galerie

Rachel | 14-06-2007 | Een positief verhaal

Toen ik 18 was en eerstejaars studente Archeologie in Leiden, was ik een mooie meid. Ik was lang, slank en mn gezicht was ook niet onaardig. Goed, ik was misschien niet bloedmooi, maar ik had toch aardig wat aandacht van het andere geslacht. Ik was redelijk tevreden met mezelf en toch...toch waren mijn vriendinnen en ik af en toe onzeker. Ook 17 jaar geleden al spiegelden we ons aan supermodellen in de Cosmopolitan en Avantgarde. Er was niets mis met ons, hoogstens droegen we wat kilootjes meer met ons mee dan die modellen, maar meer dan eens verzuchtten we voor de spiegel dat we ongelijke borsten hadden of putjes in de billen begonnen te krijgen.

Op een avond op het terras van Annie's Verjaardag hadden we aanspraak van drie knullen. Het waren leuke, aardige jongens met veel humor en met hen begonnen we een kroegentocht. En toen de kroegen dicht gingen nodigde één van hen ons bij hem thuis uit. Tot diep in de ochtend hebben we over vanalles en nog wat zitten kletsen, maar waar ik me deze avond voornamelijk nog om herinner is het volgende. Het gesprek kwam om de één of andere reden over het heersende slanke schoonheidsideaal en ik citeerde wat uitspraken van mijn oma zaliger die in onvervalst plat Rotterdams kon zeggen: "Wat heb jij een dikke pote gekrege!". De reacties van die knullen waren onverwacht hartverwarmend. Zo zei er één: "Dikke benen? Jij hebt prachtige benen! En een ander zei dat het uiterlijk van meisjeshelemaal niet het allerbelangrijkste was. Unaniem verkondigden ze dat een vrolijke uitstraling en humor voor hen veel aantrekkelijker was dan alleen een mooi gezicht en figuur. Bij het ochtendgloren fietsten we naar huis met een super goed gevoel! We hebben daarna nog een aantal keren met hen afgesproken, maar toen we erachter kwamen dat we alledrie dezelfde jongen leuk vonden en dat dat niet zo handig was besloten we het over te laten gaan.

Maar ook vrouwen onderlingkunnen elkaar veel meer positieve bevestiging geven. Tijdens een kampeervakantie in Frankrijk een paar jaar later kwamen we een aantal Nederlandse jongens en meiden tegen en al snel hadden we leuk contact. Op een avond kwam het gesprek op uiterlijk en dan met name neuzen. Ik vertelde al eerder redelijk happy te zijn met mezelf, maar met mijn neus heb ik een haat-liefde verhouding; ik vind hem niet mooi, maar ik zal er nooit iets aan laten doen omdat het mijn gezicht karakter en iets eigens geeft. Tot mijn stomme verbazing zei één van de meisjes dat ze mijn neus zo mooi vond! Mijn kromme gok? Ik moest hartelijk lachen, maar het compliment deed me meer dan ik dacht.

De moraal van dit verhaal? Om je goed te voelen over jezelf heb jewél af en toebevestiging nodig. Laten we elkaar die dan geven! Vrouwen zijn vaker geneigd elkaar te zien als concurrente dan als verwante en dat is, naar mijn mening, niet nodig en niet goed. Iedereen is namelijk af en toe onzeker, ook alle zogenaamde mooie mensen. Dus probeer iemand zomaar een keer te complimenteren en je zult versteld staan van het effect! Succes gegarandeerd! Ik ben inmiddels bijna 36, moeder van twee kinderen, heb maat 50 en heb de strijd met de zwaartekracht definitief verloren. Maar ik ben trots op alle vrouwelijke rondingen en lidtekens die mijn vrouw-zijn markeren. Ik voel me goed en daar hebben twee opmerkingen van vreemden een grote bijdrage aan geleverd. Zouden ze zich daarvan bewust zijngeweest? Vast niet...

groeten en succes iedereen met geven van een tegengeluid.

julian K | 15-06-2007 | Een positief verhaal

Wat een heerlijke vrouw ben jij zeg! Ik hoop dat veel vrouwen je stukje lezen, want jij slaat volgens mij de spijker op de kop.

Ik zeg altijd tegen mijn vriendin: je moet ervoor zorgen dat je rimpeltjes op de juiste plaats komen. Want kijk maar goed, mensen die veel lachen, positief in het leven staan, en het kind nog in zich hebben, krijgen mooie rimpeltjes, en blijven stralen!

