dat durf ik al helemaal niet. Nee, liever dan stom (?)fitnes doen in een sportschool, maar ik durf niet! Als er iemand is in of in de omgeving van Eindhoven die met hetzelfde zit, hoor ik dat graag in het commentaar (wie weet vind ik (jij?) hier wel een sportmaatje).
Wel goed dat er zo'n onderzoek is! Succes ermee!
Groetjes, MdJ
Yvonne | 10-03-2007 | het gaat om uitstraling
Lieve vrouwen: kijk eens naar elkaar hoe prachtig jullie zijn! Vorig weekend was ik met drie vriendinnen. We gingen elkaar masseren. Elk vrouwenlijf was anders gebouwd maar ik vond al mijn vriendinnen mooi en helemaal goed! Zelf ben ik 46 jaar en woon alleen met mijn kinderen. Ik bevind me in de bloei van mijn leven, ben tevreden met mijn uiterlijk en voel me een sensuele, spannende vrouw. Dat vinden ook mijn minnaars (33 jaar en 48 jaar). Het gaat om uitstraling. Natuurlijk heb ik lijnen en rimpels en ik ben niet super slank. Ik ben trots op mijn borsten die fier rechtop staan (A80), mijn slanke taille en brede heupen. Alles puur natuur. Laat je niet gek maken, ga op buikdans of biodanza en kijk eens naar vrouwenlijven in de schilderkunst van de afgelopen eeuwen.
Rebecca | 10-03-2007 | rimpelborstjes
Als meisje van nèt 17 kreeg ik mijn dochter. Mijn nog niet eens uitgegroeide strakke lijf heeft daar een behoorlijke opdonder van gekregen. In één nacht barstte mijn buik van 9 maanden open; overal striae. Niet alleen op mijn buik, ook mijn billen, benen en borsten moesten er aan geloven. Tel daar nog 9 maanden borstvoeding bij op en je komt op slappe borsten met striae.
Nu, 10 jaar later, vind ik dat nog steeds wel moeilijk. Ik mag niet klagen hoor ik van iedereen. Heb een prachtig figuurtje waar geen kilo aankomt, een vriend die veelvan mij èn van mijn borsten houdt... Maar ik vind het nog steedslastig te accepteren dat ik nu al zo'n lijf vol littekens en 'oude' borsten heb...
Volgensde zelftest op deze website ben ik ontvankelijk voor het beeld in de media. Ja, dat klopt wel. Maar de stap naar een operatie is toch te groot: zo mooi als echt wordt het toch niet, er kan vanalles misgaan, kost veel te veel geld, is het niet waard.
Waar andere vrouwen vaak tegenop zien, kijk ik naar uit; mijn 30e. Ik hoop dat ik vanaf dan wat voller ga worden en dat mijn borsten dan meedoen.
G. de Bruijn | 10-03-2007 | borstcorrecties
Goed onderwerp. Enige tijd geleden heb ik, naar ik meen in de NRC, een stuk gelezen dat in Columbia veel jonge meisjes op hun 18e of 16e een borstcorrectie krijgen aangboden door de ouders. Ik moet zeggen dat ik gruw bij de gedachte mijn dochter zoiets kado te doen.
alice | 10-03-2007 | over borsten, de documentaire, en (getsie) schaamlip-correcties
Ik loop al een paar jaar rond met het plan m'n borsten te laten vergroten. M'n ene borst is namelijk groter dan de andere, maar ja, beide zijn cupmaatje AA(A). Omdat ik nogal lang ben, vind ik deze cup niet bij mij passen. Ik denk dat ik me sexyer zal voelen als ik borsten heb die je kunt zien. Ik vind borsten ook gewoon mooi. Ik ben zelf bi, val dus op mannen en vrouwen. Ik heb nu al een hele tijd een heel lieve vriend (die me wel steunt in m'n plan, maar me ook vertelt dat het voor hem niet hoeft, hij vindt me zo mooi).
Ik ben vroeger nogal gepest met m'n lengte. Daarom ben ik flink onzeker in m'n lichaam. Toch vind ik dat ik de laatste 5 jaar ontzettend vooruit ben gegaan. Ben niet meer zo verlegen als vroeger.
De documentaire heeft wel indruk op me gemaakt. Sindsdien kijk ik op tv steeds of vrouwen hun voorhoofd kunnen fronsen, en ik heb een oude Cosmo gepakt om eens te kijken naar alle (gephotoshopte) tailles. Ik wist eigenlijk helemaal niet dat er op zo'n grote schaal gebruik werd gemaakt van foto's aanpassen.
Wat ik me realiseerde toen er tijdens de documentaire foto's werden getoond van vulva's voor en na de operatie, was dat ik eigenlijk nooit andere vulva's had gezien. Wat een variatie is er mogelijk! Net als bij het mannelijk geslachtsdeel dus (in grootte, maar ook in waar "het" naartoe wijst, etc). Dat meisje in die documentaire, ik vind het echt heel akelig dat haar wordt aangepraat (zelfs door haar moeder!) dat ze iets raars heeft. En oh bah, die operatie zelf dan! Ik durfde bijna niet te kijken! Bahhhh!!!! Halen ze zo een stukje lichaam van je af... brrr...
Sunny, bedankt voor de documentaire en deze website. Het blijft maar in m'n hoofd zitten.
