galerie

meer | 12-09-2007 | littekens en cellulitis

Ik schaam me meer voor de cellulitis op mijn benen dan de littekens op mijn armen. Mijn littekens verberg ik niet. Soms kijken mensen er een beetje stiekem naar, soms durven ze er iets over te vragen en ik voel me niet beledigd. Meestal blijft het daar ook bij. Het is immers zo persoonlijk, een gevoelig onderwerp en misschien ook confronterend en beangstigend? Als ik al een kort rokje draag in de zomer, of in bikini langs meer of strand wandel is dat met ingehouden adem. Ik doe heel erg mijn best om er vooral niet mee bezig te zijn, dat maanlandschap op mijn benen. Want zoŽn vrouw ben ik niet. Nee, ik verzet me ertegen met hand en tand en ben al blij als ik de schijn weet te wekken met andere zaken bezig te zijn op zoŽn mooie dag. Misschien is het makkelijker voor me mijn littekens met trots te dragen omdat ik er zo direkt mee in contact sta. Omdat ze iets zeggen over mij. Over mijn boosheid en mijn pijn.Over mijn beslissing om me daar niet bij neer te leggen.Ze herinneren mij eraan dat ik een sterke vrouw ben.Mijn lieve, mollige babybeentjes die me elke dag overal naartoe brengen, die me laten springen en dansen, ik negeer ze te vaak. Niet omdat ze het niet goed doen of omdat ze niet lekker aanvoelen, ze zijn gewoon niet goed genoeg. Als ze aangekleed zijn leiden ze me niet af en daardoor een ander ook niet. Maar zo kaal en bloot, lijkt het net of ze niet bij me horen.Ik probeer ze nu vaker aan te raken, liever voor ze te zijn. Dat klinkt misschien raar, maar ik denk dat het belangrijk is die spiegelaan de kant te zettenom je lijf te voelen. Danis het van jou. Dan is het van belang. En dan kan je jezelf dragen. Dat is mijn benadering. Ik vermoed dat ik erverder mee kom, ook als straksde rest mee gaat bubbelen en flubberen. Trouwens, toen ik ontmaagd werd stond ik er geen moment bij stil of mijn vagina visueel volstond. Pas de laatste jaren is het tot mij doorgedrongen dat daar nogal wat over te zeggen valt. Ik troost me met de gedachte datwe in het heetst van de strijd ons verstand verliezen. Je kunt uren naar elkaars geslacht gaan zitten kijken, maar dat zet geen zoden aan de dijk.Lang leve de voortplantingsdrift! Daar wijkt alles voor. Is dat dan onze kracht, dames?

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]