galerie

trineke | 31-03-2007 | een optie voor grote borsten: dank je

Ivm borstkanker in 2002 kreeg ik eerst een borstsparende operatie. Tja, met cup AA heb je dan ineens een halve tiet.En als bij de uitslag zou blijken datniet alles eruit was,zou er nog een tweede operatie moeten plaatsvinden. Die kon dan evt ook borstsparend.Dat vond ikeen giller.Tegen de radioloog liet ik me ontvallen dat de 2e operatie dan beter de naam tepelsparend zou kunnen dragen want er zou niets overblijven! Het bleek toch niet goed en de chirurg wilde snel tot een 2e operatie overgaan waarbij ik dan rechts geheel plat zou worden. In de voorlichtingsfolder stonddat na amputatie (of ablatie )eventueel in een later stadium reconstructie zou kunnen worden overwogen. Dat latere stadium ( na ca 1 jaar) zou beterzijn voor de verwerking van de borstloze staat. Waarschijnlijk had een nogal paternalistisch iemand dit bedacht.Ik wilde de reconstructie gewoon gelijk (scheelt weer een operatie) want na 1 jaar plat te zijn geweest zou ik niet meer de moeite nemen, dat wist ik nu al. En inderdaad, een directe reconstructie kon. 2nd opinion bij een chirurg elders: geen probleem, eea ging in samenwerking met de plastisch chirurg. Daar ook nog langs, dit keer samen met mijn man. De plastisch chirurg was zeer beleefd, geruststellend, kundig, maarhij stelde een vraag waarvan ik helemaal ondersteboven raakte: "'Mevrouw, wat ik nu zeg is alleen ter informatie, u kunt hier zelf verder in beslissen, en denkt u er nog maar rustig over na:wanneer u ooit een borstvergroting heeft overwogen dan kan dit nu vrij gemakkelijk. Tijdens de reconstructiekan ik in de andere borst ook een prothese aanbrengen, en de prothese in de te reconstrueren borst enkele maten groter kiezen. "" Dit moest even tot mij doordringen: "'Stelt u nu voor dat ik hier bv met cup B uit het ziekenhuiswandel straks?"' Inderdaad, daar kwam het op neer. Ik zag mijn man's ogen oplichten en hij zei : "'o! "" En stelde nog een vraag hierover aan de chirurg.

Ineens werd ik inwendig geweldig boos. Hier zaten 2 mannen zomaar te praten over mijn borsten , die blijkbaar niet aan de (hun) norm voldeden. Alsof ik een soort verbouwingsproject was, waarin zij ook inspraak hadden. In een borst moest iklaten snijden, dat kon niet anders, maar de ander moesten ze vanaf blijven.

Toch heb ik er nadien nog een week over nagedacht, want wat je zo aangeboden wordt, moet je wel even laten bezinken. Ik probeerde me mezelf voor te stellenmet cup B of C. Maar ook na het bezinken werd het niet anders. Ik zat allerlei argumenten te verzinnen om maar niet in mijn gezonde borst te hoeven laten snijden: b.v. misschien vermindert het de gevoeligheid als erotische zone, e.d. Ik was eigenlijk ook heel boos op mijn man, dat hij zo gretig o! had gezegd. Hier hebben we natuurlijk nog wel een gesprek over gehad.

Ik ben gewoon het gelukkigst met mijn eigen formaat: AA. en die heb ik nu weer symmetrisch na de reconstructie, ik kan weer topjes aan, en onbekommerd op het strand zitten, en zwemmen zonder visioenen van wegdrijvende protheses. (is mijn moeder een keer overkomen, hierover hebben we getweeen nog veel gegniffeld.)

Vrouwen, voel je fijn in je eigen lijf! laat je niets opdringen tenzij je het zelf wilt.

groet, trineke

koos ik voor eendirecte reconstructie van mijn borst nadat de hele borst(klier) was weggenomen. Een

Wim | 31-03-2007 | Gevoel en verstand

Hoy Trineke,

Bedankt voor je concrete verhaal. Je schetst heel duidelijk hoe jij met je gevoel en met jeverstand omgaat.

