galerie

Shadow | 05-05-2007 | MRKH - geboren zonder vagina

Hallo allemaal. Ik ben een vrouw van 31 jaar en ik hebhet MRKH syndroom. Dat houdt in dat ik ben geboren zonder baarmoeder en zonder vagina.Ik kan mij noggoed herinneren dat ik deze diagnose kreeg. Ik was 18 jaar, had mijn eerste vriendje en dan dit. De gyneacoloog zei: Gelukkig ziet de buitenkant er normaal uit. Fijn, ik had normale schaamlippen, een normale clitoris. Alleen zat er een kuiltje op de plek waar mijn vagina had moeten zitten. De techniek staat voor niets, ik had een keuze: een ingrijpende operatie om een vagina ingang te creeeren, om zo penetratie mogelijk te maken. Of het maar zo laten als het was. Ik koos uiteindelijk voor een niet-operatieve methode om een vagina te maken. Ik heb nu een normaal sexleven en gelukkig, ik zie er normaal uit daar beneden. Tenminste, dat dacht ik. Tot ik hoorde over de vagina correctie, de zogeheten "confectiekut". Ik geloof niet dat ik ooit zo hard heb gehuild om iets wat er dan niet mooi zou moeten zijn aan mijn lichaam. Al die jaren hield ik me vast aan het gevoel dat ik "normaal was van buiten". Na het zien van "Beperkt houdbaar" heb ik weer hard gehuild. Hoe de moeder van dat mooie jonge meisje zegt dat ze een syndroom heeft omdat ze grote binnenste schaamlippen heeft, dat dit niet "normaal" is! Terwijl dit meisje niets mankeerd! Ik wist niet wat ik hoorde! Dit kan niet waar zijn!Ik ben namelijk GEZEGEND met een paar mooie, opwindende GROTE binnenste schaamlippen en ja, ik heb daar ooit enorm veel problemen mee gehad. Maar ik heb nu mijn vulva geaccepteerd zoals deze eruit ziet... met schaamlippen! Het feit dat ik geen officiele vagina ingang heb en dat ik geen kinderen kan baren is iets wat ik nog moet verwerken. Dat is al moeilijk genoeg. Maar met de opkomst van de Playboy look wordt ik toch weer onzeker. Het voelt alsof ik dus per definitie een lelijke vrouw ben. Of misschien ben ik eigenlijk wel helemaal geen vrouw. Ik ben te mager, ik heb kleine borsten, ik heb schaamlippen (God moge het verhoeden) Ik heb geen "neukgaatje"(ja echt, je moet als je een beetje vrouw bent wel neukbaar zijn volgens sommigen)en ik heb een platte kont. Wat blijft er dan eigenlijk nog over van dat vrouw zijn? Als we van het modeplaatje en het algehele huidige beeld over vrouwen moeten uitgaan, niet veel meer ben ik bang. Dan maar naar de plastisch chirurg? Ik geloof dat ik ook wel voor het totaalpakket in aanmerking kom... Nee, ik kan met recht zeggen dat ik nooit, maar dan ook nooit naar een plastisch chirurg zal stappen om me te laten opfluffen... je kan wel aan de gang blijven. Ik streef ernaar te leren van mezelf te houden zoals ik ben en ik heb de stille hoop dat acties als dit langzaam maar zeker wat aan de idioterie van het schoonheidsideaal doen. Iedereen is uniek in wat hij of zij is en iedereen is mooi op zijn of haar eigen manier. Dat zou genoeg moeten zijn. Toch?

lees commentaar [6] | reageer

Jeroen | 29-04-2007 | Vagina

Waarschijnlijk komen op deze site niet de vrouwen die al een ingreep overwegen. Maar toch moet ik even melden dat de enorme variatie in vagina's mij enorm boeien. Iedere vrouw die ik heb gehad had een ander wonder tussen haar benen. Voor mij is het iets heel moois en bijzonder. Jammer als daar een convectiekut van gemaakt wordt. Tenzij iemand natuurlijk tegen enorme medische problemen aanloopt (en niet cosmetische).

lees commentaar [9] | reageer

D | 28-04-2007 | Pearly Penile Papules

De lengte is normaal, maar.....

Pearly Penile Papules:

Hier wel eens van gehoord??

Enig idee hoe ik me daarvoor schaam!!!!

lees commentaar [5] | reageer

Lysandra | 28-04-2007 | Kutje kleien

Voor degenen onder jullie die geďnteresseerd zijn:

http://www.komkutjekleien.nl/

Goed voor je dochter, leuk met je vriendinnen en hilarisch toijdens een vrijgezellendag.

lees commentaar [0] | reageer

Wim | 28-04-2007 | Solidariteit

Hallo boze en blije vrouwen,

Na zo'n 6 weken meelezen op deze site krijg ik het gevoel dat de groep vrouwen, die lichaamscorrectie afkeuren, groter is dan de groep die het als een welkome uitkomst zien voor hun vraagstukken.

