galerie

julie | 12-03-2007 | protheses

ik heb wel voor een borstvergrotende operatie gekozen. natuurlijk heb ik daar lang over nagedacht, maar ik had helemaal geen borsten, niet eens cup aa. echt helemaal plat, ribben met twee tepels erop.nik kon kiezen tussen het risico van een operatie, of verder met me altijd ongelukkig voelen, losse protheses die naar voor vallen als je bukt zodat je er achter kunt kijken enz. nze zijn onder de spier geplaatst, dus qua onderzoek maakt het niet veel uit, je kunt zelfs evt onregelmatigheden beter voelen omdat je borstweefsel als het ware op een schoteltje ligt. er is geen 'schaduw' van littekenwefsel te zien want dat zit onder de spier.nik zou zeker niemand een borstvergrotende operatie aanraden. ik vond het een best heftige ervaring. maar achteraf een prima oplossing voor mij. ik heb nu net een bcupje, en dat is prima. ze zijn redelijk natuurlijk, hoewel ik een echte borst nog altijd mooier vind. en zeker een mooi a cup, echt dan was ik er nooit aan begonnen. (oja, ik heb ook tot mijn 33e en twee kinderen gewacht op wat vulling, maar helaas, dat hielp niks...ik kon nog wel wachten tot de overgang , maar ja)

julie | 12-03-2007 | protheses

ik wil graag nog aangeven dat ik verder helemaal niet veranderdn ben door zo'n borstvergroting, misschien omdat mijn uitgangspunt niet het mooier worden was, maar er normaal uitzien.nik ben er blij mee dat het probleem 'geen borsten' is opgelost, maar je word er niet op alle vlakken gelukkiger van (dat was ik al) maar als je dat wel verwacht denk ik inderdaad dat er iets aan je zelf beeld niet klopt. het is een verschil te denken dat je geen mooie borsten hebt en alleen gelukkig kan zijn met grotere en mooiere of objectief concluderen dat ze er niet zijn.n

barbara2 | 26-04-2007 | borsvergroting ondergaan

Ja, ook ik heb een borstvergroting gedaan. Ik heb 18 jaar lang met een AA-cupje rondgelopen en voelde me daar zeer ontevreden mee. Ik heb lang geworsteld met de vraag wel of niet, ook ik wilde niet laten snijden in een gezond lichaam, ik vond dat ik mezelf moest leren accepteren zoals ik was. Uiteindelijk werd ik zelfs boos omdat ik mezelf niet accepteerde zoals ik was, ik schaamde me voor mijn schaamte. Toen ik uiteindelijk kinderen heb gekregen was ik meer tevreden over mezelf, kinderen relativeren je wereld. Maar het borstenprobleem zelf was wel verergerd, de AA-cupjeswaren na de laatste borstvoeding veranderd in een soort huidflapjes met tepels, ze leken niet eens meer op borsten. Daarnaast was/is mijn buik geheel uit model na de zwangerschappen. Het reslutaat was dat mijn figuur in de spiegel ´en profiel´ geheel uit balans was. Mijn buik stak veel verder uit dan mijn ´borsten´.

En toen heb ik er, op mijn dertigste,wat aan gedaan, niet om sexier te worden, niet omdat ik dacht dat het de oplossing was voor al mijn problemen, niet uit wanhoop, niet uit ijdele motieven. Ik heb het enkel en alleen gedaan om er normaal uit te kunnen zien. Het was een pijnlijke ingreep, zeer pijnlijk. Maar nu heb ik een beschaafd B-cupje en ben gewoon tevreden. Ik ben er geen ander mens door geworden en dat wil ik ook niet zijn maar zo is het voor mij gewoon beter.

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]