galerie

Anna | 02-06-2007 | zelfbeeld en zelfbewustzijn

Ik ben in 1954 geboren en kom uit een boerenfamilie, waar mij al heel jong werd ingepeperd, dat ik niet o.k. was, zoals ik eruitzag. Ik was mager, sprietig, klein en had sluik haar. Zowel mijn moeder als mijn oma en heel veel tanteslieten mij keer op keer weten, dat ik groot, gezet en in het bezit van een dikke bos met krullen moest zijn zoals een aantal nichtjes wel waren. Altijdwerd ik met anderen vergelekenen, altijd moest ik het onderspit delven.Je moest "een gave meid" zijn. Ik heb mij mijn hele jeugd minderwaardig gevoeld. En toen ik op mijn 17e begon met uitgaan, dronk ik altijd tegen heug en meug een glas chocomel om maar in Godsnaam aan te komen. Op mijn middelbare scholen werd mij ook altijd te verstaan gegeven, dat ik te mager was. "Een soort Jans Pommerans van Nieuweschans"(een liedje uit de jaren 70, waarin de draak werd gestoken met magere meiden)Toen mijn beste vriendin (die dik was)verkering kreeg, liet ook zij mij weten, dat haar vriend had gezegd, dat hij er niet aan moest denken om met mij te vrijen, Hij had letterlijk gezegd: "Ik zou bang zijn, dat ik haar brak". In die tijd, de jaren 60 en 70 was het heel normaal voor jonge meiden en vrouwenom een onsje meer te wegen en dat had in mijn beleving meer status dan in de huidige tijd het geval is. Ik ben dan ook stikjaloers op de jonge meiden van tegenwoordig, die als ideaalbeeld een graatmager meisje hebben, want daaraan zou ik helemaal hebben voldaan. Inmiddels heb ik drie kinderen gekregen en heb ik nog steeds maat 34/36, dat is dus helemaal geen verdienste, want ik ben altijd heel slank geweest en heb daar niets voor hoeven doen. Vorig jaar ben ik 10 maanden ernstig ziek geweest. Ik viel daardoor veel af en ineens moest ik maatje 32 gaan dragen, ik wist niet eens, dat die maat bestond, want vroeger droeg ik altijd dehoogste kindermaten.Een moeder van een klasgenootje van een van mijn kinderen zei mij toen: "Wat heb je nog een goed figuur, je zou aan jou niet zeggen, dat je 3 kinderenhebt gekregen. Die moeder wist niet, dat ik ernstig ziek was en toen ik dat haar zei,reaeerde ze heel geschrokken. Met dit hele verhaal wil ik eigenlijk zeggen, dat ik door mijn slechte zelfbeeld, dat mij in mijn opvoeding is verstrekt,ik mijn hele jeugd ennog tot nu toe altijd heel slecht inmijn vel heb gezeten. Dat is voor zeer veel facetten in mijn leven funest geweest. Ik hoop deze kardinale fout niet te maken in de opvoeding van mijn kinderen

Hilde | 04-06-2007 | reactie op Anna

Hallo Anna,

wat erg wat jou allemaal is aangepraat als kind zeg! En die 'vriendin' is helemaal erg met haar 'mijn vriend zou jou nooit willen'. Die was dus duidelijk jaloers, wist ze uberhaupt wel hoe onzeker jij over je figuur was? Wel mooi dat het 'dun'-ideaal van nu voor jou dan juist weer handig is! Ik ben zelf nooit dun geweest, en had als puber ook een 'wat-heb-ik-een-dikke-buik' complex, maar ik kan me voorstellen dat dun zijn ook dat niet alles is. En dunne meiden hebben ook zelden de borsten die bij datzelfde schoonheidsideaal horen. Fijn om ook die waarheid eens te horen tussen alle 'oh was ik maar supermager' kreten in de top-sante en aanverwanten. Maar jaloers op de jonge meiden van nu omdat ze zich aan graatmagere modellen spiegelen? Zou ik niet doen; er zijn niet voor niets zoveel pubermeisjes die zich (willen) laten verbouwen of zichzelf systematisch uithongeren. Degenen die net als jij van nature dun zijn beslaan hooguit 5% van de populatie, en zullen dan wel blij zijn met hun vetpercentage, maar niet met hun neus/schaamlippen/borsten/huid enz.

Conny | 05-06-2007 | grappig

Hť wat grappig Anna, ik ben ook in 1954 geboren en was mager, sprieterig, klein en had sluik haar. Ook mijn familie ( d.w.z de oom en tantes) maakte mij en mijn ouders duidelijk dat ik er eigenlijk maar armetierig uit zag. Mijn ouders waren echter trots op mij, net als op hun andere kinderen. Dat gevoel hebben ze me altijd gegeven. En hoe ik er ook uit zag en nu nog, zij hebben mij steeds het gevoel gegeven dat ik er mag zijn en dat ik mezelf mag zijn. Daardoor heb ik van mijn jeugd geen slecht zelfbeeld overgehouden.

Waaromword ik nu dan wel boos om de druk op vrouwen om vooral jong en rimpelloos te blijven?Omdat met die druk een probleem wordt gecreŽerd dat er niet zou moeten zijn. Immers: waarom strijden tegen het meest natuurlijke proces dat er is.

Ik moet niet bang hoeven zijn om ouder te worden.Of erger nog: me daarvoor schamen.Want dat gevoel zou je soms krijgen. Ik bedoel maar: ondanks een goede basis ( waardering van mijn ouders) toch zeer gevoelig voor de dwingende invloed van de huidige schoonheidsmoraal.

Conny | 06-06-2007 | nog even

Ik bedoel natuurlijk wel te zeggen dat het heel belangrijk is om warm en liefdevol opgevoed te worden.Hier wordt de basis van je zelfvertrouwen gevormd. Kinderen moeten weten dat ze er altijd mogen zijn, ongeacht hun uiterlijk. En dat hun ouders altijd trots op hen zijn. Maar helaas is dat tegenwoordig niet genoeg om een kind het zelfvertrouwen te geven dat je graag zou willen. Ik ken verschillende jonge kinderen, jongens zowel als meisjes, die al erg ongelukkig zijn omdat zij zichzelf te dik vinden. Terwijl ze dat helemaal niet zijn. Ook hun ouders zitten daar mee en proberen de kinderen duidelijk te maken dat er niets afwijkends aan hen is. De invloed van buitenaf is helaas erg groot. En dat geldt niet alleen voor "grote mensen".

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]