Dat maak ik op uit de boosheid en ergernis die klinkt uit de verhalen. Zo vaak werd het gevoel van vernedering en mens onterendheid beschreven.

Juist in deze boosheid ligt de energie opgeslagen om je eigen krachtige antwoorden hierop in het dagelijks leven te gaan geven. Dat maakt naar mijn idee boosheid en ergernis juist zo waardevol.

In veel verhalen wordteen oproep gedaan aan vrouwen om zich gezamelijk te verzetten tegen de oprukkende populariteit van deze cosmetische ingrepen. Een oproep tot solidair zijn met elkaar tegen de commercie. Het lijkt hier of veel vrouwen zich als een gewillige prooivan het schoonheidsideaal zien en zich er op persoonlijk niveau nauwelijks tegen kunnen wapenen.Evenals bij de vrouwenemancipatie het geval was zijn opnieuw de solidariteitsverwachtingen hoog gespannen.

Mag ik jullieeen paar vragen stellen?

1.In hoeverre acht jij je zelf sterk genoeg omvanuit je eigen kracht een voor jou passend antwoord te geven op de verleidingen die de commercie je in deze tijd biedt?

2.In welke mate denk jedat je de solidariteit van andere vrouwen nodighebt om je zelf sterker te makeneeneerlijker antwoord op het schoonheidsideaal tekunnen geven, om zodoende wel trouw te kunnen blijven aan jezelf?

3.Wat zou je zelf kunnen doen thuis, in je gezin, op je werk, in je straat,in je directe omgeving, om jouw kijk op schoonheid en lelijkheid duidelijk te kunnen maken?

4. Hoe solidair zijn jouw eigen vriendinnen?

5.Op welke manier geniet jij in je leven van zowel schoonheid als van lelijkheid? In hoeverre kun je ook lelijkheid bij jezelf aanvaarden?

Groet Wim

lees commentaar [4] | reageer

barbara2 | 26-04-2007 | buik is geen buikje meer

Mijn buikje was zo mooi strak, en daar was ik trots op. Er ging -toenertijd- een mooie navelpiercing in. En truitjes moesten bij voorkeur een aardig endje boven die navel zitten. Lang is mijn buikje een van mijn favoriere lichaamsdelen gebleven.

Totdat ik zwanger werd. Zwanger zijn is prachtig, en die zwangere buik was prachtig. Naveltruitjes kun je niet dragen met zo´n zwangere buik maar evengoed, wat was ik trots. Uiteindelijk ben ik 2 keer zwanger geweest. Heb twee keer een mega-buik gehad.

Een buik vol leven, met lieve trapjes erin. En het balangrijkste: er zijn twee prachtige lieve gezonde kinderen uit gekomen. Dat heeft mijn buik maar mooi voor elkaar gekregen. Dat is pas echt iets om trots op te zijn!

Maar nu. De kinderen zitten inmiddels op school en de buik zit dagelijks goed verstopt. Naveltruitjes zijn uit den boze (buiten hetfeit datze uit de mode zijn) Mijn buikje is niet meer. Het is nu een massa los vlees die alle kanten op gaat. Die buik is een bron van onvrede geworden. Jammer dat dat zo gaat. Die buik heeft zijn taak uitstekend gedaan en zou juist meer respect moeten hebben. Maar schijnbaar is een strakke buik het allomtegenwoordige ideaal.

lees commentaar [2] | reageer

Barbara | 25-04-2007 | wat is dit?

Dit is mijn lichaam, Dit is mijn tempel

Ze is me dierbaar

Ik heb niet altijd even goed voor haar gezorgd, omdat ik me teveel richtte op wereldse zaken. De littekens van het leven zijn zichtbaar op mijn lijf, maar maken het daardoor ook eigen, mijn eigen lijf, vol leven en herinneringen.

Ze is me dierbaar

Ze is waardoor ik me kan manifesteren, me kenbaar kan maken aan jou. Wat of wiezou ik zijn zonder mijn eigen lichaam?

Beoordeel niet wat je ziet met je wereldse ogen. Maar sluit je ogen en raak me aan, voel me en oordeel dan.

Dit lichaam is mooi, groots en zacht en warm en veilig. Dit lichaam is heerlijk. ze is de uiting van de overvloed die ik elke dag ervaar.

Ik hou van mijn lichaam.

Als jij van mij houdt, laat me dat dan weten door dit lichaam, mijn tempel te eren.

Mocht je de neiging hebben haar te willen veranderen, te verbouwen of te vernietigen, ga dan heen, ik accepteer dat niet.

Wil je mij echt leren kennen, in al mijn grootsheid, zachtheid, weligheid en warmte. Kom dan, treed binnen, eer mijn tempel en eer mij...

lees commentaar [0] | reageer

Arabesk | 24-04-2007 | Jane Goodall een prachtige vrouw

Zo wil ik ook oud worden, MET alle rimpels. Deze vrouw straalt schoonheid en wijsheid uit, ik moet er niet aan denken dat zij zich zou laten botoxen. Haar gezicht straalt karakter uit!

lees commentaar [10] | reageer

Jerusha | 21-04-2007 | Mooi dik is niet lelijk!

