galerie

Frans | 17-08-2007 | (schaam)haar wegscheren

Ben blij met meerdere reacties dat het onzin is om te scheren ...... mijn "theorie" is dat als je teveel haar afscheert, dat het dan op je tanden weer terugkomt........ en ik ben misschien een uitzondering, maar ik vind schaamhaar geweldig en opwindend........dus wat mij betreft mag alles welig groeien, het is ook ontroerend (vind ik) als er ook haar groeit in je lies (of op je benen), ontroerend om aan te raken en het voelt voor mij inderdaad dat ik met een volwassen vrouw vrij (i.p.v. met een kindvrouwtje), als ze nog een mooie bos schaamhaar heeft, heerlijk...........dus, alsjeblieft vrouwen, behoud je eigenheid (geldt voor mij overigens ook qua geur....er gaat niets boven een lekkere eigen lichaamsgeur boven alle dure geurtjes van de drogist): er is al zoveel hetzelfde in deze gladde cultuur!!

lees commentaar [4] | reageer

nell | 17-08-2007 | slapende honden wakker maken

ik moet eerlijk zeggen dat ik voor deze documentaire nooit had nagedacht over mijn schaamlippen, maar dat ik nu tegen beter weten in toch onzeker ben geworden. Er is een slapende hond wakker gemaakt die ik liever slapend had gehouden. Ik vraag mij af of er nu juist niet meer vrouwen een schaamlipcorrectie gaan wensen....

lees commentaar [10] | reageer

ria | 16-08-2007 | lelijk gezicht als vrouw wie heeft dit ook?

Ik ben een vrouw van 38 jaar, HBO opleiding, en jarenlang extreem uitgescholden en vernederd omwille van mijn uiterlijk. Ook jongens en mannen hebben me gezegd dat ik lelijk ben. Van mijn familie krijg ik geen steun, ze willen er niks mee te maken hebben, vroeger moest ik "maar een eindje verder gaan lopen"…

Al jaren heb ik hulp geprobeerd te zoeken bij het Riagg en BAVO, zij willen niet op mijn problematiek ingaan maar zeggen wel dat ik absoluut geen BDD heb! Bij diverse plastisch chirurgen kreeg ik te horen dat ik nooit knap zal worden en maar naar het Riagg moest gaan. Van het kastje naar de muur dus. Inmiddels ben ik zo zwaar gefrustreerd dat ik mezelf heb afgezonderd en leef als een kluizenaar. De wanhoop nabij en ik denk steeds meer aan het idee om een einde aan mijn leven te maken. Zo wil ik niet meer verder leven, als lelijke vrouw. Het ergste vind ik de vernederingen van andere vrouwen naar mij toe, en te zien dat ik niet aan de norm kan voldoen van een normaal uiterlijk. Daarna volgt de eenzaamheid, de verstoting, ondragelijk, het lijden is voor mij bijna niet meer te harden.

Ik vraag me toch af of ik de enige vrouwben die al jarenlang zo lijd onder haar lelijke gezicht.

lees commentaar [63] | reageer

meisje20 | 02-08-2007 | lelijk

Hallo allemaal,

Ik wou dat ik zoals velen hier kon zeggen dat ik trots ben op mn buik of er niet mee zit. Het zit me ontzettend in de weg. Ik ben 20 en heb al heel lang een echte hangbuik, mn huid is sowieso erg slap altijd geweest en zo'n buik doet dan niet goed. Als ik nog wat afval zal dat toch altijd blijven hangen... Ik haat het. Ik ben vanaf mn 11e nooit meer gaan zwemmen of naar het strand geweest. Ik ga niet uit. Het is gewoon te pijnlijk. Ik durf geen relaties aan te gaan omdat ik toch alleen maar vanjongens hoor dat ze het walgelijk uit vinden zien. En die paar mannen die er geen problemen mee hebben ken ik helaas niet. Er is al genoeg mis aan mn lichaam maar dat is wel het ergste. Het verpest letterlijk mijn leven, mn tienerjaren zijn eenzaam en thuis geweest.Het stomme is dat ik er niets aan kan doen. Ik heb nooit veel gegeten of gesnoept en ik sport elke dag minstens 45 min. Toch blijf ik dik en zeker die buik. Ik zie het gewoon niet meer zitten. Mensen begrijpen ook niet waarik allemaal mee zit, want ik verberg het. Hoe vaak ik er wel niet van huil is niet normaal. Waarom moet ik nou weer zo zijn? Waarom is de maatschappij zo... Overigens vind ik dikke buiken niet per definitie lelijk, maar die van mij helaas wel :( Want die hangt en ziet er niet uit.

