galerie

normaal doe ik dit niet zo vlug- een reactie geven op een forum- maar ik vind dit zo'n mooi en welkom initiatief...

ik ben een jonge vrouw van 25 jaar die aan het losbreken is van het perfecte keurslijf dat mij wordt opgedrongen door...ja, door wie eigenlijk? Door de marketeers die hebben bedacht dat sex(isme) verkoopt? Door de domme vrouwen die er aan mee doen en elkaar napraten en zeggen dat rimpels en vetrollen lelijk zijn? Door de mode-industrie?

Tot mijn 12e voelde ik mij prima over mijzelf, ik was kind en ik speelde. Ik hield wel van tuttebellen, maar maakte me geen zorgen. Tot ik op de teevee baywatch ging kijken, die serie waar extreem rondborstige vrouwen in hoogopgesneden, rode badpakjes niets anders doen dan over het strand huppelen en zwoel in de camera kijken. Sex verkoopt en dat hadden de makers goed door. Oh nee, dacht ik. Vrouwen moeten grote ronde borsten hebben en slank zijn om mooi gevonden te worden! Het was een beeld waar ik nooit aan kon voldoen. Het heeft een tijdje geduurd, voordat ik de wereld niet meer als een afspiegeling van baywatch zag en me realiseerde dat kleine(re) borsten- zoals de mijne- ook best mooi konden zijn.

Langzaam aan creerde ik mijn eigen schoonheidsbeeld en kwam ik dichter bij mijn eigen lichaam te staan. Ja, mijn borsten, buikje en ronde heupen waren eigenlijk best mooi. En werden ook mooi gevonden door geliefden, dat hielp.

Toen ik vorig jaar in M was leerde ik een paar meiden kenden die erg sexy waren. Ze waren sexy omdat ze echt en tevreden met zichzelf waren. Ze schaamde zich er niet voor hun mooie, goedgevulde buikjes en billen uit hun broek te laten hangen en ik kreeg daar goede zin van. Ik dacht jaaaaaah; eindelijk eens vrouwen die zich niet willen verstoppen. Door mij te begeven in het gezelschap van deze prachtvrouwen kreeg ik meer respect voor mijn eigen lijf en de lijven van vrouwen in het algemeen. Echte vrouwen.

En daarvoor wil ik ze bij deze bedanken!

lees commentaar [0] | reageer

17 jaar ben ik, 17 jaar, verslaafd aan mode en tegelijkertijd heb ik een intense hekel aan de mode-industrie. Heb net de documentaire beperkt houdbaar gezien en heb spijt van de etos producten die ik net heb gekocht. Terechte spijt moet ik wel zeggen want wat heb ik nou aan een Ğ Body Countour Streamliner   bodycream, behalve dat hij lekker ruikt ? De documentaire heeft mijn oergevoel aangewakkerd. Ik zal en moet alle meisjes om mij heen tegen deze vrouwen-hatelijke industrie beschermen. Want vrouwen haat is het zeker, hoe kan men nou verwachten dat ik in maatje 36 pas als ik gewoon breder gebouwd ben. Maar gewoon breed gebouwd bestaat niet. Je bent nu uitzonderlijk breed gebouwd, wat niet meer als normaal beschouwd kan worden. En ik haat het dat ikzelf ook verslingerd ben aan modebladen, dat ikzelf ook naar de sportschool ga om er mooier uit te zien, dat ikzelf ook vreselijke dingen koop om maar te hopen op een kleine verandering. En ik, al zeg ik het zelf, ben niet lelijk. Zoals heel veel meiden niet lelijk zijn !
Het is geen kwestie meer van de vraag waar dit schoonheidsbeeld vandaan komt, het gaat er om dat het er is ! Ge-photoshopte beelden zijn geen werkelijkheid en als er alleen fictie in bladen en op tv verschijnt waar moeten wij een normaal vrouwenlichaam tegenkomen ? Ik voel me bedrogen door de mode en cosmetica industrie ! Als een model, (lang, dun, mooi) al gephotoshopt in een blad komt, waarbij haar taile nog minder word en alle rimpeltjes en lijntjes, onderkinnen etc. worden weggehaald, dan betekend het dat ik nooit zo kan worden, zoals de reclames dat beloven. En ik vind het niet meer erg. Ik laat deze zomer me blubberbuikje lekker zien en al blubbert het van hot naar her , het kan me niet meer schelen ! Ik ben het zat, ik ga in protest !

