galerie

Johanna | 13-03-2007 | borsten

Ik heb sinds 12 jaar helemaal geen borsten meer. Een dubbele amputatie vanwege borstkanker. Ik heb nooit protheses gedragen; voor wie? Vrijheid blijheid, gewoon een Hema hemd en that's it/ De hele 'schoonheids' discussie is van een onvoorstelbare platte stupiditeit dat er geen woorden voor zijn. Het is zo vreselijk beperkt en tragisch, dat men niet eens meer weet waar het in ons korte leven gaat; dat men denkt dat het om de buitenkant gaat en meeloopt met modes en kennelijk niets mee voelt van binnen en eindeloos naar andermans pijpen danst. Ik vind het niet te geloven, zo zwak(kwetsbaar) als vrouwen hierin zijn , dat ze zich zó laten ringeloren en er zóveel tijd en geld en moeite in steken. Ik ben blij dat ik me vrij voel en dat ik helemaal schijt heb aan wat anderen ervan vinden.nWaar ik moedeloos van wordt is dat er dus sinds de jaren 60 niets veranderd is. Het zijn nog steeds de mannen en de commercie die vrouwen ongelukkig kunnen maken. Zodra die vrouwen zich hebben laten verven en verbouwen omdat dat aangepraat is, zouden die vrouwen gelukkig moeten zijn. Ik geloof er niks van.nn

Wim | 14-03-2007 | kwetsbaar

Hoy Johanna,

Je schrijft: "Ik ben blij dat ik me vrij voel en dat ik helemaal schijt heb aan wat anderen ervan vinden. Waar ik moedeloos van wordt is dat er dus sinds de jaren 60 niets veranderd is. Het zijn nog steeds de mannen en de commercie die vrouwen ongelukkig kunnen maken. "

Het onderwerp houdt mij en mijn vrouwaljaren bezig, omdat ik niet helder heb waardoor het precies veroorzaakt wordt. We hebben het er samen eerlijk over hoe we allebei met onze downgevoelens omgaan. Beiden ervaren we man/vrouw verschillen als een welkome aanvulling op ons leven. Ik onderken het grote probleem en hoop op deze site mede een bijdrage te mogen leveren aan het krijgen van meer inzicht in de oorzaken en gevolgen van dit probleem. Ik ben blij dat een site als dezevrouwen gaat helpenom de diepere oorzaak te vinden.

In mijn beleving zijn vrouwen juist sterk. Als hun man overlijdt zijn hun kansen op zelfredzaamheid groter dan omgekeerd. Voor mannen valt er veel van vrouwen te leren.

Mag ik je een paar vragen stellen?

Welke ervaring heb jij met mannen en/of commercie die jou aanpraten dat je niet mooi bent of dat je moet veranderen?

Hoe ga jij om met je stemmingwisselingen?

Hoe groot was in jouw leven tot nu toe je bereidheid tot het gebruik van medicijnen?