liefs

ps: Ik vind sunny er trouwens mooi uitzien, en ook tenminste een echte vrouw.

lees commentaar [9] | reageer

Nicol | 30-07-2007 | Kijk op alles

Ik ben een meisje van 17 jaar,
En heb best wel een buikje, als er 10 kilo af zou zijn zou het alleen maar mooier zijn. Vorig jaar ben ik al 15 kilo afgevallen, maar om nog meer af te gaan vallen.. Trekt me op 1 of andere manier niet zo.
Vroeger op de basisschool werd ik gepest met dikzak ect,ect. Doet het altijd goed voor je zelfvertrouwen en je zelfbeeld ''niet dus..'' Ik heb me jaren lang geschaamt voor mezelf, en doe het af en toe als ik me dag niet heb nog steeds.
Ik probeer mijn buikje met alles te verbergen, Maar na dat ik jullie verhalen lees realiseer ik mezelf eigenlijk steeds meer; Waar ben ik in gotsnaam mee bezig, Me familie/vrienden mogen me zoals ik ben. Waarom zou ik dan veranderen?
Als een ander persoon je daarom niet zou kunnen accepteren moet die persoon gauw uit mijn buurt zijn!
Die stomme perfectie beeld van maatje 36, dat is jezelf martelen.
Dan heb ik maar maat 42, Nou en?
Zolang je tevreden met jezelf kunt wezen, en doen wat je kunt doen!
Ik las ook bij sommige verhalen dat jullie vriend/man jullie mooi vinden zoals je bent, Wees daar blij mee!
Maar natuurlijk, als je er zelf lekkerder door in je vel zit als je wat afvalt, altijd doen. Het geeft je meer zelfvertrouwen.

Deze site is trouwens erg goed, vind het top!
Weg met die stomme perfectie beeld!

lees commentaar [5] | reageer

Anoniem | 12-07-2007 | Ik lijk perfect maar ben het niet

Ik gebruik een ander email adres omdat ook ik me voor bepaalde dingen schaam, bang dat bekenden erachter zouden komen.

Mensen geven me vaak complimenten over hoe ik eruit zie. Ik heb lange dik haar, een mooi gezicht, slank lichaam.
Wat ze echter niet weten is dat ik een puistenrug heb, dat ik overbeharing heb, op mijn buik, rond mijn tepels en aan de schaamstreek. Dat epileer ik allemaal en hoop dat niemand het zal opmerken.
Op een speurtocht door het internet heb ik vele verhalen gelezen van vrouwen met zulke beharing en toen dacht ik: misschien is het wel normaler dan het lijkt.
Het is misschien een verstoorde hormoonhuishouding want mijn beenhaar en andere haar op mijn lichaam is niet dik of zwart, maar normaal.
Wat ook vrij vervelend is, is wanneer ik sport ik snel zweet tussen mijn billen. Ook dan hoop ik dat niemand het ziet, denk ik dat het iets abnormaal is. Maar als je dan weer wat rondzoekt dan zie je dat het allemaal veel normaler is.

