galerie

Marianne | 20-04-2007 | tegen beter weten in...

Ik ben 21 jaar en ik heb eigenlijk alles wat mijn hartje begeert. Ik zit op de universiteit; heb fantastische vrienden; een lieve familie; een interessant; druk leven en een goede gezondheid. Ook qua uiterlijk heb ik het mee, ik ben 1.80 m, heb maatje 36 en heb een mooi gezichtje. Maar tóch spiegel ik me aan de playmates, die je tegenwoordig in ieder magazine, iedere reclame en iedere videoclip ziet. En daar komt mijn 'probleem': ik vind mijn borsten (en billen) te klein. Ik vraag me af waarom ik, met alle kwaliteiten, die ik te bieden heb, nog steeds inzit over mijn uiterlijk. Een ander vervelend bijgevolg hiervan is, dat ik mannen systematisch onderschat. Ik heb altijd gedacht dat een gozer je laat zitten op het moment dat hij iemand tegenkomt, die er beter uitziet. Met een 'do it to them, before they do it to you' mentaliteit, ben ik er nog nooit in geslaagd om niet vreemd te gaan tijdens een relatie. Ik heb gewoon te veel bevestiging nodig dat ik aantrekkelijk ben.

Het erge is dat het altijd wat anders is. Al vanaf mijn tiende vond ik mezelf te dik en lijnde ik regelmatig, naar het voorbeeld van mijn moeder, die wel eens een week alleen droog brood en 's avonds een kommetje yoghurt at. Ik was zo gefixeerd op het feit dat ik dik zou zijn, dat ik op mijn 18e niet eens door had dat ik in drie maanden 20 kilo was afgevallen. Ik liep rond in slobberende kleren, omdat ik dacht dat er iets mis was met de wasmachine. Helaas was dat niet zo, er was iets mis met mij. Ik had kanker! Het erge is nog dat ik zelf niets had gemerkt aan mijn uiterlijk. Wanneer mensen zeiden dat ik mager was geworden, deed ik dat af als vleierij.

Die zomer heb ik er als een wandelend lijk uitgezien: ik was kaal door de chemotherapie, bleek, omdat ik absoluut niet in de zon mocht, mijn tanden en nagels waren aangetast en ik was nog steeds broodmager. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo vreselijk heb gevoeld. Het feit dat ik niet de vermoeidheid en de pijn, maar mijn uiterlijk als het ergste heb ervaren, spreekt boekdelen. Ik schaamde me vreselijk over deze oppervlakkigheid, maar ik was dolblij toen mijn wenkbrauwen een maand na de chemotherapie weer begonnen met groeien.

Ik wilde dat ik een les geleerd had van deze periode. Ik had er zo vreselijk slecht uitgezien en ik mag blij zijn hoe goed het nu weer met me gaat. Je zou zo zeggen dat zo'n gebeurtenis je referentiekader zou veranderen. Dat heeft het ook wel gedaan, maar niet voor lang, want ik vond mezelf nog steeds mager. Ik had op dat moment ook AA cup in mijn BH's.In die twee jaar ben ik met pijn en moeite 7 kilo aangekomenzijn mijn borsteneen kleine B-cup. Toch ben ik nog steeds ontevreden en onzeker.

Ik ben er nu achter gekomen dat miijn onderzekerheid niet afhankelijk is van hoe ik eruit zie, maar uit mezelf komt, en de zogenaamde imperfecties maar een uiting daarvan zijn. Ik voel me lelijk, terwijl ik eigenlijk beter weet. Ik geloof dat de onderzekerheid, die wij als vrouwen over ons uiterlijk hebben, niet alleen afhankelijk is van de vrouwen, die we op tv zien, maar ook van de vrouwen uit onze dagelijkse leven, die we waarderen, liefhebben en respecteren. Maar 2% van de vrouwen is tevreden over haar uiterlijk! Dat betekent dat wij als kind bijna geen enkel rolmodel hebben, dat zelfverzekerheid wat dit betreft uitstraalt! Het is normaal om jezelf niet goed genoeg te vinden. Ik ben vastbesloten om, als ik zelf een dochter heb, dit anders te doen. Ik klaag niet meer over dingen, die ik niet zo mooi vind, ik eet wat ik wil en ik sport voor mijn gezondheid. Ik wil later een carriere, en ik zou het vreselijk vinden als deze afhankelijk zou zijn van mijn uiterlijk. Waarom zou ik dan niet ophouden met mijn leven te saboteren door mezelf af te rekenen op mijn uiterlijk!

