galerie

Rita | 09-03-2007 | eindelijk herkenning

Eindelijk "ontmoet" ik gelijkgestemde vrouwen en hopelijk ook mannen (want mannen krijgen natuurlijk ook een heel verkeerd beeld van de werkelijkheid.).

Bij mij gaat de pijn echter nog veel verder. Het "alles moet kunnen" zit verweven in alles, werkelijk alles. En het gaat over lijken. Vrouwen worden tegenwoordig via de media alleen maar gezien als zij "het geweldige lichaam" hebben, jong zijn. Vanaf kinds af aan krijgt een meisje/vrouw de boodschap vooral jong en strak te blijven wil je van belang zijn. De commercie en filmindustrie zetten vooral die vrouwen neer. al mijn hele leven zien we dus dit beeld en er gaat letterlijk geen avond voorbij of er komen wel sexy en/of mooie vrouwen in beeld. Ik las eens een artikel over vrouwenvoetbal: vrouwen zouden dan gekleed moeten zijn in dunne t-shirts en sexy shorts.Waar hebben we het over? Ik ben dus benieuwd of de aankomende eredivisie voetbal voor vrouwen ons hetzelfde beeld zal gaan voorschotelen als de huidige tennisters, maar dan met natte en dunne t-shirts.

Voor mij horen sexualiteit en liefde bij elkaar. Tegenwoordig wordt er meer "geneukt" dan gevreeën. Vrijen is een intense ervaring waarbij je de intimiteit de vlucht laat nemen. Je geniet van elkaar en daardoor van de sexuele opwinding. Je doet wat er in je opkomt, zonder vaststaande in volgorde af te handelen dingen te doen. Die intimiteit is voor mijn man en mij.

Op televisie komen de meest sexy vrouwen in beeld. In reclames is er dus veel meer weggepoetst en opgeleukt dan ik ooit had verwacht. Ik huilde met Sunny mee, nadat ze van die chirurg te horen had gekregen, wat er dan allemaal aan haar lichaam zou moeten gebeuren. Ach meid, het zal geen zier helpen (Ik weet hoe zoiets werkt.), maar je bent echt een prachtige vrouw. Deze man kweekt emotionele problemen om over anderhalf jaar met zijn (gelifte?) reet op het strand te liggen. We worden er boos om, maar doen er tegelijkertijd wel aan mee.

Elke keer als er weer een sexy, half- of geheel ontklede schitterende vrouw in beeld wordt gebracht, voelt het bij mij aan alsof ik in het niets verdwijn. Een dolksteek in mijn rug. Alsof mijn man geoorloofd zit te genieten van de verleiding door en andere vrouw. En ik zit er gewoon naast. Ik word dan zo onzeker en verdrietig. Waarom mijn man proberen te verleiden?

Nu geniet ik van een man die mij op handen draagt. Een lievere man kan ik me niet wensen. Hij is geen Playboykijker, vrouwenfluiter, helemaal niet. Ook niet stiekum. Ja, zulke mannen bestaan ook. En toch voel ik me vreselijk als er overhoopt een beeld verschijnt van een blote vrouw. Net zo lief de man reageerde op Sunny's verdriet/onzekerheid na haar bezoek aan Amerika, zo reageert mijn man ook. En toch doet het me zo'n pijn. Ben ik preuts? Nee, in het geheel niet. Het interesseert me ook niet dat er sex op televisie is, maar laat zich dat dan beperken tot een bepaald net, of na een bepaalde tijd. Mensen die het willen zien kunnen er dan zelf voor kiezen. Ik heb geen keuze, je kunt er gewoon vrijwel niet omheen. En ik kijk soms ook graag naar televisie.

Ja, ik heb hier al hulp voor gezocht, want als de wereld niet meer overeenkomt met mijn normen en waarden, dan zal ik mezelf toch moeten aanpassen, wil ik me niet meer zo bedreigd voelen. Dat hielp natuurlijk helemaal niet. Voor mij voelde het alsof ik in therapie ging om te accepteren dat mijn man met grote regelmaat naar sexy en bloedmooie jonge meiden kon kijken (Let op: dat is zijn intentie helemaal niet. Hij wil gewoon dat ik me gelukkiger voel en minder bedreigd, want het doet hem gewoon niks, "allemaal nep", zo zegt hij altijd.) De onzekerheden bestaan al sinds mijn tienertijd.

Het feit is gewoon, dat sexualiteit voor mij een dusdanige intimiteit is, dat ik sexuele verleidingen, ongevraagd op ons netvlies gebracht, ervaar als een lichte vorm van vreemdgaan. Ik kan het niet anders omschrijven. Zo voelt het aan. En dat doet ongelofelijk veel pijn. En als men tegen me zegt dat het tegenwoordig normaal is om vrouwen zo neer te zetten en te laten zetten, dan heb ik zoiets van: als het zo normaal is, al dat naakt, waarom lopen we dan niet allemaal 's zomers in onze blote borsten en kont over straat? Kijk, als we dat gaan doen, dàn kunnen we spreken over "normaal".

Ik ben een 49 jarige vrouw. Rationeel gezien zie ik er gewoon nog heel goed uit, aan aandacht geen gebrek, jaren jonger ogend. Echter we weten dat dit wel honderd keer tegen je gezegd kan worden, maar dat je je toch voelt wegkwijnen als de media haar verleidingen tentoonstelt. Tegelijkertijd ben ik natuurlijk pissig op mezelf. Waarom laat ik me dan zo kwetsen?

Ik zoek herkenning en vind het hier. Eindelijk mensen die er ook genoeg van hebben gekregen. We moeten deze situatie zien te keren, want Nederland is ziek.

eva | 09-03-2007 | herkenning

Wat geweldig zoals jij dat zegt. Ik ervaar het PRECIES zo, ik had het niet beter kunnen verwoorden. Het is een grote steun voor mij te lezen dat meer vrouwen zich er zo ongelukkig bij voelen. En ook IK word pissig dat ik mij zo laat kwetsen, terwijl mijn man ook veel van mij houdt en er niet op uit is om naar "mooi, mooier, mooist" te kijken, maar het wordt je opgedrongen.Wij wisten al dat er veel nepop tv is en in de bladen,maar om het nog eens zo duidelijk te zien, werkt heel relativerend.

Petra | 10-03-2007 | ik sluit me aan

Beste Rita,



ook ik herken me in jouw woorden. Ben ongeveer van jouw leeftijd en kamp eveneens sinds mijn tienerjaren met deze onzekerheden en het verdriet.



Ik kan meestal wel relativeren, mezelf redelijk lekker voelen in mijn vel... tot ik moet/wil vrijen.



Ik ben op dat gebied zo kwetsbaar geworden dat bijv. een "verkeerde" scene in een film me dermate raakt, dat ik niet meer ontspannen kan vrijen. Het is dan net of ik EEN grote rauwe wond ben en ik wil alleen nog maar wegkruipen en huilen.



Hoe zou mijn lief MIJ nog kunnen begeren en mooi vinden met dat perfecte lijf van de tv nog op zijn netvlies?



Ja natuurlijk houdt hij van me, van mij als mens, ik weet dat en hij toont het telkens weer.



Maar mooi vinden??? (Ook al zegt hij het). Hij is toch niet blind!!!

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]