Ik wil alleen maar zeggen, dat als je iemand op straat ziet die er mooi uitziet, wees er dan maar zeker van dat die ook zijn/haar "lelijke" kantjes heeft. Maar die kan je altijd verstoppen. En ik vind het jammer dat dat verstopt moet worden, het maakt je alleen maar meer ongelukkig.
Maar alleen kan je het niet...

lees commentaar [3] | reageer

Sarah | 12-07-2007 | Schoonheid is relatief

Duizenden reclames over gezichtscreme, zowel voor mannen als voor vrouwen, reclames over verstevigende lotion voor je buik, bene en billen....er goed uitzien is heel belangrijk in deze maatschappij. Met er goed willen uitzien is niets mis mee. Je opmaken omdat je dan vind dat je er leuk uit ziet, prima vooral doen. Het word pas een probleem als je zulke dingen doet omdat mensen je anders minder gaan waarderen, of omdat je opmerkingen krijg omdat je "lelijk" bent volgens een ander.

Ik ben zelf vrij groot, weeg wat te veel..ik ben gewoon gewoon. Maar het is echt belachelijk hoe mensen achter mijn rug om het over me hebben, als ik uit ga hoor ik regelmatig mensen nare opmerkingen maken. Ik heb nu eenmaal niet maatje 36, so what?! denk ik dan, maar kennelijk is dat toch een probleem.Nu kan ik wel zeggen dat het me niets kan schelen maar sommige opmerkingen zijn best pijnlijk.

Ik ben bezig met afvallen omdat dat voor mij gezonder is, en ik ben gezond aan het afvallen d.w.z geen crash dieet, gewoon gezonde voeding onder beglieiding van een dietiste. Dat gaat prima, en daar ben ik erg blij mee. Ik heb een geweldige relatie met iemand die mij compleet accepteerd en die mij oprecht mooi vind. Dat helpt mij wel heel erg, maar ik kan me voorstellen dan vrouwen (en mannen ongetwijfeld ook) die zoiets niet hebben zodanig onder druk komen te staan dat ze naar drastische maatregelen gaan grijpen.

Persoonlijk vind ik plastische chirurgie eigenlijk best een goed gegeven, maar dan wel om medische redenen. Het is toch heel fijn dat we tegenwoordig de techniek hebben om mensen hun gezicht te reconstrueren na een ongeval. Ik kan me ook voorstellen dat mensen die heel zwaar zijn geweest, na dat ze zijn afgevallen hun overtollige huid kunnen laten verwijderen. Ik kan me ook voorstellen dat je als vrouw als je volwassen ben en praktisch geen borsten heb dat je ze laat vergroten. Met zulke dingen heb ik helemaal geen probleem dat vind ik juist goed.

Wat wel problematisch is is dat mensen tegenwoordig naar de plastisch chirurg gaan alsof het niets is, even laten botoxen om rimpeltjes tegen te gaan, meisjes van 17 die hun borsten laten vergroten (je bent nog helemaal niet uitgegroeid op je zeventiende!!) In plaats van te gaan sporten en gezond te eten je overtollig vet laten wegzuigen, de snelle oplossing...

mij niet gezien, wat ik eigenlijk nog het ergste vind is dat schoonheid, of wat als schoonheid gezien word, relatief is. Nu is het in om heel dun te zijn en zo, maar kijk eens een paar eeuwen geleden ten was het juist in om een maatje meer te zijn, de zogenaamde rubensvrouwen. Het ideaal beeld veranderd steeds dus je kan het eigenlijk toch noot goed doen...

lees commentaar [1] | reageer

paul | 26-06-2007 | Kortom dus

Ik weet dat heel veel vrouwen, die ik ken dan, vaak aangeven dat ik juist heel veel kwaliteiten bezit en eigenschappen. Eén zei bijna letterlijk, terwijl zij ook na openhartige gesprekken, wist dat ik verlangde naar een relatie (niet direct met haar in het algemeen), want zij had en deelde dat ook aan mij als klankbord graag mee juist veel ervaring met mannen die haar maar gebruikten, op één ding uit waren, haar bedrogen of anderen er op na hielden, "oh Paul waren er maar meer mannen zoals jij". Blijkbaar, al zei ze dat nog net niet er bij, behalve dus het uiterlijk. Maar van zulke signalen word je hoe ze ook werkelijk zijn niet echt plezieriger. En je wordt er ook niet beter van in je zelfbeeld.