lees commentaar [9] | reageer

Ik ben een 75-jarige grootmoeder van zeven kleinkinderen, en heb dus rimpels zat! Maar daar stoor ik me niet aan. Iedere leeftijd heeft zijn eigen schoonheid, als je je maar waardig gedraagt. Dus niet, zoals je op straat ziet, oude vrouwen die zich kleden als een tiene "van achteren lyceum, van voren museaum". Ook zag ik eens, tijdens een bezoek ergens, een oudere vrouw die van die gebaartjes had, of ze een jong meisje was. Het was echt een gemaniëreerdheid. Tragisch was dat. Als iemand mij veroordeelt wegens mijn leeftijd, dan laat ik hem/haar vallen: dan niet! Ik loop altijd stralend rond en glimlach en praat met iedereen. Maar dat heb ik wel zelf moeten bevechten en veroveren, want ben door ouders en ex-echtgenoot altijd gekleineerd en naar beneden gedrukt. Op een gegeven ogenvlik dacht ik: nu gaat het anders worden. En na een tijd werd het ook anders.Het hangt echt van je eigen houding af. Hoe sta je tegenover jezelf. Vroeger had ik een collegaatje die echt lelijk was, althans volgens de schoonheidsmaatstaven. Maar ze liep er bij alsof ze een schoonheid was. Stralend, vol vertrouwen, iedereen open aankijkend. En.......... ze was razend populair, bij mannen en vrouwen. Nu ken ik een studentje, een meisje dat er beslist heel leuk uitziet. Ze heeft echter een groot minderwaardigheidsgevoel en duikt schuw weg. Gevolg: weinig vrienden.Ze wilde op een gegeven ogenblik haar borsten laten vergroten en kwam bij mij om raad. Ik heb haar toen uitgelegd, dat het bij haar 'tussen de oren' zat. Ze dacht te slecht over zichzelf, en die borstvergroting zou niet helpen. Want na een paar maanden zou ze weer wat anders laten doen. Nee, ze moest leren zichzelf positief te accepteren. Ze heeft mijn raad ter harte genomen. Toen mijn kindneren klein waren, begon de toenmalige zwart-wit televisie met reclamespotjes. Direct heb ik de kleintjes erop gewezen dat ze niet alles moestsen geloven wat zo'n reclame zei. "Kijk", zei ik: "Hier zie je Van Nelle koffie die het allerlekkerst is volgens die reclame. En straks komt Douwe Egberts, die het allerlekkerst is volgens hun reclame. Niets van aantrekken. Zèlf uitproberen, zelf nadenken." Zo probeerde ik ze onderscheidingsvermogen mee te geven, zodat ze niet afhankelijk waren van de meningen van de media.Het belangrijkste is iemands zelfvertrouwen, en, heel belangrijk, jezelf niet altijd centraal stellen. Treed uit jezelf en richt je op een ander. Ik werk 2 x in de week als vrijwilligster in een Verzorgingshuis, en dan zie je wel heel andere dingen dan alléén je eigen sores. Dat helpt!

lees commentaar [0] | reageer

De verhalen over grote borsten herken ik heel goed. Ik ben 18 jaar en hebcup 70DD, en ik ben er láng niet tevreden over. Veel liever zou ik kleinere borsten hebben, die hebben zo'n mooie vorm enstaan mooi recht vooruit, zelfs zonder de steun van een beha. Dat kunnen de mijne wel vergeten.

Van jongens krijg ik veel aandacht, vooral bij het uitgaan. De enige reden daarvooris omdat ik grote borsten heb. Ik draag nooit truitjes met veel inkijk en probeer de aandacht er niet op te vestigen, maar je kunt er gewoon niet omheen.

