galerie

beau | 14-03-2007 | acceptatie

Nou, de docu houdt mij al dagen bezig. Mijn uiterlijk is een obsessie voor mij. Als puber ben ik gepest en genegeerd omdat men mij lelijk vond. Later werd ik ineens knap gevonden had ik veel sjans als ik uitging. Nu hoor ik weer dat ik te mager ben en mijn vriend vind mijn buik weer dik en mijn schaamlippen groot (hij zegt ook vaak dat hij mij mooi vindt, beetje dubbel dus). Ik voel mij vaak lelijk, durf niet zonder make-up de deur uit, uit angst voor afwijzing (net als vroeger). Ik zeg vaak tegen mezelf dat ik van mezelf hou en mezelf accepteer en dat lukt dan even. Maar niet voor lang. Ik wist niet dat er zo veel vrouwen waren die ook onzeker zijn over hun uiterlijk. Het doet mij wel goed om te weten dat ik niet de enige ben. Aan de andere kant word ik er juist onzekerder door. Ik heb juist behoefte aan tevreden vrouwen om mij heen. Niet-perfecte tevreden vrouwen. (het is geen kritiek, want zelf ben ik ook niet tevreden) Maar ik had graag een moeder gehad of een ander rol-model die wel tevreden was met zichzelf. Die mij de boodschap had meegegeven dat ik mooi ben zoals ik ben. Het is nu mijn verantwoordelijkheid om tevreden te zijn. Ook naar jongere vrouwen. Zij willen voorbeelden zien.Maar eerst nog dit uitdagende acceptatie-proces. En... innerlijke schoonheid siert je levenslang.

O ja, ik denk dat de media inderdaad een grote rol spelen, maar ik denk ook dat vrouwen altijd al afgerekend werden op hun uiterlijk. Ikzelf ben opgegroeid in een reformatorisch milieu, dus veel mensen zonder tv. Maar ook daar was je populair als je er modern en knap uitzag.

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]