galerie

anoniem | 26-03-2007 | ex lelijk eendje

Na een artikel in de krant gelezen te hebben heb ik net Beperkt Houdbaar gekeken. Wat een goed intiatief! En wat confronterend. Ik ben helemaal nooit bezig met dingen als cosmetische chirurgie, maar wel heb ik mijn hele leven ervaren hoe bepalend het kan zijn voor je gedrag/gevoel hoe andere mensen je uiterlijk beoordelen! Zo rond mijn 10e werd het me voor het eerst naar mijn hoofd geslingerd; 'lelijkerd!!' Ik stond er niet veel bij stil, want dat hele 'lelijk zijn' was totaal geen onderwerp waar ik me op die leeftijd mee bezig hield. Gepest ben ik nooit, en ik had altijd vriendinnen zat. Maar de jongens veranderden. Ik was een beetje een jongensmeisje, speelde vaak de buurjongens en wilde 'stoere' dingen doen. Maar zo rond de leeftijd dat je je bezig gaat houden met 'verkering', kreeg ik wel door dat dat er voor mij niet in zat. In de brugklas verergerde het en toen kreeg ik elke dag wel een keer een rotopmerking naar mn hoofd. Ik begon mijn gezicht te haten en voelde me verschrikkelijk onzeker. Langs een groepje jongens lopen durfde ik niet, want ik wist zeker dat ze iets zouden zeggen. Ik keek altijd naar de grond. Ik ontwikkelde een soort 'muur' om me heen met een grote mond, veel humor en een scherpe tong. Hiermee bereikte ik wel weer contact met jongens, maar wel als 'one of the guys' natuurlijk. Vrouwelijk heb ik me nooit gevoeld toen. Tot mn 18e verbierg ik mijn lijf in de wijdst mogelijke kleren. Verkering durfde ik niet eens aan te denken, en ik schreeuwde natuurlijk altijd het hardst 'dat me dat echt helemaal niks leek'. Toch deed het altijd pijn om nooit aangesproken te worden in de kroeg, terwijl al je vriendinnen wel aanspraak hadden. Nou ja, kortom, het lelijk voelen beheerste mijn leven totaal. Ik was verlegen, depressief, voelde me minderwaardig, was sociaal heeeel onhandig en ga maar door. Ik schrijf 'was'. Want tegenwoordig ben ik blijkbaar mooi. Ik vind het gek om het zo te typen. Want ik ben er zelf nog steeds niet aan gewend. Ik heb geen operaties gehad of andere fratsen uitgehaald. Het is langzaamaan gewoon totaal veranderd hoe ik bekeken word. Op mn 19e kreeg ik zelf verkering. (met de eerste de beste die me een beetje aandacht gaf, moet ik genant genoeg toegeven) En tegenwoordig; Ik heb aanbidders, word nagefloten, word versierd... Het verbaast me soms nog steeds. 'ik???' 'Bedoel je mij???' Ik ben nog steeds ontzettend onhandig op het versier- en liefdesgebied. Maar meer en meer begin ik het onzekere gevoel over mijn uiterlijk wel te verliezen. Mn 'mij raak je nergens mee' muurtje is aan het afbrokkelen en ik durf me zelfs soms kwetsbaar op te stellen. Ik heb zelfs wel eens gedacht, goh, ja, ik mag er inderdaad best wel zijn tegenwoordig! Ik ben makkelijker geworden in het leggen van nieuwe contacten, zit over het algemeen erg goed in mn vel, voel me zekerder, heb leuke vrienden. Nou ja, en nu de liefde nog zullen we maar zeggen. En toch, toch knaagt het soms. 17 jaar geleden is dat nu, die eerste 'lelijkerd!!!'. Na 17 jaar durf ik blij te zijn met wie ik ben. Dat uiterlijk je leven zo kan beinvloeden. Als ik naar foto's kijk van toen kan ik wel janken. Er was helemaal niks mis met mij. Goed, ik was de hipste niet, maar ik was een leuk kind. Ik zou mn tienerjaren helaas het liefst vergeten. Wat jammer eigenlijk. Door dit alles ben ik helaas nog steeds obsessed met hoe ik er uit zie. En daar erger ik me vreselijk aan. Ik geniet van de postieve aandacht nu, maar merk dat ik erg bang ben om dit (wat het ook is ineens) weer kwijt te raken. Bij het zien van de film heb ik zitten janken. Want ik vind het echt vreselijk om te zien hoe sommige vrouwen over zichzelf praten. En vreselijk om hierdoor geconfronteerd te worden met hoeveel kostbare tijd van mijn leven ik in zit / heb gezeten over mijn uiterlijk.

