galerie

Kees | 01-02-2009 | Mollige vrouwen

Ik wil alle vrouwen die niet aan het ideaalbeeld van de glossy bladen voldoen een hart onder de riem steken.

Ondanks de beïnvloeding door de media is de verscheidenheid van lichaamsbouw bij vrouwennet zo groot als de verscheidenheid van voorkeuren van mannen voor bepaalde typen vrouwen (en omgekeerd).

Ik houd zelf heel erg van weelderige, dikke, mollige, rubeneske vrouwen met natuurlijke vormen, met echte zachte bewegelijke borsten ipv. strakke opgepompte siliconenexemplaren. In Amerika heet dat ideaal BBW (Big Beautiful Woman). Zoek maar eens op op het internet. Ik aanbid datvrouwelijke schoonheidsideaal, net zoals andere mannen het playboy-ideaalbeeld aanbidden. De vrouwen in Playboy winden mij persoonlijk helemaal niet op, ik word er zelfs niet een beetje warm van. Leuk hè? Nee, dan Dawn French, Karin Bloemen, Jeni Barnett, The Weathergirls: prachtig!

Ik heb er helemaal niets op tegen dat mensen een ideaalbeeld in hun hoofd hebben van hoe hun partner eruit zou moeten zien.Waaromzou je niet op het uiterlijk af mogen gaan? Het oog wil ook wat, maar niet niet ieder oog wil hetzelfde!Er zijn zoveel mensen op de wereld dat iedereen zijn ideale partner zou moeten kunnen vinden, zonder cosmetische ingrepen. Immers: op ieder potje past een deksel.

Als iedereen maar eens durfde toe te geven welk schoonheidsideaal men had, dan zou die verscheidenheid de opkomst van de plastische chirurgie misschien wat kunnen remmen. Want, vergeet niet, er gebeuren ook vreselijke ongelukken bij dat soort ingrepen.

Plastische chirurgie is een fantastische wetenschap en kunst die vele mensen met echte afwijkingen of aandoeningen kan helpen. Dit laatste mogen we natuurlijk ook niet vergeten.

Wim | 02-02-2009 | Hoezo niet durven

Kees schrijft: "Als iedereen maar eens durfde toe te geven welk schoonheidsideaal men had, dan zou die verscheidenheid de opkomst van de plastische chirurgie misschien wat kunnen remmen. Want, vergeet niet, er gebeuren ook vreselijke ongelukken bij dat soort ingrepen."

Hoy Kees,

Is het volgens jou zo dat vrouwen die verlangen naar lichaamsverandering niet durven toe te geven welk schoonheidsideaal zij zelf hebben?

In hoeverre vind jij hen daar onduidelijk in?

In het verkeer gebeuren ook vreselijke ongelukken, toch blijven we met zijn allen deelnemen aan het verkeer. Moeten we daar dan om die reden mee ophouden?

Wim Mulder

Kees | 03-02-2009 | Antwoord voor Wim

Beste Wim,

Bedankt voor je reactie.

Ik realiseer me dat ik me misschien niet helemaal duidelijk heb uitgedrukt.

Ik bedoelde te zeggen: als meerdere mannen openlijk zouden durven vertellen welk vrouwelijk schoonheidsideaal ze hadden, dan zouden vrouwen misschien inzien dat ze er niet per sé als Playboy model uit hoeven zien om aantrekkelijk gevonden te worden door mannen. In deze stelling kun je de woorden mannen en vrouwen rustig verwisselen, het geldt volgens mij in beide richtigen. Natuurlijk zijn er veel mensen die behandeld worden vanwege hun eigen gebrek aan zelfvertrouwen of eigenwaarde en niet vanwege wat het andere geslacht van ze vindt. Ook voor die mensen zou het fijn zijn als het gangbare schoonheidsbeeld wat genuanceerd zou worden.