Veel liever zou ik die aandacht krijgen omdat ze vinden dat ik een lief gezichtje heb of een mooi lichaam en mooie billen. Maar daar kijken ze niet naar, mijn gezicht of mijn lichaam vinden ze niet mooi, het zijn alleen mijn borsten. Terwijl ik daar zelf juist het meest onzeker over ben. Ik vind mezelf mooi, ik zie er leuk en spontaan uit, maar ik zou veel liever complimentjes krijgen over mijn mooie ogen en lieve lach, dan over de 'lekkere tieten' die ik heb, want zo zeggen jongens het tegen me.

Het wordt weer zomer en ik ga dan vaak met mijnvriendinnen naar het strand. Ik zie er nu al weer tegenop. Ten eerste is het altijd een hel om een mooie bikini te vinden. Ik zou zo graag ook een keertje een triangle-bikini willen, maar dat kunnen mijn borsten gewoon niet aan. Dus ben ik gedoemd tot de bikini's met een beugel enstevige bandjes om te zorgen dat mijn borsten niet de vrije loop krijgen. Het beeld dat de media schetsen, van sexy meiden met groteborsten in een kleine bikini (denk aan Mariah Carey) heb ik nooit gesnapt: hoe kunnen zúlke grote borsten nou in zo'n kleine bikini?! --> Dat moeten haastwel silliconen-borsten zijn, die staan namelijk altijd rechtop en vooruit. Met mijn borsten is dat niet zo, en met de meeste grote borsten niet.

Daarom zou ik zo graag kleinere willen: dan kan ik ook eens een sexy truitje aan zonder meteen een hoer te lijken. Ook eens een truitje met een V-hals zonder dat alle koppen mijn kant op draaien zodra ik een kroeg binnenstap. Ook eens in de zomer een spaghettihemdje aan zonder dat ik op de fiets zit en alle werklui me na roepen en fluiten. Ook eens een leuke bikini aan waar mn borsten genoeg steun aan hebben en er niet uit vallen bij de eerste beweging die ik maak. Ook eens de sexy lingeriedragen die je bij de H&M en Hunkemuller koopt.Nu moet ik naar de 'grote maten zaken', waar vrouwen van 60 komen, maar waar geen sexy lingerie is voor jonge meiden met grote borsten zoals ik. Soms voelt het alsof ik de enige ben. Waar moet ík nou mijn sexy lingerie vandaan halen?! Laat stáán dat ik een leuke bikini kan vinden met een schattig printje.

Pfff... waarom willen vrouwen altijd grote borsten? Grote borsten zijnlang niet altijd mooier en beter. Sterker nog: ze maken mij onzeker, het kost me klauwen met geld om een beha te vinden, áls ik er al een vind, ik krijg mijn bloesjes niet dicht, ze trekken de aandacht en zijn áltijd aanwezig, ze leiden mannen af, ik lijk een hoer wanneer ik en truitje of hemdje draag met ook maar een beetje inkijk en mannen hebben totaal geen aandacht voor wat ik nog meer te bieden heb.

Kortom: vrouwen met kleine borsten, maak je maar geen zorgen. Je bent niet de enige die onzeker is. Vrouwen met grote borsten zijn láng niet altijd tevreden en ook zeker niet beter af.

lees commentaar [40] | reageer

Een familielid zei ooit tegen mijn zusje, op een verjaardag, luid en duidelijk, "Jij staat er gewoon, en je zus, tsja...." "Goh, ik weet ineens wie we niet meer uitnodigen!" zei ik verontwaardigd, maar met een grijns en minder luid en duidelijk dan de veroorzaker van mijn verontwaardiging. Wat was dat nu weer voor opmerking!? Waar haalde ze het vandaan? Meteen sloeg de onzekerheid en twijfel toe. Was mijn houding dan verkeerd, straalde ik iets uit wat mensen vertalen als , tsja, als wat? Droeg ik verkeerde kleding? Dagenlang ging het door mijn hoofd. Etalages werden als spiegel gebruikt, de twee minuten voor de kledingkast werden er minstens vijf, soms kleedde ik me weer om. En weer om. Mijn lieve vriend zei dat ik me er niets van aan moest trekken, mijn zusje zag er prakltisch hetzelfde uit als ik (dat klopt) en dat familielid was zelf ook niet het toonbeeld van hoe het moest. Maar hoe moet het dan, dacht ik? En ineens was het daar: er moet helemaal niks! Ieder individu is anders en dat is prima! En als mensen je wat minder vinden , hebben ze pech! Dat is een mening, niet de waarheid. De vijf minuten voor de kledingkast werden er weer twee en naar verjaardagen trek ik nu aan wat ik wil, ben ik wie ik wil en neem ik mijn relativatievermogen (en soms mijn terechtwijzende toon ;) ) mee!

