galerie

Anita Borst | 12-03-2007 | Leve het verval!

Al zolang als ik me kan herinneren word ik jonger geschat dan ik ben. En volgens de conventies moet ik daar blij en dankbaar voor zijn. Ik word geacht het als een compliment op te vatten wanneer ik word aangezien voor een bakvisje van begin twintig in plaats van voor de volwassen dertiger die ik ben. Kennelijk geldt het als een eer wanneer je levenservaring, je kennis en je wijsheid onderschat worden op basis van een gladde huid en blozende ronde wangen. Het moge duidelijk zijn dat ik daar zelf net even anders over denk.

Gelukkig gaat het leven niet geruisloos aan me voorbij. Een echtscheiding, twee depressies, ongewenste kinderloosheid, maar ook zon, frisse wind en veel plezier met mijn dierbare vrienden, langzaam maar zeker worden de sporen van mijn leven in mijn gezicht geëtst. Een lachrimpel die niet meer verdwijnt, een frons die op elegante wijze tussen mijn sproeten door slingert, de eerste aanzet van een onderkin... Ik kijk in de spiegel en ik vind mezelf gaandeweg steeds meer lijken op wie ik ben. Geen gladde, anonieme tiener, maar een levende vrouw van 32.

"Jij bent zo langzamerhand ook wel toe aan een anti-rimpelcreme, hè," suggereerde een vriendin onlangs. Ik heb haar recht in haar gezicht uitgelachen. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt de tand des tijds tegen te houden. Kom maar op met die rimpels, ik heb ze eerlijk verdiend!

Wim | 14-03-2007 | Jong Oud

Hoy Anita,

Je kaart hierhet problematische duo "Jong Oud" aan waarvan jij, denk ik,ook vindt dat ze onverbrekelijk met elkaar samenhangen.

Uit jouw stukje lees ik een diepgaande levenservaring door jou geleefd. En misschien wel dankzij alle pijn en verdriet die je door je leefomstandigheden hebt beleefd. Het zou mij niets verbazen als jij inmiddels ook weet dat mooi lelijk, jong oud, verdriet vreugde er beide altijd tijdelijk zijn. Tussen de regels door lees ik jouw ervaring hiermee. Dan ben jij behalve ouder ook wijzer geworden. Jij weet. En dat geeft jou vrijheid. Ik proef dat jij vorm wel belangrijk vindt, maar inhoud ook. Weer zo'n onverbrekelijk duo.

Ik heb een paar vragen over jou en je vriendin:

Waarom heb jij je vriendin uitgelachen?

Hoe denk jij datjouw vriendin denkt over mooi en lelijk?

In hoeverre kun jij je voorstellen datde worsteling met mooi en lelijkvoor een andere vrouw een levensgroot vraagstuk kan zijn?

Je trok haar opmerking, die weergeeft hoe zij naar rimpels kijkt, op jouw eigen persoon. In welke mate herken je dit?

Vond jij dat jouw vriendin jou iets suggereerde of stelde ze jou een vraag?

Groet Wim

Anita Borst | 14-03-2007 | Joh...

Wim, ik sta helemaal perplex van jouw vragen. Mijn verhaaltje was niet bedoeld om mijn vriendin op wat voor manier dan ook te veroordelen of om de problemen die andere vrouwen met hun uiterlijke veranderingen hebben te bagatelliseren. Ik wilde slechts laten zien hoe ik met die dingen omga. Misschien in de hoop dat ik iemand die het leest ertoe kan bewegen iets luchtiger naar haar eigen rimpels te kijken, misschien om iemand even te laten glimlachen, maar zeker niet om er een vreselijk zwaar vraagstuk van te maken. Ik hoop dat je me niet kwalijk neemt dat ik niet op je vragen inga. Ik ervaar ze als buitengewoon ernstig, en daarmee volledig in tegenspraak met de intenties van mijn schrijfseltje.

Met vriendelijke groet en een vrolijk knipoogje,

Anita.

Jo | 22-03-2007 | grappig

Hoi Anita,

Ik ben blij met jouw ´schrijfseltje´en het ook helemaal met jou eens! Rimpels zijn voor mij ook verdiend, ik ben juist blij dat ik er eindelijk niet meer zo jong uitize, want dan word ik eindelijk eens serieus genomen.

Fijn je stukje te lezen!

groet Jo

lidewij | 18-04-2007 | bakvissen

Kan me goed voorstellen dat het vervelend is als je niet voor de dertiger wordt aangezien die je bent.

Niet alle twintigers zijn bakvissen, overigens. Ik ben net 20maar ik zou me daar niet onder willen scharen:).

Piep | 12-07-2007 | Jajaaaa

Nou 'k zou het erger vinden moest k er 20 zijn en er al 30 uitzien... ;)

Ach, Mensen, hun uiterlijk, mode, de tijd... Over nog geen honderd jaar zijn we er niet meer... Dan is dat dun velletje over onze beendertjes van simpele kalk verdwenen.

Geniet zoveel je kan, nu! Wie je ook bent, want je ook hebt, hoe je je ook zou voelen. Pijnig je niet met zelfmedelijden, maar verlos ons van de kwade chirurgen.. Amen.

simone | 21-07-2007 | luchtig

Beste Anita,

Bij mij is de luchtigheid wel goed aangekomen en je stukje heeft bij mij dan ook een glimlacht uitgelokt. Je hebt een heel leuk, lief stukje geschreven, bedankt daarvoor.

En voor Wim: probeer ook eens luchtig te zijn, daar word je vrolijk van! Een studie filosofie is heel interessant, maar af en toe moeten de boeken gewoon even dicht en is het tijd voor vrolijkheid (zonder je af te vragen waarom en wat dat dan precies mag zijn enzo) ;-) succes!

Duf | 17-05-2009 | Jesus wat een gezeik!

Jesus wat een gezeik!

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]