Ik vind je vergelijking met het verkeer niet helemaal fair, Wim. Transport is een primaire levensbehoefte. Mensen moeten nu eenmaal naar hun werk en ze moeten af en toe inkopen doen. Daarom begeven zij zich in het verkeer. Vrijwillig liposuctie ondergaan en vervolgens beide benen moeten missen omdat de arts over het hoofd zag dat de patientvanwege diabetesniet tegen deze operatie was opgewassen of vrijwillig een facelift ondergaan en daarna levenslang ademhalings- en slikproblemen hebben zijn volgens mij risico's die niemand zou moeten lopen.Dit zijn waar gebeurde en goed gedocumenteerde complicaties. Ik weet dat cosmetische chirurgie door de klant zelf betaald wordt. Maar de behandeling van de medische complicaties die daardoor regelmatig ontstaan worden uit de staatskas betaald. Geld dat beter besteed zou zijn aan het verkorten van de wachtlijsten voor levensnoodzakelijke medische behandelingen.

Wim | 04-02-2009 | Verlangens en vervullingen

Hoy Kees,

De reden dat ik op je verhaal reageer is omdat de combinatie van verlangens uiten en acute bevrediging willen, mij al jaren in hoge mate interesseert. In mijn ongeduldigheid met de vervulling van mijn verlangen kom ik het onvolwassen kind in mij zelf tegen. Het kind dat drammerig zijn speeltje opeist.

Ik reageerde ook omdat ik zelf niet zo'n held was in het openlijk aan mijn vrouw durven uiten waar ik als man naar verlang en ik gaandeweg begon te merken dat het niet durven uiten van mijn verlangens te maken had met het vermijden van pijn die ik opliep door het uitblijven van de bevrediging. Ik dacht: wanneer ik niet verlang komt ook die (ondraaglijke?) pijn niet. Dus inslikken die boel met alle nare gevolgen van dien.

Ik begrijp dondersgoed wat jij hier bedoelt en wil er graag met jou dieper op ingaan. Nu jij je bedoeling duidelijker uiteen hebt gezet voel ik dat we beiden op hetzelfde spoor zitten. Ik ben het roerend met je eens dat veel mannen en vrouwen in hun relatie hun diepste verlangens of vaag of onduidelijk of helemaal niet uiten en vervolgens mokkend en gefrustreerd door het leven gaan.

Het heeft mij geholpen om verlangens en vervullingen te ontkoppelen. Dat staat mij toe om verlangens te mogen hebben die raar gevonden worden, maar wel bij mij horen. Ik mag nu gewoon genieten van mijn verlangens, begrijp je? Verlangens zijn persoonlijk en uniek en vaak door een ander niet in te voelen. Ik zal voorbeelden achterwege laten. Het loslaten van vervulling geeft mij de kans om mezelf serieus te nemen en mijn vrouw krijgt de gelegenheid minstens mijn verlangens te respecteren. Uit liefde voor mij zal zij mij willen helpen met het vervullen van mijn verlangens en ik omgekeerd haar. Maar soms druisen verlangens van mij tegen haar natuur in en krijgt ze het niet voor elkaar mij tegemoet te komen. Dan moet ik haar grenzen respecteren. Zo kan ik mijn verlangens blijven uiten en koesteren. Ik wil haar niet dwingen ze te bevredigen. Soms schuiven in de loop van de tijd haar en mijn grenzen op en wordt het aanvankelijke verzet gaandeweg gebroken. Ik kan niet anders zeggen dan, dat deze benadering onze relatie verrijkt en onze liefde voor en vertrouwen in elkaar vergroot.

Wanneer mijn vrouw een verlangen zou hebben om aan een algemeen ideaalbeeld te willen voldoen en chirurgische hulp wil, zou mij dat zeker zorgen baren. Belangrijker dan die zorgen vind ik het respecteren en serieus nemen van haar verlangen en vooral waar het mogelijk is haar te helpen haar verlangen te vervullen. Want wat is wijsheid? Wie van ons weet in zo'n dynamische samenleving wat goed voor ons is? Dat blijft een subtiel gevoelsmatig iets. Ook hier geldt: het bezit van de zaak is het eind van het vermaak. Waar je jaren naar uitgekeken hebt valt na de vervulling soms tegen. Dat weet je niet van tevoren.

