galerie

Emma | 16-05-2007 | Weer zo'n verhaal...

Ik wil na het lezen van verschillende verhalen op deze site ook mijn eigen steentje bijdragen. Deze verhalen bevestigen maar eens te meer watzoveel mensenaltijd proberen duidelijk te maken: wees blij met jezelf, houd van jezelf en ga niet uit van wat anderen zeggen!

Ik was toen ik klein was best een vrolijk meisje, lachte veel en vond alles leuk. Ik was nooit één van de populairste, maar dat maakte mij ook niet uit. Ik had vriendinnen, dus hoefde me nergens druk om te maken. Maar er kwam een moment dat je niet alles meer leuk mocht vinden...dat was niet stoer. Je moest je gedragen zoals de populairenzich gedroegenen wee je gebeente als je in hun ogen iets 'doms' deed. Ook hethebben van vriendjes stond hoog aangeschreven. Van die periode ben ik heel onzeker geworden. De puberteit droeg daar ook zijn steentje aan bij, want ik was erg laat en traag met alle hobbels en bobbels die zouden moeten gaan groeien. Ongesteld wilde ik ook maar nietworden en een vriendje kon ik al helemaal niet krijgen. Uiteindelijk blevenmijn borsten steken bij cup A en ik had weinighoop dat er verder nog wat van zou komen.

Toen ik 16 was ben ik een jaar naar het buitenland gegaan. Kwam daar terecht in een gastgezin en trof het helaas niet zo met mijn gastzusje die 4 maanden ouder was. In eerste instantie heb ik me daardoor nog onzekerder laten maken en kwam ik voor mijn maatstaven uit op een dieptepunt. Alhoewel dat jaar heus niet een en al ellende is geweest (ik heb er ook een toptijd gehad), nam ik me bij terugkomst wel voor me nooit meer door wie dan ook onzeker te laten maken. Ik ben naar een nieuwe school gegaan, kreeg leuke vrienden en langzaam aan verbeterde mijn zelfbeeld weer.

Nu ben ik weer hetzelfde vrolijke meisje van vroeger. Ik heb vrienden waar ik op kan bouwen en die mij waarderen om wie ik ben. Daarbij de allerliefste, mooiste vriend die ik mezelf kan toewensen. En ondanks het feit dat ik genoeg oneffenheden aan mezelf zie (te grote kuiten, een hobbelneus, rooie vlekjes in mijn gezicht,enorme voeten etc.) zie ik dat ik mooi ben en kan ik mijn onzekerheden relativeren! Ik ben een lieve meid, heb prachtige ogen, een geweldig bovenlijf waar mijn cupje A bij hoort. Ik ben sportief, sociaal en oprecht....dus wat wil ik nog meer?

Lieve vrouwen van deze wereld, laten we van elkaar en onszelf houden! Fuck al die zogenaamde liftende zalfjes, corrigerende broeken en rimpel-verminderende-en-tegelijkertijd-facelift-gevende maskers. Wees gewoon lekker jezelf, da's een stuk minder vermoeiend dan je continu druk te maken om wat anderen van je vinden.

Elise | 16-05-2007 | Vermoeiend ja!

Ik vind het inderdaad soms ook zo vermoeiend. De tijd die er in winkelen gaat zitten! En als ik aan het winkelen ben, vooral "troostwinkelen", word ik op een gegeven moment zo onzeker dat ik maar overweeg om alles te kopen wat ik leuk vind, alleen maar om er dan eindelijk een keer leuk uit te zien. Ongelukkig dat ik me op zo'n moment voel! Om over het schuldgevoel na afloop nog maar te zwijgen. Er zijn nuttigere zaken in het leven. En: jeugdige schoonheid zal altijd verdwijnen, kennis en persoonlijkheid is een stuk houdbaarder. Of willen we alleen maar gelukkig en tevreden zijn zolang we mooi zijn? Nee, dank je.

Mijn dikke kuiten heb ik al een tijdje geaccepteerd. Ik woon in het buitenland en noem ze met enige trots polderkuiten: het handelsmerk van de Nederlandse vrouw. Mij zul je in ieder geval niet horen klagen tijdens een wandeling: sterke benen!

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]