Je gevoel was boosheid. Een heel zuiver gevoel waar veel bruikbare energie in zit. Ook een gevoel dat altijd komt en altijd weer gaat en niet lang duurt.Wanneer wij boosheid voelengaat meestal onshoofd ongemerkt bepalen dat je op iemand boos bent. En dat laatste is geen gevoel meer; dat is verstand. Jouw verstand ging ongemerkt met jou op de loop. Jij bent boos op 2 mannen die volgens jou jedenken gaan bepalen van wat jij verder moet doen. Jij kwam in een omstandigheid terecht die van deze moderne tijd is. De techniek heeft het nu mogelijk gemaakt dat jij je borsten kunt vergroten of verkleinen. Voor die technische mogelijkhedenhebben jij en ik niet gekozen. Die zijn er gewoon. Daar ben jij dus niet verantwoordelijk voor. Voor wat die twee mannen allemaal kunnen ben jij dus niet verantwoordelijk. Jij bent alleen maar verantwoordelijk voor het antwoord dat jij hierop gaat geven. Jij moet een keuze maken. Als jij niks doet en het er bij laat maak je ook een keuze. Mogelijk ben je bang voor die keuze. Ook angst is een gevoel. En dan is het goed te weten dat er een moment van angst is.

Jouw gevoel van boosheid had te maken met dat jij een keuze moest gaan maken. In feite moest er op dat moment even heel hard aan jou geschud worden. Trineke, let op, wordt wakker. Wat dat betreft zorgt jouw lichaam goed voor jou. Precies op het juiste moment wordt jij boos. Je lichaam vroeg aan jouw geest om alert te zijn, want je staat voor een belangrijke keuze die van invloed is op jouw lichaam en geest. Maar jij bent je met iets anders gaan bezighouden en wel met die twee mannen. Hoe komt dat? Was dat dan zo belangrijk? Voor het welzijn van jouw lijf was dat niet wezenlijk. Je had je alleen maar met jouw keuze bezig hoeven te houden. Maar dat deed jij niet. Jij vond die twee mannen belangrijker. Jij hebt gewoon niet naar je boosheid geluisterd.

Je schrijft: "Vrouwen, voel je fijn in je eigen lijf! laat je niets opdringen tenzij je het zelf wilt."

Helemaal mee eens. Dat is een open deur die voor alle mensen geldt; niet alleen voor vrouwen. Wat je daar zegt geldt ook voor mij.

Als jij bij je zuivere gevoel gebleven was had jij geweten wat jij moest doen. Bij je gevoel blijven lijkt een cliche, maar is het niet.

Ik ken nog een paar gevoelens die ons wakker houden: twijfel, buikpijn, onzekerheid, verdriet, angst, en dan maar te zwijgen over alle signalen die het lichaam ons geeft, zoals zweten, schouderpijn, scheten laten, stinken, ziek worden, enz. Allemaal lichaamstaal, die wij vanuit onze cultuur aan het wegschoffelen zijn. Vind je het gek dat we overgeleverd zijn aan de commercie? We hebben afgeleerd om de taal van ons eigen lichaam te verstaan. We zijn afhankelijk geworden van dat wat er op de etiketten van de verpakking staat. We hebben het contact met onszelf verloren. De welvarende landen scoren hoog met adviseurs en therapeuten. We moeten het weer zelf gaan doen, denk je niet?

Ik denk dat het zinvol is te weten wanneer jouw gevoel aan het werk is en wanneer jouw verstand aan het werk is. Uiteindelijk werken ze samenals een perfect duo, dat wil dat jij gelukkig wordt. Het komt er op aan dat jij weer gaat weten. HER-INNEREN!