lees commentaar [0] | reageer

uit de folder van de BodyShop 1997

lees commentaar [0] | reageer

De Body Shop uit 1997

lees commentaar [0] | reageer

Het Lieve Lijf

Het was 1997 en in de wereld van de schoonheidsverzorging had een nieuwe benadering haar intrede gedaan. Een winkelketen die producten maakte van grondstoffen die milieuvriendelijk waren voor onze huid en voor Moeder Aarde. Crèmes en zepen en olien die niet de illussie in stand wilde houden dat schoonheid te koop is. De lipstics, ogenschaduw en geurtjes waren ook niet geproduceerd onder slechte arbeidsomstandigheden in Verweggistan. Er werden geen dierproeven gedaan om 'wetenschappelijk te onderzoeken' of iets werkte of niet. Toen nog een nieuwe aanpak, vooral omdat het in alle opzichten om eerlijke handel ging. Er verdwenen inderdaad geen rimpels en andere uiterlijke gevolgen van het leven met behulp van deze dag- of nachtcreme en je betaalde je ook niet ongelukkig voor een potje of een tube. De Body Shop gaf ook informatie over haar visie op schoonheid en was zeer kritisch over de gevolgen van het gepropageerde schoonheidsideaal.
Een van de folders die ze toen nog regelmatig uitgaven, heb ik nog; het heette 'eigen waarde en (echte) schoonheid'. Ik heb het vooral bewaard om de totale visie die ze uitdroegen en.... om de tekening op de middenpagina: een ronde, mollige, blote barbie op een bank met daarboven de tekst: "Slechts een paar vrouwen zien eruit als een topmodel. De overige drie miljard niet".

Het is 2007 en de info over alle mogelijke chirurgische ingrepen in vrouwenlijven is aan de orde van de dag. De make-over-tv-programma's vliegen over het scherm en het lijkt toch bijna een schande als je niet iets 'laat doen'.
Sunny Bergman maakte een moedige tv-documentaire over deze verminkingsindustrie. Jantien de Boer van de Leeuwarder Courant werd zeer geinspireerd door de ernstige gevolgen van het snijden in lichaam en geest en trok ten strijde. Ariel Levy schreef een boek en dit alles maakt dat we het er -godinnenzijgedankt- weer over hebben.

Nog veel langer geleden hadden we het over baas-in-eigen-buik. We verbrandden bh's en droegen vormloze tuinbroeken. We bedoelden dat we geen object waren en dat we zelf wilden weten wat we mooi vonden; we voelden ons sterk en zelfverzekerd. Wat lijkt dat lang, lang geleden.......
Ik heb wel eens stiekum gedacht dat ik mijn oogleden, heel misschien, ooit, alleen als het erger werd, als ik het heeel erg graag zou willen - en geld zat zou hebben - en als het zou kunnen natuurlijk, dat ik dan een piepklein, echt slim, ooglidliftje zou willen laten doen.
Ik heb het er zelfs eens met 2 vriendinnen over gehad of zij dat soort zondige gedachten ook wel eens hadden en of ze me ooit zouden kunnen vergeven als ik iets dergelijks zou laten doen......
Welnu, ik ben weer helemaal genezen.
Nooit laat ik in me snijen als het niet strikt noodzakelijk is voor mijn Leven. Ik geef deze industrie geen enkel aandeel in mijn Lieve Lijf. En laten we het in hemelsnaam aan onze dochters vertellen en aan onze zonen: trap er niet in, geloof de leugenaars en raddraaiers niet. Het is niet waar, geluk is niet te koop, schoonheid zit vooral van binnen en in frisse en zuivere lucht en liefdevolle mensen om je heen, ontplooing en goede voeding, in veel lachen en zingen bijvoorbeeld en vast in nog veel meer dingen. Maar niet in het mes van deze chirurgen.
Als je toch wat wil, hierbij een tip: shop voor je Body maar bij de Body Shop: Geen illusies en Eerlijke Waar. En voor inspiratie: www.beperkthoudbaar.nl
Ineke Verdoner