Toch beter dan tegen de stroom op botoxen, niet?

Veel geluk!

marjan | 24-06-2007 | boodschap-ontvangst

Een mooi verhaal, Rachel. En wat ik het mooiste vind is dat je de opmerkingen binnen kon laten komen. Dat is denk ik net zo belangrijk.

Anne | 24-06-2007 | een positieve reactie :)

wow! wat een prachtig verhaal!
je hebt als mens inderdaad bevestiging nodig om te beseffen hoe mooi je bent en ik neem me bij deze dan ook voor deze bevestiging vaker in mijn omgeving te verspreiden.
rachel, voor zover ik het nu uit je verhaal kan halen lijk je me een fantastische, positieve en prachtige vrouw en ik hoop dan ook dat je altijd zo mooi zal blijven.

heel veel liefs van Anne

Micha | 30-07-2007 | Rachel

Hierbij een dikke kus van mij, en bedankt voor je mooie verhaal en wat je daarmee aan de lezers meegeeft.

Tegen mijn Oma van in de 80 zei ik ALTIJD als ik haar zag: Dag oma! Wat ziet u er mooi uit vandaag!

Een gegiechel was het antwoord.

Laten we toch iets leuks tegen elkaar zeggen op 6, 20, 50, 80-jarige leeftijd!!!

edith | 30-07-2007 | julian

Dag Julian, waar komen JOUW rimpeltjes straks..of zijn ze er al?Hoop ook op vrolijke plaatsen, na het lezen van deze mail;-)!

mai | 02-09-2007 | rimpeltjes

Dag Rachel,

wat een mooi verhaal. Ik ben het zeer met je eens! Vind zelf ook nogal "afwijkende" dingen mooi, en heb meermalen daar iemand aangenaam mee verrast. Rimpeltjes rond de ogen vind ik prachtig, zeker de lachrimpels, het geeft een hoofd karakter. Mijn oma, waar ik veel van hield, had 'dakjes' boven haar ogen, of overhangende oogleden zoals dat heet. Als ik dat bij iemand zie, doet me dat aan mijn geliefde en wijze oma denken, en dat vind ik dus ronduit mooi.

Sproeten vind ik prachtig, ik wou dat ik ze zelf had. Als donker type vind ik ook de blanke (lees: witte) huid erg mooi, en mensen met rood haar. Een spleetje tussen de tanden, of lange hoektanden vind ik charmant, een scheve glimlach of een een geprononceerde neus die karakter geven aan het gezicht. Mannen die een beetje dik zijn vind ik erg aantrekkelijk. Een schaduw van dons op de bovenlip bij vrouwen vind ik mooi. Brede wenkbrauwen. Een ontspannen rond buikje bij vrouwen.

Een aantal van bovengenoemde dingen heb ik ook zelf :) en ik herinner me inderdaad exact de momenten dat iemand me daar een welgemeend compliment over gaf. Dat heeft me destijds erg goed gedaan.

Mai.

julian K | 13-11-2007 | edith, mai

Hi Edith. Mijn rimpeltjes? Ik ben 37, ik ga even kijken...Yep, ik heb als ik mijn ogen een beetje toeknijp 3 streepjes, in een waaiertje. Ik vind het wel pret-rimpeltjes ja. Dus ik heb het in ieder geval bij mezelf aangetoond.

En Mai, zo ervaar ik ook schoonheid. Je koppelt het beeld aan een positieve emotie. Dat kan een herinnering aan iemand zijn. Of een bepaalde fascinatie. En vaak is het ook hoe alles in zijn geheel (lichaam) samenkomt. Ik herinner me bijvoorbeeld ook foto's van Helmut Newton. Een vrouw met een prachtig gezicht en lijf, en dan toch ineens hele vreemde borsten. Dan is het toch dat laatste wat het uniek maakt en een bepaalde spanning erin brengt. Of een bepaalde kwetsbaarheid geeft. Een tijdje geleden was er hier een topic over zogenaamd de perfecte vrouw. Ik ben meerdere malen langs alle foto's gegaan, 't is wel een 'knappe meid', maar alles is zo 'perfect' dat eigenlijk niets eruit springt, ik kan me haar nu al niet meer voor de geest halen.

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]