galerie

Door | 04-04-2007 | Zelfkastijding

Zelfkastijding

"Ik ben natuurlijk wel een beetje te dik. Als je het héél eerlijk en objectief bekijkt. Wat zou je dan zeggen? Nee, ik wil het echt gewoon weten. Omdat ik me ongezond voel. En omdat ik het zelf niet goed kan zien. Of beoordelen. Volgen mij.Ben ik echt veel te dik, of gewoon een beetje? Gaat het meer naar (vriendin) X of (vriendin) Y? Echt gewoon een heel objectief antwoord."

Mijn arme, gemanipuleerde schat:

-"Nou ja, echt...van mij hoeft het écht niet hoor. Maar ja, misschien kan er, ja eh, wel íets af. Als het moet."

(.........)

Bij de Hema laat ik de vrolijke bikini's maar hangen. Ik ga voor het bikini-hemdje. Over ieder chocolade-eitje voel ik mijnuzo rond Pasen schuldig. Ik denk er 's avonds in bed aan, tel hoeveel ik totaal gesnoept heb. En neem me wéér voor: volgende week echt sporten. 's Ochtends tel ik de pukkels van de dagen kijk ik niet eens meer in de spiegel naar mijn naakte lichaam. Zes jaar geleden maakte dat lichaam me nog blij. Ik bewonderde mezelf graag in mijn nieuwe blitse bikini. Onzeker over alles, was dat lichaam mijn houvast. Wat jaren en wat anti-depressiva later voel ik me altijd naakt met mijn lichaam.Minder onzeker over al het andere. Maar mijn 'buitenste' ligt als een schreeuwend billboard om me heen. TE DIK!!

Over de film. Alles blijft hangen, maar het meest shockerend waren natuurlijk de dokter, maar zeker ook: de dame van Jackie. Het bikkelharde mooiste maar meest nare meisje uit de klas. Stuitend opportunisme. Stuitende domheid en hardheid. Ik voelde me je mee Sunny.

Lia | 04-04-2007 | sterkte

Wou je mededelen dat ik met je meedenk en je snap.Ik heb dat ook wel eens dat ik me te dik voel en dan af will vallen.Hoop dat het gauw weer beter met je gaat.Sterkte!

sunny | 05-04-2007 | door's stukje

ik vind het mooi geschreven, vooral de zin over het schreeuwende billboard..

Petra | 12-04-2007 | zelfkastijding

Het is wat hoor! Ik heb nooit geweten dat die foto's op die manier werden gemanipuleerd. Ik vind het een hele opluchting nu ik dat weet.

Ben altijd heel tevreden geweest over mijn uiterlijk en lichaam (inmiddels 50, 1.73 m en 63 kg) en heb het geluk dat ik niet veel moeite hoef te doen (ben lui van nature) om het allemaal een beetje ok te laten blijven. Tuurlijk worden we er niet strakker op, en soms sta je daar ook bij stil en wordt er niet blij van maar ok....

Door deze documentaire zijn mijn ogen toch wel geopend. Wat een gedoe maar ik begrijp wel hoe het je overkomt. Dat werd hier wel even goed duidelijk gemaakt.

Die Jackie (had nog nog nooit van dat hele magazine gehoord) redactie was alleen maar grappig. Niet ergerlijk. Perfecte bodies zijn nu eenmaal een hot item en hier boos om worden heeft geen enkele zin. Het is een tijdsverschijnsel en bestaat nu eenmaal.

Kijk even goed naar dat stukje over buikdansen en hamam, word je toch weer helemaal blij van? Daar kunnen wij westerlingen in elk geval wel wat van leren.

Heb altijd hekel gehad aan burka's maar begin hier zelfs een voordeel in te zien, allemaal gelijk! Nee dit meen ik niet, maar er zit wat in toch?

Ik heb natuurlijk makkelijk praten als middelbare ('oude') vrouw, hoef voor mijn generatiegenoten niet meer zo extreme. Meisjes, jonge vrouwen, sta goed in de schoenen en wil je wat veranderen doe het, het kan tenslotte. Besef wel dat je voor jezelf je grenzen bepaalt! Anders ben je voor je het weet Barbie herself!

Sterkte allemaal!

Ama | 22-04-2007 | zelf

Het is frusterend hoehet negatieve gevoel ook nog eens door onszelf versterkt wordt.

Sailant detail: toen ik 20 was en maatje 42 had voelde ik me walgelijk dik, 10 jaar later met maatje 46 vond ik mezelf mooi en was echt blij met MIJN buikje (omdat 'ie van mij was!). Toen kwam ik er achter dat niet alleen schoonheid van binnen zit, maar ook het ervaren van de eigen schoonheid.

Dus Door, dat objectieve antwoord bestaat niet!

Veel succes & sterkte!

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]