galerie

Margriet | 21-03-2007 | toch borstverkleining

Hallo,

ik heb drie maanden geleden een borstverkleining ondergaan. Na zeker 15 jaar nadenken ben ik van een forse E- naar een D gegaan. Ik heb dat niet gedaan omdat ik dat mooier vond, ik was juist erg bang dat mijn borsten niet meer bij de rest van mijn -ronde- lichaam zouden passen. Ik heb het gedaan omdat ik vaak hoofdpijn heb, het is dus niet uit cosmetische overwegingen. Ik ben vrij nuchter over mijn lichaam, maar de emotionele impact was toch groter dan ik van te voren had gedacht. Ik moet er nog steeds aan wennen, het duurt nog een hele tijd voordat mijn borsten weer lekker zacht zijn aan alle kanten. Ik heb het mijn kleuterdochters wel ingepeperd: ik deed hettegen de hoofdpijn, maar niet omdat grote borsten niet mooi zijn. Ze missen de zachte kussentjes een beetje. Gelukkig heb ik nog een zachte buik met strepen...

wim | 23-03-2007 | Schreeuw om aanvaarding

Hoy Margriet,

Als ik de reacties vanaf het beginvan deze site lees zie ik vnl. afschuw en afwijzing tegenover vrouwen die wel besluiten om een verandering aan hun lichaam toe te laten. Lijkt me lastig. Want je lijkt dom en onverstandig te zijn. Daar verzet ik me tegen. Dat veranderingen plaatsvinden vanuit een gevoel van onvrede dat zal duidelijk zijn.In onvrede zit ook eigen kracht. Onvrede zet ook an tot handelen. Onvrede is er nou eenmaal. Neem dus elk gevoel van onvrede serieus. Een gevoel van onvrede kun je niet zomaar wegpoetsen.Onvrede vraagt hoe dan ookom eeneigen antwoord.Naar mijn idee hoef jeover je eigen weloverwogen antwoord geen schuldgevoel te hebben. Alhoewelschuldgevoel ook een gevoel is dat je doorgaans moet respecteren. Ook alle twijfel die er na de operatiebij jou bestaatis gevoel dat je serieus dient te nemen.

Ik probeer in mijn leven bij mijn gevoel te blijven er naar te luisteren en te handelen volgens dat gevoel. En weet ook hoe moeilijk dat soms is. Eerlijkheid naar jezelf. Ik probeer dan zo weinig mogelijk weg te lopen voor de gevolgen die het volgen van mijn gevoel heeft. Ook angst voor gevolgen is weer een gevoel. Je begrijpt al wat ik bedoel. Je krijgt te maken met een brei van tegenstrijdige gevoelens in je zelf die je soms hoorndol kunnen maken. Dan nog maar te zwijgen over alle gedachten die dergelijke keuzes tot gevolg hebben. In feite is wat jij hebt doogemaakt een eenzaam proces, dat je heel moeilijk met anderen kunt delen. Je zult altijd mensen tegenkomen die jou niet en die jou wel begrijpen. En je zult er altijd een stukje eenzaamheid in tegenkomen.

Uiteindelijk ben jij de baas over jouw lichaam en geest. Die "jij" is alles wat je in je hebt dat voor jou zorgt. Vertrouw er op dat jouw binnenste voor je zorgt en jou helpt om op nieuwe situaties de juiste antwoorden te geven. Om tot dit antwoord te komen zijn vastberadenheid en twijfel, angst enliefde, pijn en vreugde,en noem alle tegenstrijdige gevoelens maar op, noodzakelijke ingredienten om jou te helpen tot de beste keuze te komen. Er is er maar een aan wie jij ver-antwoord-ing schuldig bent en dat ben jij zelf.

Ik kan niet anders zeggen dan dat jij je zelf een liefdevolle dienst bewijst wanneer je ook je twijfel gevoel toelaat. Die gaat vanzelf weer over in zekerheid om vervolgens weer op weg te gaan naar twijfel. Herken je dit? Dat gaat ons hele leven zo door. Gewoon zijn gang laten gaan en vooral goed naar kijken. Af en toe om glimlachen.

Jij kunt het niet helpen dat het ene moment de zon schijnt en het andere moment storm en regen het beeld bepalen.

Sterkte met de liefde voor jezelf.

Wim

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]