Uit eigen ervaring weet ik ook dat mijn verlangensom geduld vragen. Voor de vervulling van elk verlangen geldt: wachten en nog eens wachten. Wachten op het juiste moment. Soms komt dat moment in dit leven gewoon niet. Ik weet nu ook dat de pijn die het wachten met zich meebrengt een pijn is die te dragen is en niet onnodig vermeden hoeft te worden.

Tenslotte nog dit. Jij stelt dat verkeer een primaire levensbehoefte is. Ben ik het mee eens. Ik zie ons sociaal functioneren ook als een eerste levensbehoefte. Een mens is een sociaal wezen dat het in het leven niet alleen kan. De mens overleeft niet indien hij geen contact maakt met andere mensen. Zo primair is dat volgens mij.

Groet Wim

julian K | 04-02-2009 | primaire behoefte

Hm, Kees, mijn voorkeur gaat toch meer uit naar de iets minder volslanke van het stel, Jennifer Saunders. Prachtige vrouw ;-)

Maar je hebt helemaal gelijk hoor, het zou niet juist zijn om af te gaan op wat de media aan idealen voorspiegelt. Aan de andere kan lijkt het me ook niet juist om ervan uit te gaan dat een vrouw primair mooi wil zijn voor mannen, of die ene man (zeg maar het potje-dekseltje). Laat staan dat het van primair belang zou zijn wat die ene man, haar partner vindt, behalve dan dat hij haar de mooiste zou moeten vinden. Vanuit dat perspectief bezien, zou je dus de vrouw geen dienst bewijzen als je zou zeggen dat je zowel van blond als bruin houdt, van blank zowel als zwart, dik en dun, en klein en groot, etc.

Vrouwen zjin net zo veel, als het niet meer is, gefocust op wat andere vrouwen vinden. En dat geldt overigens niet alleen voor het uiterlijk. Natuurlijk hebben mannen ook last van 'peer pressure', oftewel de mening van een groep. Je wilt immers dat je vrienden jouw vriendin ook hoog waarderen. En wat dat betreft geef ik je wel gelijk dat mannen meer uit zouden moeten durven komen voor persoonlijke voorkeuren, al heb ik het idee dat dat wel verandert als jongens wat ouder worden en meer hun eigen weg kiezen. Mannen beconcurreren elkaar wat minder op uiterlijk, hoewel dat ook is veranderd sinds de emancipatie. Wereldwijd, dus ook in Nederland wordt veel gebruik gemaakt van anabolen e.d. om het lichaam op te blazen. Ook dat heeft volgens mij veel meer te maken met onderlinge competitie dan dat vrouwen de lat zo hoog zouden leggen. En eetstoornissen komen tegenwoordig net zo vaak voor onder mannen als onder vrouwen.

Het klinkt misschien allemaal wat ingewikkeld wat ik zeg, maar ik wil alleen maar het verschil aangeven tussen jouw 'waarde' en 'de' norm. Ik denk dat je groot gelijk hebt als het gaat om de verschillende 'waarden' onder mannen, maar ik vrees dat vrouwen altijd gevoelig zullen blijven voor de 'norm'. Dus het is niet alleen een potje-dekseltje verhaal. Vrouwen weten heus wel dat er genoeg mannen zijn die gek zijn op grote borsten. Toch zijn er veel vrouwen die hun borsten laten verkleinen, of die zichzelf (niet altijd van harte) hullen in ruimzittende kleding. Een onderzoek had trouwens uitgewezen dat vrouwen op terrasjes meer vrouwen keuren dan mannen.

Het is trouwens dat je zelf de 'nut' waarde introduceert, door te wijzen op de kosten voor de maatschappij. Wat dat betreft gaat de discussie over overgewicht en obesitas natuurlijk niet over schoonheidsidealen, maar over de volksgezondheid, en de kosten voor de maatschappij als het gaat om ziektekosten en arbeidsongeschiktheid. Maar goed dat is dus in principe een hele andere discussie, hoewel schoonheidsidealen niet geheel los staan van de maatschappelijke context. Alleen in het rijke westen is slank een schoonheidsideaal. In armere gebieden is dat anders. En zoals je zelf al aangeeft, is dat vroeger ook anders geweest (Rubens-vrouwen).

