galerie

Rebecca | 10-03-2007 | rimpelborstjes

Als meisje van nèt 17 kreeg ik mijn dochter. Mijn nog niet eens uitgegroeide strakke lijf heeft daar een behoorlijke opdonder van gekregen. In één nacht barstte mijn buik van 9 maanden open; overal striae. Niet alleen op mijn buik, ook mijn billen, benen en borsten moesten er aan geloven. Tel daar nog 9 maanden borstvoeding bij op en je komt op slappe borsten met striae.

Nu, 10 jaar later, vind ik dat nog steeds wel moeilijk. Ik mag niet klagen hoor ik van iedereen. Heb een prachtig figuurtje waar geen kilo aankomt, een vriend die veelvan mij èn van mijn borsten houdt... Maar ik vind het nog steedslastig te accepteren dat ik nu al zo'n lijf vol littekens en 'oude' borsten heb...

Volgensde zelftest op deze website ben ik ontvankelijk voor het beeld in de media. Ja, dat klopt wel. Maar de stap naar een operatie is toch te groot: zo mooi als echt wordt het toch niet, er kan vanalles misgaan, kost veel te veel geld, is het niet waard.

Waar andere vrouwen vaak tegenop zien, kijk ik naar uit; mijn 30e. Ik hoop dat ik vanaf dan wat voller ga worden en dat mijn borsten dan meedoen.

Inga | 13-03-2007 | rimpelborstjes

Ik ben 38. Heb jarenlang geleden aan een fikse eetverslaving gehad en vreselijk 'gejojo-ed'. Toen werd ik zwanger op mijn 30e en baarde op mijn 31e een prachtig kind. Na de zwangerschap viel ik enorm af. Een heerlijk gewicht had ik waar ik nog steeds erg tevreden over ben. Maar waar zijn mijn borsten gebleven? En wat is er met mijn strakke velletje gebeurd?
Ik ben heel erg onzeker geweest over mijn borsten die nu wel groot maar met de helft aan volume zaten, slapper en met striae. Ik had het idee dat ik 'oude' borsten had en voelde me soms alsof ik in een nachtmerrie zat.
Opereren vind ik geen optie, ik heb het gevoel als ik in mijn lieve lijf ga snijden, ik mijn lijf afval. Haar niet waardeer. Mijn lijf, dat zoveel heeft meegemaakt en geleden onder mijn zelfhaat en later ook nog mijn zoon heeft voldragen. Hoeveel liefde kun je nog van een lijf krijgen? Nee, ik kan het niet.

Ik heb een man die mij prachtig en prima vindt en dat is wederzijds. Samen met hem heb ik kunnen groeien in de liefde voor mezelf.

Ook al is de druk van de omgeving soms groot, ik wil mezelf zijn. Ik wil van mezelf houden. Ik wil mijn eigen voorbeeld zijn, ik wil andere vrouwen laten voelen dat we niet alleen zijn en dat we ons niet gek moeten laten maken. Dat we trots moeten zijn op onze lieve borsten, op onze lieve buik, onze prachtige grote schaamlippen waar we ons niet voor zouden moeten schamen.

Ik denk dat we bepaalde beelden en overtuigingen uit ons leven moeten schrappen, weg moeten gooien en dat we ons, heel liederlijk en cliché, zouden moeten richten op het Licht. Het positieve. De liefde. Al het andere waar we ons niet prettig bij voelen, doet afbreuk aan onszelf.

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]