Groet Wim

Johanna | 14-03-2007 | kwetsbaar

Dag Wim,nnMet zwak/kwetsbaar bedoel ik: psychisch gezien. Dat vrouwen zich na het overlijden van hun man vaak goed redden komt omdat vrouwen meestal een groter sociaal netwerk hebben en hadden, ook toen hun man nog leefde. nVanaf het begin van hun leven worden vrouwen erop gewezen (t.v. programma's, tijdschriften, reclames) wat niet goed en niet mooi/goed is aan hun lichaam en hoe het wel goed en mooi zou zijn. Mensen willen erbij horen dus passen ze zich aan en ontkennen dan iets van zichzelf waar niets mis mee is. Je mag er dus niet zijn zoals je bent. Je komt dat overal tegen en het wordt ook gecultiveerd omdat bepaalde branches er financieel baat bij hebben. Ik heb er helemaal niets op tegen dat een mens zichzelf versiert, dat is iets vrolijks en van alle tijden en culturen. Maar dat is wat anders als het jonge, en helemaal het oude lichaam beoordelen en veroordelen op basis van een tijdelijke mode en mensen een verdraaid beeld geven van wat belangrijk zou zijn in het leven.nIk voel me persoonlijk al in geen jaren aangesproken door welk idee over schoonheid dan ook, ik hou me er domweg niet mee bezig, alhoewel ik er nu toch over schrijf. Mij gaat het in het leven niet over hoe je er uit ziet maar wie je bent, en wat je laat zien, ook in daden, van jezelf. De wereld zoals die volkomen kunstmatig gemaakt wordt in Amerika en nu ook hier vind ik ziek en ziekmakend . Misschien heeft het te maken met angst voor de dood, dat mensen zo vasthouden aan jong en mooi, ik weet het niet, maar ik voel het als vervreemdend en onecht. Sinds ik m'n borsten mis besef ik des te meer dat dat iets van de buitenkant is en dat borsten gebruikt worden om te 'pleasen'. In de jaren '60 moesten de b.h.'s uit en nu zijn er protheses en push up b.h.'s te koop voor als je niet 'genoeg' hebt. Ook hier weer: borsten zijn goed en fijn voor van alles, maar het is niet het enige en uiteindelijk kan het zelfs helemaal niet belangrijk meer zijn.nnHoe kom je erbij om mij naar mijn medicijngebruik te vragen in verband met dit onderwerp? Toen ik chemokuren kreeg heb ik eerst van te voren alle voor's en tegens tegen elkaar afgewogen en toen de keus gemaakt om het wel te doen. Ik was mij bewust van het feit dat het belangrijk is zelf te kiezen, zodat je niet het gevoel hebt dat je het allemaal maar moet ondergaan. Daarnaast heb ik voor alternatieven gekozen. Daarvoor heb ik bijna nooit medicijnen gebruikt omdat het nooit nodig was. Nu ben ik redelijk op mijn qui-vive i.v.m. medicijngebruik omdat ik de krant ook wel eens lees, en daarin legio voorbeelden tegenkom van miskleunen van verkeerd of beperkt geteste - of te vroeg op de markt gebrachte medicijnen, met alle gevolgen van dien. Vroeger moest je de arts helemaal op z'n woord geloven en tegenwoordig hebben we internet om nog even te checken of er geen addertjes onder het gras zitten.nIk ben ervan overtuigd dat ons lichaam een zeer subtiel evenwicht hanteert en dat de meeste medicijnen er een grove inbreuk op maken en het uit dat evenwicht halen, en bovendien de oorzaak overslaan.nnnnnnnnn

Wim | 14-03-2007 | waarom ik jou vroeg

Hoy Johanna,

Bedankt voor je uitgebreide reactie.

Erzijn nog twee vragenniet beantwoord: Ik hoop dat je ze nog wil beantwoorden.

Welke ervaring heb jij met mannen en of commercie die jou aanpraten dat je niet mooi bent of dat je moet veranderen?

Hoe ga jij om met stemmingswisselingen?

Je vroeg me hoe ik er bij kom om naar je medicijnbereidheid te vragen?

Omdat ik nu nog denk dat vrouwen doorgaans meer medicijnbereid zijn dan mannen. Ik kan er naast zitten, maar dat denk ik nu. Ik word daar vaak in bevestigd. Ook de bereidheid tot slikken van voedingssupplementen, vitaminen, anticonceptiva, gebruik van cremes, cosmetica,ed. is volgens mij bij vrouwen hoger. Hoe dat komt weet ik niet. Het betekent wel dat daardoor vrouwen een interessante doelgroep zijn voor de commercie. Commercie speelt gretig in op aanwezige behoeften. Ze proberen dezelfde bereidheid op gang te krijgen bij mannen. Maar dat komtnog niet echt op gang, zie ik.

Verder denk ik dat de invloed vaneen vriendin, moeder of zus voor een vrouw groter is dan die vanhaar broer, vader of man omdat informatie vanuit de eigen soort herkenbaarder is en indringender. Daarom gebruikt de commercie liever vrouwen om de producten aan de vrouw te brengen. Er zijn dus vrouwen die daarmee hun inkomen verwerven. De kansis wel grootdat hun baas een man is.

In de vrouwenbladen lees ikmeer over lichaamscorrectie dan in algemene tijdschriften. Het valt me op dat het meestal (ingehuurde?) vrouwen zijn die er voorlichting over geven. De mannelijke arts uit het filmpje komt niet echt over, gezien de reacties op deze site.Zou het geloofwaardiger zijn als deze arts een vrouw was?

Ik kan me de psychische en sociale problemen die vrouwener meehebben heel goed voorstellen. voorbeelden uit mijn omgeving ken ik wel. Het kan je volkomen blokkeren.Ik heb moeite met de oplossingen die er voor bedacht worden.Wie bedenkt ze? Ik vind dater in vrouwenbladente weinigaandacht is voor het mogen hebben van problemen. Het gaat teveel over het bestrijden ervan. Tegretig worden er oplossingen bedacht en juist aan die oplossingen wordt grof verdiend. Het brengt ook abbonnees. Libelle, Margriet en Viva verdienen ook nog aan bedrijven die via hun bladen producten verkopen. De bladen staan vol redactionele advertenties, die niet op advertenties lijken. En toch zijn het bladen waar miljoenen vrouwen zich mee identificeren. Hun invloedlijkt mezeer groot.