Ik ben het met Wim eens dat behoefte aan sociaal contact een primaire levensbehoefte is. We zijn een groepsdier en de angst voor sociale uitsluiting zit ons in de genen. De vlucht in perfectionisme heeft volgens mij niet zozeer met ijdelheid te maken, maar met angst en onzekerheid. Ik ben niet tegen plastische chirurgie, maar wel voorstander van meer psychologische begeleiding, (mental coaching) en dat mag op kosten van de maatschappij. Dat is namelijk het prijskaartje van de individualisering van de maatschappij en van emancipatie.

Kees | 09-02-2009 | Wim: verlangens en vervullingen

Beste Wim,

Je schreef:

"Ik begrijp dondersgoed wat jij hier bedoelt en wil er graag met jou dieper op ingaan. Nu jij je bedoeling duidelijker uiteen hebt gezet voel ik dat we beiden op hetzelfde spoor zitten. "

Je hebt helemaal niet begrepen wat ik bedoel. Je legt me woorden in de mond en draait het onderwerp in een heel andere richting. Lees nog eens wat er in mijn eerste 2 berichten staat. Maak het vooral niet moeilijker dan het is. Ik bedoelde wat ik schreef, niets meer, niets minder. Geen doe-het-zelf psychologie graag.

Uit andere berichten van jouw handmaak ik op dat je graag diepzinnige problemen die jou bezighouden bespreekt. Prima. Start dan je eigendiscussieonderwerp op.

Ik heb zelf een lieve, lekkere, molligevriendin die al mijn verlangens in vervulling laat gaannet zoals ik al haar diepstefantasieën bevredig.

Sterkte met je probleem,

Kees.

Kees | 09-02-2009 | Julian K: Primaire behoefte

Beste Julian,

Prima dat jij meer voelt voor Jennifer Saunders. Je onderstreept daarmee precies mijn stelling. :o)

Je hebt er ook gelijk in dat veel vrouwen hun uiterlijk willen aanpassen om zich te kunnen meten met andere vrouwen. Maar, dat is volgens mij een deel van hetzelfde probleem. Als mollige vrouwen (als voorbeeld) meer openlijk waardering kregen (van mannen èn van vrouwen), dan zouden de media daar automatisch op ingaan spelen, hetgeen op den duur zou betekenen dat het door hen geschapen "normbeeld" meer diversiteit zou gaan vertonen.

Groeten,

Kees.

julian K | 09-02-2009 | competitie

Beste Kees,

Ik draag het doel wat je wil bereiken een warm hart toe. Maar ik vrees dat je de invloed van mannen een beeje overschat. Vrouwen bepalen zelf de onderlinge status, en kiezen zelf hun idolen (èn schoonheidsidealen). Mannen hebben daar niet zoveel invloed op, zeker niet zoals vrouwen 'ons' willen doen geloven. Ik denk dat de meeste mannen nog geen 5 topmodellen kunnen noemen, in tegenstelling tot de meeste vrouwen. Of bijvoorbeeld, wat een man sexy vindt, zouden vrouwen ordinair kunnen vinden (en 'afstraffen'). Dat Madonna bepaalde grenzen doorbrak, heeft alles met haar vrouwelijke fans te maken, daar speelde de man naar mijn idee geen enkele rol in.

En omgekeerd zie je hetzelfde overigens. (Bijvoorbeeld) In de media worden auto's nog wel eens gekoppeld aan vrouwelijk schoon. Maar de meeste vrouwen zullen een Bentley niet van een Jaguar kunnen onderscheiden, of een Lamborghini van een Ferrari. De onderlinge status bepalen mannen zelf. Daar hebben ze de vrouw niet voor nodig. Dan kunnen vrouwen wel zeggen dat ze een Fiat Uno ook heel leuk vinden, maar als iedereen om je heen in een Mercedes rijdt, dan voel je je best lullig. Althans dat zeg ik wel, ik heb niet eens een rijbewijs, en heb daar gewoon schijt aan. Die competitie gaat dus volledig aan mij voorbij, haha.

julian K | 09-02-2009 | mijns inziens

Beste Kees,

Ik zal je een paas persoonlijke ervaringen vertellen. Ben ook wel benieuwd naar die van jou, of die van je vriendin.