En zo denkt voormalig James Bond-acteur Pierce Brosnan er ook over. Voor hem geenBondgirl-bonenstaak aan zij zijde. Siert hem dat niet?! Hij lapt duidelijk de oppervlakkige Hollywoodnormen aan zijn laars. Dat is nou echte klasse!...

lees commentaar [8] | reageer

Marianne | 20-04-2007 | tegen beter weten in...

Ik ben 21 jaar en ik heb eigenlijk alles wat mijn hartje begeert. Ik zit op de universiteit; heb fantastische vrienden; een lieve familie; een interessant; druk leven en een goede gezondheid. Ook qua uiterlijk heb ik het mee, ik ben 1.80 m, heb maatje 36 en heb een mooi gezichtje. Maar tóch spiegel ik me aan de playmates, die je tegenwoordig in ieder magazine, iedere reclame en iedere videoclip ziet. En daar komt mijn 'probleem': ik vind mijn borsten (en billen) te klein. Ik vraag me af waarom ik, met alle kwaliteiten, die ik te bieden heb, nog steeds inzit over mijn uiterlijk. Een ander vervelend bijgevolg hiervan is, dat ik mannen systematisch onderschat. Ik heb altijd gedacht dat een gozer je laat zitten op het moment dat hij iemand tegenkomt, die er beter uitziet. Met een 'do it to them, before they do it to you' mentaliteit, ben ik er nog nooit in geslaagd om niet vreemd te gaan tijdens een relatie. Ik heb gewoon te veel bevestiging nodig dat ik aantrekkelijk ben.

Het erge is dat het altijd wat anders is. Al vanaf mijn tiende vond ik mezelf te dik en lijnde ik regelmatig, naar het voorbeeld van mijn moeder, die wel eens een week alleen droog brood en 's avonds een kommetje yoghurt at. Ik was zo gefixeerd op het feit dat ik dik zou zijn, dat ik op mijn 18e niet eens door had dat ik in drie maanden 20 kilo was afgevallen. Ik liep rond in slobberende kleren, omdat ik dacht dat er iets mis was met de wasmachine. Helaas was dat niet zo, er was iets mis met mij. Ik had kanker! Het erge is nog dat ik zelf niets had gemerkt aan mijn uiterlijk. Wanneer mensen zeiden dat ik mager was geworden, deed ik dat af als vleierij.

Die zomer heb ik er als een wandelend lijk uitgezien: ik was kaal door de chemotherapie, bleek, omdat ik absoluut niet in de zon mocht, mijn tanden en nagels waren aangetast en ik was nog steeds broodmager. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo vreselijk heb gevoeld. Het feit dat ik niet de vermoeidheid en de pijn, maar mijn uiterlijk als het ergste heb ervaren, spreekt boekdelen. Ik schaamde me vreselijk over deze oppervlakkigheid, maar ik was dolblij toen mijn wenkbrauwen een maand na de chemotherapie weer begonnen met groeien.

Ik wilde dat ik een les geleerd had van deze periode. Ik had er zo vreselijk slecht uitgezien en ik mag blij zijn hoe goed het nu weer met me gaat. Je zou zo zeggen dat zo'n gebeurtenis je referentiekader zou veranderen. Dat heeft het ook wel gedaan, maar niet voor lang, want ik vond mezelf nog steeds mager. Ik had op dat moment ook AA cup in mijn BH's.In die twee jaar ben ik met pijn en moeite 7 kilo aangekomenzijn mijn borsteneen kleine B-cup. Toch ben ik nog steeds ontevreden en onzeker.

Ik ben er nu achter gekomen dat miijn onderzekerheid niet afhankelijk is van hoe ik eruit zie, maar uit mezelf komt, en de zogenaamde imperfecties maar een uiting daarvan zijn. Ik voel me lelijk, terwijl ik eigenlijk beter weet. Ik geloof dat de onderzekerheid, die wij als vrouwen over ons uiterlijk hebben, niet alleen afhankelijk is van de vrouwen, die we op tv zien, maar ook van de vrouwen uit onze dagelijkse leven, die we waarderen, liefhebben en respecteren. Maar 2% van de vrouwen is tevreden over haar uiterlijk! Dat betekent dat wij als kind bijna geen enkel rolmodel hebben, dat zelfverzekerheid wat dit betreft uitstraalt! Het is normaal om jezelf niet goed genoeg te vinden. Ik ben vastbesloten om, als ik zelf een dochter heb, dit anders te doen. Ik klaag niet meer over dingen, die ik niet zo mooi vind, ik eet wat ik wil en ik sport voor mijn gezondheid. Ik wil later een carriere, en ik zou het vreselijk vinden als deze afhankelijk zou zijn van mijn uiterlijk. Waarom zou ik dan niet ophouden met mijn leven te saboteren door mezelf af te rekenen op mijn uiterlijk!

lees commentaar [5] | reageer


[login]