Groet Wim

Johanna | 14-03-2007 | antwoorden en meer

Dag Wim,

Even dit over de opmaak van m'n vorige stukjes: er zijn wat rare effecten ontstaan omdat ik de verkeerde() browser heb. Ik heb nu een andere ge-download en hoop dat het nu beter overkomt.

Van vroeger herinner ik me mannen, ook in m'n eigen omgeving, die indirect en snierend konden spreken over vrouwen met bepaalde 'gebreken' zoals kleine borsten, beenhaar, okselhaar, een spatadertje, en meer van die gewone lichaamskenmerken. Ik weet nog goed dat ik als tiener m'n benen aan 't scheren was, en dat ik dacht: waarom doe ik dit. Ik herinner me dat ik (in m'n tienertijd) een depressief gevoel kon krijgen van niet goed genoeg zijn, en een diepe verontwaardiging erover. Op een vakantie draaide een jongen mijn arm om en omhoog en gilde tegen iedereen iets over mijn net ontluikende okselhaar, ik was 11 jaar . Mijn moeder troostte me en ze schoor mijn kleine okseltjes met haar ladyshave. Het is ook iets wat sluipend gaat, zoals ik al zei, via reclame en film, en cabaret, en in een gesprek dat al weer verder gaat voor je kan voelen wat er mis was. Het raakte je indirekt. Het zijn geen heel grote dingen, maar wel verweven in het alledaagse leven en al met al is het wel veel.

Om je vraag te beantwoorden: mij persoonlijk praten ze niets aan over mooi of niet mooi, dat kan me niet meer raken. Ik heb niet het gevoel dat ik niet mooi ben of zou moeten veranderen. Als er een poging gedaan zou worden zegt het iets over die persoon en niet over mij.

Over de commercie: het is natuurlijk de kip of het ei: wie was er eerst: de angst voor rimpels of de antirimpelcrme? Ik denk dat de commercie enorm inspeelt op de onzekerheid van vrouwen en dat als uitgangspunt neemt om weer eens iets "nieuws" te lanceren, waarbij bij de vrouwen dan weer indirect het idee opkomt dat het nog niet goed genoeg is wat ze doen om hun rimpels te laten verdwijnen of wat dan ook. En dat ze er misschien niet alles aan doen om die 'lelijkheid' maar te bestrijden. En ja, daar zijn vrouwen voor nodig om die spullen te kunnen verkopen; mooie vrouwen die gephotoshopt zijn, en daar gaan we dan weer: worden vrouwen er gelukkiger van om zo'n nep-vrouw te zien die eruit ziet of ze nooit in haar hele leven een rimpel krijgt . De baby-boom generatie is nu ook een goudmijn voor de handige jongens. Als je ze maar laat weten dat ze jong zijn, nooit oud worden en altijd gezond kunnen blijven; als ze maar doen wat zij zeggen, aan je kalknagels, moeheid, geheugenverlies, gewrichten, hart en bloedvaten, wintertenen en god weet wat nog meer. Als je dat niet doet gaat het fout en voor je het weet heb je het aan jezelf te danken: had je die capsules maar moeten slikken en die zalfjes maar moeten smeren.
De vrouwen die meedoen in het reclame circuit zijn laten zich gebruiken om geld te verdienen en misschien wel om pure ego strelerij; wie zal het zeggen. Voor hen is het waarschijnlijk ook een spel; thuis hebben ze een lekkere slobbertrui aan en niets op hun gezicht. Zo niet, wat gebeurt er dan als ze een jaartje of 40-50 worden en rimpels krijgen? Gaan ze dan ook 'liften' en spuiten en in zich laten snijden omdat de illusie geen stand houdt?
Zo zou ik ook een vrouwelijke arts zien; als iemand die is vastgelopen in iets 'vals', precies zo als haar mannelijke collega.
Dat de bereidheid van mannen niet groot is om zalfjes te smeren en pilletjes te slikken is voor een deel wel te begrijpen. Ik denk dat mannen over het algemeen zekerder zijn van zichzelf; zij krijgen niet continu voorgeschoteld dat ze b.v. geen rimpeltjes mogen hebben; integendeel, mannelijke rimpels zijn 'interessant' en duiden op levenservaring. Misschien herinner je je de Malborough man nog?