Van de één hoor ik dat ik me kwetsbaarder moet opstellen, maar als ik dat doe word ik of afgewezen of het contact is verbroken. Dan bedoel ik dus niet eens zeggen dat je iemand heel leuk vint zelfs of verder. En als je het dan niet de volgende keer of daarvoor dan zo durft, zou je weer te afstandelijk overkomen. Wat moet je doen. En dan is er nog het probleem om dus in die contactsituatie te kunnen komen. En ik ben op toneeltraining en cursussen mime en andere toneelcursussen geweest, sport.

lees commentaar [1] | reageer

paul | 26-06-2007 | daten en relatie (of beter het gebrek er aan)

Dan het laatste verhaal in deze context als serie na elkaar. Ik heb dus zoals in het vorige stukje aangegeven verschillende pogingen ondernomen om sociale contacten te krijgen en in laat ik "date-situaties" zeggen te kunnen komen. Daaraan is toe te voegen aantal reacties op een contactadvertentie, ook daar waarin gesproken werd van vriendschap/onderneemcontacten. Bij beide types is het steeds op een flop uitgelopen. Een keer klikte het perfect via de post en ook telefoon, humor en er was een klik, en werd verder ook helemaal niet gesproken over uiterlijk. Dit was een niet-relatiegerichte (tenminste in naam wel) advertentie. toen na tijd kwam het tot een eetafspraak ergens. Eerst duurde het hele tijd voordat ze op kwam dagen, en daarna had ik achteraf het gevoel alsof ze al voorbij gereden was met een auto, en dan hele tijd niets, en toen ze dat deed was de gehele spontaniteit van haar kant weg. Ik kreeg niet eens kans om contact te maken en bij haar was ik van begin af aan ingesteld op onderneemcontact en niets meer. Dus zelfs niet onderbewust signalen van ik wil relatie uitzenden voor een eventuele antenne ervoor. Plus de gereserveerdheid was al te merken voordat we op dichte afstand ontmoetten. Ik merkte dus echt alsof ze zwaar teleurgesteld was en er gauw een eind aan wilde breien. Daarna heb ik ook niets meer van haar gehoord.