Nouk | 18-04-2007 | ex lelijk eendje

Jij vertelt voor 100% mijn verhaal. Echt ontzettend vreemd allemaal, ben nog steeds wel onzeker, maar vooral nu in de lente merk je dat er veel gekeken wordt naar je. Vroeger veel gepest, en die pestkoppen (mannen) zitten nu alleen nog maar te complimenteren. Ben nu bijna 27 en werd ook vanaf ongeveer die leeftijd ( - 10)uitgemaakt voor lelijkerd en heb het lang moeten aanhoren. Vind het nog wel steeds eng om langs groepen jongens/ mannen te lopen, straks krijg je weer opmerkingen als 'lelijk' naar je hoofd geslingerd, maar verbazingwekkend gebeurt dit tegenwoordig niet meer..... pffff. Jammer genoeg drukt het wel een groot stempel op je leven, hopelijk trekt het ooit nog weg. En oh ja: als ik de foto's van vroeger terugkijk: ik zag er eigenlijk best schattig uit, dus waarom ik altijd werd uitgemaakt voor lelijk??? Helaas sta ik wel gemiddeld 1 1/2 tot 2 uur per dag voor de spiegel om het een en ander te verfraaien, hopelijk heb ik dat over een paar jaar niet meer, het kost zo veel tijd en die kan ik beter besteden aan de leuke dingen in het leven.

Els | 19-04-2007 | ex-lelijk eendje

het is voor mij ook zo'n herkenbaar verhaal. Jongens die recht in je gezicht zeggen dat je lelijk bent, je uitlachenetc. Ik wist mijn geen houding te geven, en trok mij terug. Toen jongens interesse in mij begonnen te tonen was het echt van WIE, IKKE??

Later een houding gaan ontwikkelen van Oke ik ben wie ik ben. En als jij mij lelijk vind dan heb jij een probleem want jij moet er naar kijken en ikke niet. Ondanks dat toch onzeker over mijn uiterlijk. En nog verbazing als blijkt dat ik nagekeken - nagefloten wordt, of als jongens/mannen interesse in mij tonen

Ik ben nu bijna 27. Als ik foto's van mijn tienertijd & pubertijd terug zie, zie ik een lang, dun meisje met toch een leuk gezichtje dat zich geen houding weet te geven.Geen hippe kleding, geen hip kapsel etc. Maar toch iemand die er had mogen zijn!

De twijfel blijft aanwezig, en ik zoek dan ook bevestiging.

Jojanneke | 28-08-2007 | ex-lelijk eendje maar nu weer "oud wijf" wordend

Ik herken jullie verhalen ook. Had vroeger een hele lelijke plastic bril (ziekenfonds goedkoopste klasse) toen ik die eenmaal kon omwisselen voor contactlenzen begon het feest. Want mijn lichaam was mooi en nu werd mijn gezicht erbij ook mooi zonder de bril. In een keer werd ik HEEL anders bekeken. Ik heb er van genoten. M

et mijn zwangerschap begin 30 jaar kwam ik 40 kilo aan, waarvan ik 30 kwijtraakte en 10 niet. Ik heb permanent een zwangerschapsbuikje, helaas. Mannen kijken daar kritisch naar, denken van: even sporten...." maar ik weet dat ik er ook door lijnen niet vanaf kom. Helaas. Dus nu eet ik weer mooi lekker en gezond en accepteer het. Binnenkort wil ik nog zo'n kleintje als mijn zoontje, kinderen zijn geweldig. Het is niet voor niets dat ze zeggen dat ze (ook) de liefde van je leven zijn, en het zal ze worst zijn hoe je eruit ziet, wel wat voor een leuke dingen je ze leert en met ze doet.

Als moeder wordt je trouwens door veel mannen met meer respect behandeld, ook op werk. Niet door alle, maar men houd er wel vaak in zijn achterhoofd rekening mee: dit is een moeder. Dat geld ook vooral de vaders-collega's. Zij zullen ook vaker een gesprekje aangaan met trots en liefde vertellend over hun eigen belevenissen met het kroost. Omdat kinderen per definitie lollig en lief zijn en een interessant gespreksonderwerp (tips, oplossingen deel je daardoor ook) heb je ook naast werk-onderwerpen een betere band met collega's waar je het anders misschien niet mee zou houden.

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]