Damesbladen lees ik niet, dus daar kan ik niet over meepraten. Maar heel langzamerhand komt er misschien weer een generatie die er genoeg van heeft/krijgt en er tegen in opstand komt.

Het moedeloze gevoel heeft te maken met vroeger, toen ik er ook steeds door mijn moeder(!) en stilzwijgend ook door mijn vader, op gewezen werd niet te voldoen, ook uiterlijk niet. Dat is lang geleden en ik kan het herkennen als iets ouds, wat niet bij mij hoort en wat ik tegenwoordig ook weer makkelijk weg kan krijgen. Af en toe speelt het op, als het getriggerd wordt. Het is iets wat je kan leren beheersen: het komt, je herkent het, kan het gevoel benoemen en je laat het weer gaan. Dit wat betreft je vraag over de stemmingswisselingen.

groeten Johanna.



wim | 15-03-2007 | We lijken in veel dingen op elkaar

Hoy Joahanna,

Ik vind het wel heel frappant als ik jouw reactie lees hoe die lijkt op hoe ik in het leven sta.

Jij hebt het ook over het komen en gaan van de dingen, over de vergankelijkheid van alles. Dat is de realiteit en zo te horen bepaalt dat inzicht jouw antwoorden op je gunstige en ongunstige omstandigheden. Het zal ook betekenen dat jij zowel zeker als oinzeker kunt zijn en dat kunt laten voor wat het is. Je krijgt in het leven zowel positief als negatief aangeboden. Volgens mij heb jij daar wel vrede mee. Mag ik zeggen dat jij het leven aanvaardt zoals het is. En dat je wel creatief met je antwoorden om gaat?

Inderdaad kip en ei verhaal. Van mijn dochters weet ik ook dat zij soms gemeen en onrespectvol door mannen worden behandeld. Zij hebben daar met de hulp van hun ouders methoden voor ontwikkeld om niet bang van te worden en ook daar hun antwoorden op te geven. Gek dat voor sommige mannen vrouwen als gemeenschappelijk bezit beschouwd worden. Ik hoop echt dat dit gaat verbeteren.

Wel blijft bij mij de vraag hangen hioe het komt dat de ene vrouw er gevoeliger voor is dan de andere?

Je stipte al iets aan over hoe jouw moeder je grootbracht. Ik ben een babyboomer uit een gezin van 10 kinderen. Ook ik heb gezien dat mijn moeder de 6 jongens anders opvoedde dan de 4 dochters. De dochters werden langer geknuffeld dan de jongens en op vroegere leeftijd als zelfstandig beschouwd. Mijn moeder kocht voor alle jongens hun kleren tot het moment dat ze het huis uitgingen, terwijl mijn zussen dat al gauw zelf mochten. Ik denk dat mannen langer kind blijven. Zij zien het leven als een spelletje. (zie oorlog en politiek) Vrouwen groeien volgens Nancy Choderow op tot verantwoordelijke moeders en mannen blijven kind. Zij worden na hun moeder door hun vrouw bemoederd. Het zet zich dus voort in het huwelijk. Soms is het ontzag voor moeder klein en vernederend. Ik ben hier sinds kort achter gekomen. Mij gebeurde hetzelfde. Ik ben nu 61 en koop pas sinds 5 jaar mijn eigen kleren. Geen wonder dat mannen nooit van de borst afkomen. Bij navraag bleek dat de meeste mannen het meest gefascineerd zijn door borsten. Niet door een gezicht of een vagina. Mij worden steeds meer oorzaken uit ervaring duidelijk.

Ik kan je het boek van Nancy aanraden. Waarom vrouwen moederen. Een taai boek. Maar wel een goed stukje werk. Moest het vaak overlezen om te begrijpen wat er staat. Het boek is gedateerd van de jaren 70, maar nog hoog actueel. Ik vond het op een boekenmarkt.

Damesbladen lees ik wel omdat mij die helpen om inzicht te verwerven in wat vrouwen echt willen. Voor een man is het handig om te weten wat een vrouw wil. Dan kan hij pas echt anticiperen. Ik heb veel geleerd over vrouwen in die bladen. Ik ben er zelfs jaren op geabonneerd geweest. Mijn vrouw verafschuwd ze maar leest ze overal, bij de kapper bv. Hoe kun jij je daar op willen abonneren vroeg ze me?

Boeiend om met je te praten.

groet Wim

Johanna | 15-03-2007 | het ga je goed!

