galerie

sem | 25-09-2008 | Neus

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, sinds mijn 14e ben ik onzeker over mijn neus. Ik was zelf al niet tevreden, maar nadat er ook nog wel eens een opmerking over gemaakt werd ging het mijn leven beheersen. Ondertussen ben ik bijna 21.

Het is niet elke dag even heftig, maar de negatieve emotie om mijn snuit woedt dagelijks onderhuids. Ik sta zelf voor een moeilijke keuze. in een gezond lichaam snijden doe je niet zomaar. Eenerzijds wil ik het doen, dan denk ik waarom niet als ik mezelf hier nou mee help. Anderzijds knaagt er altijd een keerzijde, waarom accepteer ik mezelf niet zoals ik ben. Dan kijk ik om me heen en zie mensen zonder benen, armen, met ernstige geestelijke aandoeningen. Die mensen zouden misschien wel een moord doen voor mijn neus en dan met armen en benen ( nou moet je niet de neus aan de wandel zien gaan met benen, maar je snapt vast wat ik bedoel) Stiekem ben ik jaloers op deze mensen. Waarom kunnen velen van hen wel leven met een handicap en ik niet met een lelijke neus?

Waarom, ondanks mijn relatievatie vermogen, blijf ik ergens een gevoel hebben dat ik het moet doen. Dat dit mijn leven is, dat de mogelijkheid er is en dat ik die wil aangrijpen. Maakt mij dit een slecht mens een hypocriet?

Ik ben een tijd geleden al bij de Kno arts geweest, hij wil mij helpen en we hebben al een afspraak gemaakt voor een 2e consult in de kliniek waar deze man (tevens een kennis) werkzaam is. Er is over gesproken en heb aangegeven dat ik niet opzoek ben naar een perfect uiterlijk want dat bestaat niet. Ik heb hem alleen gevraagd een kleine bijschaving van de neustip te doen zodat mijn gelaat een minder strenge uitstraling krijgt.

Ik weet het niet meer, in mijn hoofd is het een geslinger van het uiterste linker hoekje naar het uiterste recther hoekje. Zijn er misschien mensen met wijze raad??

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]