Een andere keer ook een onderneemcontactadvertentie waarbij er gevraagd werd om een contactvoorstel te doen en ik denk dat ik een origineel voorstel had. Ik houd, dus hield toen ook, van lange afstandswandelen en zij ook en zij hield ook van in een kroeg te zitten. Ik kwam dus met een voorstel om een klein meertje rond te wandelen waaraan diverse café's aan zijn en daar dan een soort kroegentocht te maken. Dat en alle andere, weer over uiterlijk geen woord, dingen maakten dat het goed klikte wat dat betreft, ook telefonis best wel. We hadden afspraak bij de trein in Groningen, waar zij aan zou komen en ik op het perron al zou staan wachten, daar ik dat én galant vond en ook eerder in Groningen kon, wilde zijn. Aangezien er over uiterlijk niet werd gesproken, gaven we beetje aan, vooral ik, aangezien zij in eentrein zat neem ik aan, zoals welk t-shirt of sweater en een bepaalde tas met opdruk. Ik sta daar en de trein loopt binnen,de passagiers stappen uit, en ik ga ponificaal zo staanaan het begin richting het stationsgebouw dat ze me duidelijk moet zien staan. Maar niemand komt naar me toe, de wachtende passagiers stappen in en voor de omgekeerde reis met de trein en ik ga voor de zekerheidbij de treindoor de ramen heen kijken zodat ze niet een "Jannes van der Wal-situatie" zou hebben en bv in slaap was gevallen. Nee niemand en de trein vertrekt al weer. Ik loop rond, kan ja zijn dat ze de trein heeft gemist. Geen afspraak. Ondanks mijn verlegenheid (toen best nog veel sterker) stap ik op een jonge vrouw af die een beetje aan de zijkant bij de abri staat en vraag haar of zij op iemand wacht die Paul heet, zoeits. Dat bevestigt ze dan en we lopen richting de betreffende stadsdienst. Ik ga zo zitten dat ze de keus heeft hoe en hoe dichtbij zij wil zitten dat ze zich niet opgedrongen voelt. Ik praat met haar en geeft haar ook de ruimte om over haar (vorige) werkdag te praten en zo. OP gegeven ogenblik komt er een oude man voor bij de bus, wij zitten achterin, en vraagt de stadsdienstchauffeur om te vertellen of hij met die bus naar een bepaald adres kan. De stadsdienstchauffeur gaf aan dat het niet die bus was, maar vroeg aan de centrale ontvangst van de bussen welke dan wel. Hij was al te laat en draaide zich om naar de passagiers en vroeg of ze wel geen probleem er mee hadden dat hij deze oude man even hielp. Eigenlijk gelijk daarop, de achterdeuren waren dicht, staat mijn afspraak op en beent naar voren. Ik denk al ze zal toch niet stennis schoppen en herrie maken over dat de stadsdienst daar te lang nog blijft staan, wanneer ze ineens voor uit stapt en richting het treinstation rent met haar rgzak al dansende op haar rug heen en weer. Aan de ene kant was het een heel koddige situatie aan de andere kant ook een pijnlijke en kwetsende voor mij, toen had ik veel minder zelfvertrouwen en relateerde ik alles aan het uiterlijk. Ik bleef zodat het niet op zou vallen in de bus tot een volgende halte en stapte daar uit of dat voorval er verder niets met mij te maken had. Ook weer niets van gehoord.

Zo ook op oproepen gereageerd waarin gepoogd werd een groep blijkbaar te gaan vormen. Blijkt bij de afspraak dat het eigenlijk van, de vrouwelijke, intitiatiefnemer dat het opeens de bedoeling was dat we nad die ontmoeting met allen daar haar zouden laten weten of je met iemand of allen verder wilde. Tijdens die ontmoeting was al duidelijk te merken dt de belangstelling van lle vrouwen daar uitging naar één (kennelijk) aantrekkelijke in elk geval slanke jonge man en ik en een andere man die ook niet echt viel binnen het aandachtsveld qua uiterlijk hinmgern daar maar een beetje bij.

Geen voorspellend vermogen nodig om te zeggen dat ik en ik meen ook die andere man die er blijkbaar buiten viel niet belangstelling hadden om door te gaan.

Zijn maar een paar voorbeelden en steeds komt het op hetzelfde neer.

Tevens richt ik mijzelf later ook steeds minder op de voorheen altijd aanwezige sterke verlangen naar een relatie, zoals ik ook aangaf in het vorige stukje.

lees commentaar [1] | reageer

Peggy Munnikhuis | 25-06-2007 | Boostsessie ''lekker in je lijf''

Een paar maanden geleden heb ik de cursus ''lekker in je lijf'' gevolgd. Deze cursus is bedoeld voor mensen met een negatief lichaamsbeeld. Eerder heb ik op deze site een stukje geschreven over de cursus en hoe ik dit heb ervaren. Vorige week woensdag was er een laatste ''boost'' bijeenkomst'. Of er nog meerdere cursussen volgen en waar is nog niet helemaal duidelijk. Wel is er eeen site ''www.lekkerinjelijf.net'', waar belangstellenden voor de cursus zich kunnen melden. Evt. wordt hier dan gevolg aan gegeven.

De cursisten van ''lekker in je lijf ''blijven elkaar eens in de zoveel tijd zien. Als er belangstelling voor is, om je daar bij aan te sluiten kan dat ook. Geinteresseerden kunnen zich melden via een reactie op dit stukje.

lees commentaar [0] | reageer


[login]