Dag Wim,

Dank voor je antwoorden en inleving. Ik ben hier begonnen met een persoonlijk gekleurde mening over borsten, en kijk waar we uitkomen. Ik begrijp dat jij een ingewikkelde jeugd hebt gehad en veel moeite hebt gehad de gevolgen ervan te ontrafelen en een nieuwe balans te vinden. Ik denk dat je op de goeie weg zit. En je hebt de kans gehad om je dochters als zelfstandig denkende wezens met zelfvertrouwen te laten opgroeien. Dat is waar het om gaat en voorwaar een niet geringe bijdrage aan waar we het over hebben.
Wim, ik wil onze correspondentie nu afronden, als je het niet erg vindt, want ik vind dat het zo genoeg is geweest. Het was niet mijn bedoeling een uitgebreide correspondentie op te zetten en ik heb bovendien heel erg weinig tijd om je zorgvuldig te antwoorden. Geniet van de komende lente en het ga je goed!

Groeten, Johanna

Ingrid | 16-03-2007 | berichtje voor johanna

Wat een toestand zeg, die correspondentie met zo'n zgn progressieve man. Ik lees het nu pas, en vind da tje heel nobel gereageerd hebt, mijn complimenten, ik had het heel anders gedaan.

Net zoals jij baal ik enorm van de manier hoe het lichamelijke in deze maatschappij zovele invloed heeft, het is ziekelijk gewoon!!! en als ik dan de intervieuws met de meisjes zie die hiervoor gekozen hebben, dan kan ik wel janken...echt hoor.....zijn ze nou echt zo blind???? vraag ik me dan af.

Ik ben blij da tje zo sterk bent, en da tje schijt hebt aan de mening rondom, jij bent jij en dat siert je. Wij hebben ook geen mannen nodig om onze eigenwaarde op te krikken, die moeten we bij onszelf ontwikkelen.

Ingrid

annie | 18-03-2007 | leeftijdswinst

Ik heb net de zelftest ingevuld en ben wel tevreden met de uitslag: Ik ben matig tevredenmet mijn uiterlijk ( ben wat aan de mollige kant) en gelukkig niet erg gevoelig voor de druk van de cosmetische (chirurgische) industrie.

Ik ben 65 jaar en denk wel, dat ik, als ik veel jonger zou zijn geweest, een andere uitslag zou hebben gescoord. Ik noem mijn huidige score "LEEFTIJDSWINST". Eigenlijk is het zo dat hoe ouder ik geworden ben, hoe meer ziektes ik doorleeft heb ( een neurologische ziekte n borstkanker) hoe tevredener ik geworden ben met mijzelf n mijn lichaam.

Ik heb , zelfs na de borstsparende operatie, nog steeds grote borsten. Daar ben ik zelfs nu en was ik nog nooit ontevreden mee geweest . Wel vaker met de molligheid van mijn lijf. Maar lijnen doe ik steeds minder, wat mollig vind ik bij een oudere vrouw wel mooi eigenlijk.

Hoewel ikzelf natuurlijk niet ontkomen ben aan "het vergelijken" van mijzelf met ideeaalbeelden, ( daar zitten toch ook goede "ontwikkelings" elementen aan vast) zowel lichamelijk, maar net zo goed psychisch, ben ik wel heel kritisch naarhet steeds verder oprekken van de "ideaalnorm" door de cosmetische chirurgie, het foto-shoppen van de lichaamsbeelden van vrouwen en meer en meer ook van mannen door de media, en de toename van ingrepen in het lichaam.

Verbijsterend vond ik de documentaire enongelooflijk erg om te zien hoe de hele emanicpatiebeweging dit niet heeft kunnen voorkomen. Anderzijds ben ik natuurlijk heel blij met toegnomen plastsich chirurgische mogelijkheden zoals oa. borstreconstructies na borstkanker. Ik vind het zelfniet altijd even gemakkelijk om te bepalen waar ik de grenzen zouwillen leggen voor cosmetisch ingrijpen.

Ik ben heel blij met een initiatief als dit.
Die weer werkt aan de bewustwordingvan waar we in de huidige maatschappij mee bezig zijn en waarin actie kan ondernomen worden via de juridische actietool op deze site. Laten we hopen dat we het tij kunnen gaan keren en niet meer en meer insciensfictionlichamen gevangen zullen raken.

De foto is een beeld wat ik maakte nav mijn borstkankerperiode. Het heet : LOTGENOTEN:delen is helen. Drie lotgenoten op een rijtje met door de kankeringrepen/behandelingen geschonden lichamen, maar oh zo blij met het feit dat ze OVERLEVEN.
Meer van deze serie verwerkingsbeelden zijn te zien op
http://www.samenmeer.nl/

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]