Wim Mulder | 21-04-2007 | Eerlijke openheid

Hoy Marianne,

Ik was ontroerd na het lezen van jouw verhaal. Wat ik er voor mij zelf in herken is de obsessie en de overtuigingskracht waarmee jij al die jaren met jezelf bent omgegaan. Waar je allemaal niet op gelet hebt met je zelf? Ik herken er ook de hoeveelheid aandacht in die jij uiteindelijk wilde hebben van je buitenwereld. Je kon het eenvoudigweg niet goed genoeg doen. De herkenbare achtervolgingswaan waar je niet van terug had. Het dwingende inerlijke stemmetje dat zorgde dat je steeds weer moest. Ik kan niet anders zeggen dat, alhoewel ik een man ben, ik op dat punt in niets verschil met jou. Alleen deed ik het op andere terreinen, maar het kwam op hetzelfde neer. Ik herken in jouw verhaal je ontdekkingen en je bevrijdingen. Je hebt jezelf nu na jaren beloofd om met al die voormalige verlangens te breken. Zo is het mij ook gegaan, op weg naar zelfaanvaarding. Nu ik ouder ben kan ik mijzelf veel makkelijker toestaan datbehalve zeker zijn, ik op momenten ook mag twijfelen. (licht en schaduw zijn er steeds allebei) Je bentook van plan om je kinderen er voor te behoeden. Ook dat heb ik altijd gewild. Toch heeft in mijn situatie de geschiedenuis zich weer in onze twee dochters herhaald. Vermoedelijk moeten zij door hetzelfde heen als jij. Het lijkt of het niet ophoudt en het zich alsmaar voortzet. Alsof het zo moet zijn in het leven. Net als jij geloof ik ook dat het in mezelf zit. Ik moest eerst ouder worden om te beseffen dat ik ook alleen mocht zijn zonder steeds de aandacht van een ander nodig te hebben, zonder steeds te vinden dat samen zijn beter is dan alleen zijn. Ik moest eerst ouder worden om te beseffen dat de vrede in mij zelf zit en niet van buitenaf kan komen. Heel af en toe val ik nog terug in het oude patroon, maar dat duurt kort, omdat ik er nu eerlijk naar durf te kijken, om kan glimlachen,en hetverder zijn gang laat gaan. Ik weet nu dat het komt en gaat en dat ik me er geen moment zorgen om hoef te maken. Volgens mij is het is nietuitsluitend des vrouws, maar des mensen. Het overkomt niet alleen je dochters.Natuurlijk zul jij dit eerder herkennen bij mensen die meer op jou gelijken.Ik denk dat vrijwel alle mensen op dit punt als twee druppels water op elkaar lijken. Vrouwen zijn met dit verschijnsel nu nogopener en eerlijker dan mannen, merk ik. Van die eerlijke openheid getuigt in ieder geval jouw verhaal. Dank je wel.

Wim

Arie | 21-04-2007 | good for you

hoi Marianne,

Klinkt goed.

Het is te hopen dat meer vrouwen dit zo gaan zien en zichzelf en hun kinderen veranderen/een zelfbewuste kijk op hun "zijn" meegeven.

Kunnen al die initiatieven meteen de prullebak in.

Olav | 24-04-2007 | jaja...

En waarom moet ik geloven dat dit bericht echt is?

Het strookt wel héél toevallig precies met de inhoud van deze site. Iets te cliché gedaan, mensen! Probeer het nog eens!

Francisca | 27-04-2007 | @Olav

Wat is dat nou voor onzin! Olav, je hebt duidelijk niets begrepen van de problemen die vrouwen hebben met het 'opgelegde' schoonheidsideaal. Dit is niet een hype of rage, het is een serieus probleem dat zo ingebakken zit in onze collectieve beleving dat we het niet eens van ons af kunnen schudden als we ons er bewust van zijn! Het schoonheidsideaal is zo alom tegenwoordig en wordt als zo vanzelfsprekend ervaren (door zowel mannen als vrouwen) dat het niet eens herkend wordt als nep en onhaalbaar.

Veer | 03-05-2007 | schaamte

ja olav, het is waar, blijkbaar weegt het heel zwaar hoe er vroeger naar je is gereageerd. Ik weet nog dat ik niet meer voor het raam mocht dansen want mensen op straat zouden het eens mogen zien: gevolg: schaamte voor mijzelf en mijn uitingen, onzekerheid DIE ER NOG STEEDS IS! maar die ik gelukkig nu, zoals wim ook opmerkt, zie en soms naast me neer kan leggen. Helaas heeft dat wel 25 jaar geduurd waarin ik niet vrij heb kunnen genieten van mezelf in dansen!

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]