galerie

magda römgens | 25-03-2007 | lijf

Beste vrouwen en vooral dappere Sunny.

Nog twee maanden en dan word ik 70 ! Toen ik 24 was zei een keuringsarts; U bent er zo een, die dik zal worden. Dikke bovenbenen, flinke omvang (mijn bovenmaat was 40 en mijn heupmaat 42) en dan op kamers wonen en ongezond eten. U bent gewaarschuwd.!!!

Ik ben er kapot van geweest en het vertrouwen in mijn lijf ben ik toen helemaal verloren. Ik leefde vanuit mijn hoofd en mijn lijf werd nog onbelangrijker dan dat het daarvoor al was. Wel kwam ik aan en nu, vandaag , is er iets geweldigs gebeurd. !

Ik heb mijn kleren maat 58/60 in kunnen pakken en naar de kledingbussen van Amnesty kunnen brengen. Nu, vandaag en gisteren komt alle verdriet los, dat ik in al die kilo's heb moeten verstoppen. Ik heb alle gewichten gewogen, die mogelijk waren.Kilo's met weggestopte tranen, 80, 90, 100 kilo. Tot uiteindelijk 118 kilo.En ik ben 1.60 lang!Ik heb gelijnd en geleden en met de vrouwen van de vroegere actiegroep "vetvrij" geknokt voor acceptatie. Het is goed zoals je bent, draag kleren die je passen en die je vooral leuk, vrolijk, opvallend, ruim, ondeugend vindt! Wees jezelf en accepteer jezelf, dan volgt de "wereld" jouw mening.Dat was ons credo en dat voelde goed. Nu vraag ik me af, wat die houding mij heeft opgeleverd. Ik heb rotopmerkingen "teruggelegd"op het bord van diegene die ze maakte, ik heb me suf gezocht naar en lambetaald aan kleding, die me goed stond, mijn hersenen kraakten op volle toeren bij maatschappelijke activiteiten (en dat was heerlijk, maar 't duveltje in mijn kop, dat sprak: je bent te dik, laat de anderen zien dat je toch slim bent", dat duveltje bleef me achtervolgen.) Ik heb me nooit goed genoeg gevonden. Maar mijn kop stond op lachen, en dat niet alleen, ik wist niet, besefte niet hoe ik leed onder het gewicht van mijn kiloos. Misschien maar goed, anders was ik er depressief van geworden en dat zou veel erger geweest zijn.

Mijn lijf was dus nooit goed genoeg.Toen ik jouw documentaire zag, Sunny, voelde ik me weer zoals ik me geloof ik mijn leven lang gevoeld heb. Ik ben wel een vrouw, maar nooit goed genoeg geweest! Als jongere vrouwniet, in mijn leven als werkende werkte het lijf niet mee, zelfs toen mijn lijf na het huwelijk kinderen baarde was het nog niet goed genoeg, want ik werd er niet "mooier"op!!

Mooi-zijn wat is dat en hoe belangrijk is het. Jouw documentaire geeft een afschrikwekkend beeld van hoe ër "tegen" vrouwen aangekeken wordt en hoe wij zelf tegen onszelf aankijken. Films als de jouwe en die van je moeder indertijd drukken ons met de neus op feiten, die we niet eens graag onder ogen willen zien. Nodig is het des te meer. Acties en actievormen ook.

Wij vrouwen zijn meer dan baarmoeders, meer dan opgepoetste (en soms verdomme zelfs verminkte) lichamen, meer dan buitenkanten en meer dan alleen maar "te hebben". De emancipatiestrijd van 1975 ev. heeft heel wat opgeleverd. Maar we zijn er nog lang niet. Soms denk ik wel eens: we beginnen pas! Onze allochtone zusters voeren hun eigen strijd en wij, witte vrouwen, moeten ook verdergaan.het iuterlijk heeft zeker een functie, maar waarom oppoetsen en verbouwen? Wij zijn toch meer dan alleen die buitenkant.

Als er actievormen zijn waaraan ik mee kan doen (ik kan niet goed lopen) dan meld ik me!

Omwille van twee zeer noodzakelijke operaties kon ik na jaren eindelijk afvallen. Ik begin mezelf weer te zien als "normaal". Hoe kan dat vraag ik me nog wel af. Maar ik geniet ervan. Vandaar dus mijn opruimactie. Het verdriet wat ik onder die stapel grote kleren vond heeft me verrast over mezelf en dat zegt wel heel veel over het grote belang dat er gehecht wordt aan het uiterlijk.

Ik wens jou en je medewerkers veel succes, zet door, zet door en laat je niet echt gek maken door de manipulators van vrouwenlijven. Je bent een tofwijf en wees blij met jouw buiten"verblijf."

Hartelijke groet,

Magda Römgens

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]