lees commentaar [2] | reageer

Als 20 jarige had ik al erg grote borsten en na 3 kinderen(met elk kind een maatje meer) cup 75 GG. Ik heb me altijd geschaamd en onzeker gevoeld over mijn borwsten.

Op mijn 40e na lang wikken en wegen een borstverkleinenede operatie laten doen. Mijn twijfel lag vooral op het ethische vlak: kmag je zomaar in een gezond lichaam laten snijden. Ik weet nbiet of het daardoor kwam maar na de operatie heb ik in een depressie gezeten. Op nacontrole bij de chirurg vroeg ik of hij zoiets wel vaker hoorde. Nee hoor, was zijn verbaasde antwoord, dat heb ik nog nooit als klacht gehoord (dan voel je je dus nog gekker dan je al bent). Later heb ik wel eens in een onderzoek gelezen dat ruim 40 % van de vrouwen psychische klachten krijgt na een cosmetische ingreep.

Wat ik ook nog wil zeggen en wat ik nog nergens teruggelezen heb, is dat na de ingreep het sexuele gevoel uit mijn tepels verdwenen was. Dit had niemand( en zeker de chirurg niet) mij verteld dat dit kon gebeuren. Ik ervaar het als een groot gemis! Ik zie een overeenkomst met het verkleinen van je schaamlippen. Ook daarin zit sexueel gevoel, dus bedenk je 3x voordat je zoiets laat doen!

Inmiddels ben ik 50 en alweer een cup E. Ben tevreden met mijn lichaam en vond de documentaire heel erg goed, een eye-opener. Ik ben nu minder gevoelig voor het beeld wat ons opgedrongen wordt, in mijn geval en op mijn leeftijd zeker ook de anti-rimpel reclames!!

lees commentaar [0] | reageer

Ik ben de afgelopen jaren een heel stuk zelfverzekerder geworden. Ik denk dat het komt omdat ik ben afgevallen (ik was ongezond dik en depressief waardoor ik niet lekker in mijn vel zat), omdat ik volwassen(er) geworden ben en al een paar jaar een hele fijne relatie heb. Toch heb ik ook nog mijn dagen dat al die beelden op tv en in de bladenme geen goed doen (=understatement).Erg dat ik nu blijer ben met mezelf omdat ik aan mijn eigen schoonheidsplaatje voldoe (zo goed als..), dat inhoudt dat anderen mij mooi vinden. Toen ik 20kilo zwaarder woogzeiden mensen (mannen en vrouwen) vaak tegen me: jij hebt echt een mooi gezicht.. ik WIST gewoon dat ze bedoelde: wat ben jij een dikke koe, maar je gezicht is (gelukkig voor jou) WEL de moeite waard.. Dat heeft me zo gekwetst! Ik wil nooit meer alleen een mooi gezicht hebben. Ik wil dat mensen me helemaal mooi vinden. -Maar dan komt ook meteen de vraag naar boven: WAAROM?!?! Als ik straks oud en uitgeluvbberd van het baren ben, zal mijn zelfvertrouwen dan nog net zo groot zijn? Ik vrees het ergste en richt me daarom maar op belangrijkere zaken zoals (voor mij) spiritualiteit: het boeddhisme. Waar je niet eens een ziel hebt, alles begoocheling is... dat relativeert erg goed kan ik je vertellen!

lees commentaar [3] | reageer