galerie

Ingrid | 19-03-2007 | hetzelfde

Na een paar dagen niet meer hier gelezen te hebben, vanavond even ingelogd en tot mijn verbazing lees ik dat er toch heel veel vrouwen zijn, die erg met hun uiterlijk bezig zijn, zeggend dat ze trots zijn op hun maatje teveel of te weinig, dit in tegenstelling tot het modebeeld. Misschien moeten we eens leren om gewoon niet meer zoveel met ons uiterlijk bezig te zijn, maar met onze kracht???

wim | 20-03-2007 | helemaal mee eens

Hoy Ingrid,

Wat jij hier schrijft vind ik universeel en geldt denk ik, voor zowel vrouwen als mannen,dus voor ieder mens.

Inderdaad vanuit je eigen kracht en inderdaad ervaar ik dit net als jij als"leren". Soms geloof ik niet in mijn eigen kracht, ben ik hem totaal kwijten dan moet ik hem hervinden. Dat hervinden lukt me dan het beste wanneer ik eigen kracht mag beoefenen met iemand dieveilig voelt en die ikvertrouw. Vandaar uit begrijp ik de wens van vrouwen om veilig en vertrouwd samen met andere vrouwen met je eigen kracht te oefenen. Om daarna die eigen kracht ook toe te kunnen passen in die grote onveilige wereld, waar veel mannen ensoms ookvrouwen je maar niet schijnen in te voelen en te begrijpen. Deels komt dat omdat je die eigen kracht bent kwijtgeraakt en er niet meer mee uit de kast durft te komen uit angst voor afwijzing. Dan isdie angstzelf op dat momentje eigen kracht. Die wordt dat pas echt, wanneer je liefdevol in staat bent te aanvaarden datdie er mag zijn. Eigen kracht is denk ik, het onvoorwaardelijk aanvaarden van alles wat in je zit. Echt alles, ook waar je van baalt. Ook de dingen die je verafschuwt en liever niet ziet. Dus ook je lelijkheid. Dit geldt zowel voor je uiterlijk als voor je innerlijk. Behalve dat mannen en vrouwen hun uiterlijk verbouwen zijn ze dat ook voortdurend met hun innerlijk aan het doen. Alleen is daar nog weinig over bekend en is dit minder zichtbaar. Het grootste deel van mijn leven heb ik besteed aan: hoe kom ik over? Aanpassen, aanpassen en nog eens aanpassen, om er maar bij te mogen horen. Het lijkt erop of we geen raad meer weten met al dat lawaai dat ons van onszelf wegdrijft. Mijn eigen kracht vinden loopt langs de weg van stilte in al dat lawaai.

Metde woorden "eigen kracht" raak je naar mijn idee de kern van het hele vraagstuk. Ik realiseer me ook dat het vinden vaneigen kracht een geduldig en langzaam proces is, waarbij ik steeds bij mijn gevoelwil blijven, er zorgvuldig naarwil luisteren, zonder me zorgen te maken over de gevolgen die dat heeft. Hetzijn de gedachtenover de gevolgendie me telkens aan het twijfelen brengen. Danmoet ik ook die twijfel aanvaarden. Want die twijfel zelf is, hoe negatief we hem vinden,ook een onderdeel van mijn eigen kracht.

Wim

Ingrid | 21-03-2007 | twijfel

Beste Wim,

Welke filosoof dit geschreven heeft weet ik niet meer, maar het "Twijfel is het begin der wijsheid"heb ik altijd een hele mooie gevonden. Wie durft te twijfelen is volgens mij heel sterk. Je schrijft erg openhartig over je eigen groeien en gevoelens, en het kwetsbaar opstellen van jezelf. Dat zouden meer mannen moeten doen.

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]