galerie

MissF | 05-03-2012 | Mijn verhaal

Toen ik 15 was werd ik me pas bewust dat ik mezelf niet mooi vond. Doordat ik in klas 1,2 en 3 gepestwerd, wasik verlegen en had ik het gevoel dat ik in een soort van 'positie' zat van de gepeste en dat ik daar niet meer uit kon komen. Toen ik in de 4de naar een andere school ging, wilde ik uit die 'positie'. Maar dit ging niet volgens plan. Ik was verlegen,ik vond moeilijk om met andere mensen uit mijn klas te praten en ik was overal bang voor.Ik wilde mooi zijn, vrouwelijk net zoals de andere meisjes. Maar ik was klein en had nauwelijks borsten. Mijn gedachte was, als ik er niet vrouwelijk uit kan zijn, kan ik maar beter dun worden want dat vinden jongens mij 'aantrekkelijker'. Maar schijn bedriegt. In die tijd dat ik anorexia had kreeg ik nooit aandacht van jongens, ik voelde me overbodig en ik dacht dat niemand me aardig vond. Ik sluitte me af van de buitenwereld en creeerde mijn eigen wereldje.

Mijn ouders hebben gelukkig optijd aan de bel getrokken, anders was ik waarschijnlijk zo dun geweest dat ik in het ziekenhuis aan het infuus moest. Mijn moeder dacht dat ik van die gedachte schrok, maar de gedachte dat anderen; dus o.a.de dokter, zagen dat ik zo dun was gaf me eerder de rillingen. Want niemand zei wat tegen mij, af en toe kreeg ik te horen dat ik wat meer moest eten, maar dat gaf mij niet het gevoel dat ik met iets heel verkeerds bezig was.

Die paar maanden daarna heb ik bij een psycholoog en een dietiste gelopen. De psycholoog heeft me in die tijd niet heel veel geholpen. Ze vroeg vooral erg veel over hoe ik me voelde in een situatie en wat voor reactie dat bij mij gaf. Doordat ik het moeilijk vond om mezelf te uiten en open op te stellen werkte de behandeling niet heel erg goed. Nadat de psycholoog met zwangerschapverlof ging kwam ik in een 'praatgroepje' terecht met 2 andere meiden. Ik voelde me daar veel meer thuis, ik kon eindelijk tegen iemand praten die hetzelfde voelde als ik. Ik merkte dat het toen wel beter met mij ging. Ik stelde me meer open naar anderen toe, ook vertelde ik tegen mijn vriendinnen over mijn eetstoornis en dat ik naar een psycholoog ging. Ze waren heel lief tegen mij en ze hadden ook al door dat het niet heel goed met mij ging.

Doordat ik meer steun (en toezicht)kreeg van familie en vrienden voelde ik me sterker. Het dieet die ik kreeg van de dietiste probeerde ik zo goed mogelijk te volgen, ik kwam steeds meer aan omdat ik merkte dat ik een beter gevoel over mezelf kreeg als ik meer at. Natuurlijk had ik het gevoel dat ik dik was, maar het gevoel werd steeds minder sterk.

Ik denk dat ik nu 'ongeveer' van mijnanorexia ben genezen. Achteraf snap ik niet echt wat me bezielde. Anorexia verpest je fysiek en geestelijk. Door mijn eetstoornis ben ik nog nooit uit mezelf ogesteld geworden. Ik ben niet meer in de lengte gegroeid en mijn borsten zijn nauwelijks groter geworden. En wat ik toen ook niet wist is dat je vrienden en familie er erg onder lijden. Ze zien jouw helemaal achteruit gaan totdat er bijna niks meer van je over is.

Nu vind ik mezelf nog steeds een beetje 'te dik'. Niet perse omdat ik er zo uitzie, maar omdat ik heel veel kleren niet meer van mezelf pas. Na een tijd vanniet eten, kwam er daarna een tijd van heel veel eten. Ik at elke keer als ikme verdrietig, verveeld of gefrustreerd voelde. Ik vind het heel belangrijk wat mensen van mij denken en ik vind kleding heel erg belangrijk. Maar ik wil niet afvallen, ik wil nietniet weersuper dun worden, dat maakt me onzeker en bang.

Op dit moment probeer ik mezelf te accepteren, ook als is het zo moeilijk. Voor andere meiden geldt dit ook: je bent mooi zoals je bent, van buiten Ún van binnen. Begin alsjeblieft niet aan lijnen want dat kan nog eens fout aflopen, geloof me.

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]