Soms voelen we ons niet fijn, ook dat is een gevoel. Het is dan niet nodig te weten waarom je je niet fijn voelt. Je hoeft dat onprettige gevoel niet op te lossen of weg te spoelen. Je hoeft alleen maar te weten dat het er isen dat het altijd blijft komen en gaan. Net zoals jouw fijne gevoel ook komt en gaat. Dat moet jij in je leven al hebben ervaren. Dat kan haast niet anders.

Het is genoeg om dat niet fijne gevoel van jou te aanvaarden en te ervaren. Ook de niet fijne gevoelens zijnbedoeld om je scherp en alert te houden. Wees liefdevol naar jezelf en sta jezelf toe dat jij je ook niet fijn mag voelen.

Groet Wim

Hieke | 03-04-2007 | siliconen

Maar waar ik kwaad over kan worden is, hoe weinig informatie vrouwen krijgen bij een reconstructie, over de gevaren van siliconen borstimplantaten.Lees daarover op het forum van het KWF Hieke

henny bos | 03-04-2007 | borstamputatie

een zeer goed verhaal, heb zelf een borstamputatie gehad, maar durf geen reconstructie aan, als ik onder het mes hoor dan sla ik al op tilt, moest wel lachen om het wegdrijven van prothese, daar heb ik zelf nooit bij stil gestaan, ik weet wel dat er tegenwoordig geen siliconen meer gebruikt worden, sterkte en groetjes henny bos

Hieke | 05-04-2007 | siliconen

Helaas Henny, siliconen zijn nooit weggeweest, ze worden nog volop gebruikt. http://forum.kwfkankerbestrijding.nl/viewtopic.php?t=2302 Hieke

mireille | 19-04-2007 | reconstructie van wat?

Waar ik me over verbaas is dat na een borstamputatie zo snel over een reconstructie of een prothese wordt gesproken. Mijn moeder heeft een borstamputatie ondergaan en aan haar ziekenhuisbed kwam de verpleegkundige al de maat opnemen voor de prothese. Met andere woorden: er is iets niet goed aan u, maar met deze prothese lijkt alles weer normaal. Het hele proces van verwerking en eventuele acceptatie wordt overgeslagen. Op het meest kwetsbare moment in dit hele proces van borstkanker wordt er niet gewerkt aan het versterken van de acceptatie van een lichaam wat je even in de steek heeft gelaten, maar aan de reconstructie van een beeld wat weer 'normaal' moet zijn. Mijn moeder heeft als alleenstaande moeder van twee jonge kinderen gekozen voor een reconstructie in de tijd dat dit nog heel experimenteel was. Ze heeft het risicogenomen om 9 uur onder narcose te zijn en het heeft jaren geduurd voordat ze niet meer naar het ziekenhuis hoefde voor controle of verbetering van de reconstructie. Als haar kind vond ik haar mooier en sterker zonder borst voor de reconstructie dan als de patient met de nepborst die niet echt was en er ook niet echt uitzag na de reconstructie. De kanker is overigens teruggekomen. Daar helpt geen reconstructie tegen.

Jolanda | 25-04-2007 | Gezond? Stop het geklaag!

Door het lezen van jullie verhalen word je met de neus op de feiten gedrukt: wat nu zeuren overde looks van jeborsten, als ze maar gezond zijn. Zoveel vrouwen (ook in mijn directe omgeving) worden getroffen door borstkanker. Dat is pas een probleem.

Martha | 04-05-2007 | pfft

Hoi Trineke,

Dat kan ik me heel goed voorstellen! Ik heb zelf ook vrij kleine borsten en toen ze net begonnen te groeien maar veel later dan bij de andere meisjes uit mijn klas was ik daar ook erg onzeker over. Nog steeds maak ik soms grapjes over mijn erwtjes, maar ik zou het een soort verraad vinden om een borstvergroting te ondergaan. Het is mijn lichaam, het zijn mijn borsten, ze horen bij mij. En ik vind het ook een goed argument dat je niet wil snijden in gezond vlees. Ik kan me ook voorstellen dat je je teleurgesteld voelt in je man, ik hoop dat jullie daarover hebben kunnen praten!

Groetjes, Martha

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]