In de derde klas van de middelbare school kregen we een meisje bij ons in de klas die een jaar in het ziekenhuis was behandeld voor Anorexia. Daar waren we van tevoren al een beetje op voorbereid, want het stond al vast dat ze het jaar over zou moeten doen. Toch schrok ik me rot toen ik haar zag, want het bleek een meisje te zijn die ik altijd heel mooi vond. Het stoorde me totaal niet dat ze een beetje mollig was. Ze had hele mooie fonkelende ogen, blosse wangen en kort haar. Nu was ze vel over been, mager op de wang met een uitgedoofde blik in haar ogen. In die tijd, bijna vijfentwintig jaar geleden (en nog een relatief onbekende en mysterieuze ziekte), werd al gesuggereerd dat ze het slachtoffer zou zijn van schoonheidsidealen.

Dat riep een gevoel van onbegrip, machteloosheid, en vervolgens verzet bij mij op. Sindsdien is dit (schoonheidsidealen, media) een regelmatig terugkerend onderwerp in mijn gesprekken met jongens en meiden geweest. Ik ben er in de loop der tijd achter gekomen dat de schoonheidsidealen in de media niet overeenkomen met de persoonlijke voorkeuren van beide sexen. Meisjes vinden het wel mooi, zo'n gespierde jongen, zeker voor "het plaatje" maar het staat niet hoog op het prioriteitenlijstje. Jongens vertelden mij dat er wat hun betreft 'best een onsje meer mag zijn', of 'een randje vet' zoals dat heet. De meesten hadden dat hun vriendin, of meiden in het algemeen ook op het hart gedrukt, maar ze hadden niet echt het idee dat het veel effect sorteerde.

Dat was ook mijn persoonlijke ervaring. Een vriendinnetje van mij vroeg zo nu en dan of haar kont te dik was. "Nee hoor", zei ik dan steeds, en in een poging haar gerust te stellen: "van mij hoeft het echt niet zo 'superslank' als wat je in de bladen ziet, hoor" Dat was kennelijk een fout antwoord. Op een gegeven moment viel ik in ongenade als 'kont-consultant'. Ze vroeg het niet meer, maar bleef wel 2x per week sporten. Nog geen zes jaar daarvoor had ik me voorgenomen het gevecht aan te gaan met de schoonheidsidealen, en nu was ik zonder pardon buitenspel gezet. In die tijd was ik ook nogal jaloers aangelegd, dus het versterkte ook nog eens het gevoel dat ze nog altijd voor andere jongens beschikbaar was, of dat de mening van andere jongens belangrijker was dan de mijne. Dat het in ieder geval niet voldoende was, dat ik haar mooi vond. In de jaren die erop volgde begon me steeds meer op te vallen wat de invloed van andere vrouwen was. En die is enorm dus.

Wim | 10-02-2009 | Durven toegeven

Beste Kees,

Ik reageerde op dit zinnetje van jou: "Als iedereen maar eens durfde toe te geven welk schoonheidsideaal men had, dan zou die verscheidenheid de opkomst van de plastische chirurgie misschien wat kunnen remmen."

Daar ben ik het (met veel woorden?) mee eens. Als iedereen maar eens uitspreekt waar hij/zij veel van houdt, dan vindt ieder mens een passende partner en hoef je je lichaam niet te veranderen.

Ik vind het fijn voor je dat al jouw verlangens in vervulling gaan. Dat gun ik je van harte. Ik zelf kom soms tegen dat het verlangen van de ander mijn vervulling in de weg staat. En moet de vervulling gewoon even wachten. Dat zie ik niet als een probleem.

Het sluit bij mij in ieder geval niet altijd voor beide partijen aan. Knap dat jij dat in je leven wel gerealiseerd krijgt.

Daar kan ik nog wat van leren.

Groet Wim

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]