galerie

Lilith | 20-04-2007 | De rol van vaders

Ik surf hier nu zo'n 4 uur rond en ben geschokt door de documentaire, door alle bijdragen en de vele vrouwen en sommige mannen die zo ontevreden zijn met hun lichaam. Wat ik nog niet ben tegengekomen is voor vrouwen de rol van hun vader in het 'bepalen' van hun lichaamsbeeld.

Ik zal het bij mezelf houden. Mijn vader hield niet van dikke vrouwen. Waar de grens lag, was helaas niet duidelijk. Mijn moeder is daardoor haar hele leven op dieet geweest. Mijn zusje kreeg anorexia. Inmiddels is duidelijk dat dat voor haar een manier was om het leven aan te kunnen. Maar je maakt mij niet wijs dat een vader die negatief is over het lichaam van zijn vrouw en een moeder die eeuwig lijnt daarop geen invloed hebben gehad. Ikzelf ben altijd stevig geweest. In de curve van de schooldokter zat ik altijd in de categorie zwaargebouwd. In de 5e klas ben ik nog eens naar de schoolzuster geweest en zij wees me erop dat ik nooit echt slank zou zijn. Helaas had ik toen al een behoorlijk overgewicht, ook in verhouding met mijn bouw. Mijn reactie op narigheid was in mijn puberteit namelijk troosteten. Toen ik dikker werd, heeft mijn vader mij duidelijk gemaakt dat hij mij niet meer mooi vond. Combineer dit met gepest worden op de basisschool en de middelbare school vanwege mijn gewicht en het mag een wonder heten dat ik geen anorexia gekregen heb ! Als ik nu foto's zie uit mijn basisschooltijd en mijn puberteit denk ik: Waar maakten ik en de anderen zich druk om ? Ik zie dan een mooie, stevige meid met een figuur dat absoluut niet dik is, zelfs niet volslank. Helaas zat ik toen al in een bepaald patroon ten opzichte van eten en had er zich onbewust een patroon ontwikkeld, waarbij ik steeds lijnde, afviel en het dubbele aankwam. Ergens begin twintig heb ik de dieten de deur uitgedaan en heb ik besloten dat ik mooi ben zoals ik ben. Ook vond ik dat mijn vader mij moest accepteren zoals ik was. Gestaag nam mijn gewicht toe totdat ik niet meer comfortabel in een stoeltje in de bus kon zitten. Toen heb ik rigoureus mijn eetpatroon veranderd en ben 20 kilo afgevallen. Ik moet hierbij wel aantekenen dat ik mij toen al ontworsteld had aan de invloed van mijn vader op mijn leven en zelfbeeld. Ik kon pas afvallen op het moment dat ik besefte dat mijn vader altijd kritiek op mij zou hebben, mij nooit zou accepteren zoals ik ben en dat dat niet alleen op uiterlijk gebaseerd was. Eerder zou ik voor hem zijn afgevallen, om zijn goedkeuring te verdienen, om onvoorwaardelijke liefde te krijgen. Nu heb ik het voor mezelf gedaan. Ik heb nog steeds overgewicht. Ik wil nog wat kwijt, maar ik merk dat ik het steeds minder belangrijk vind. De striae die ik aan dit jojo-en heb overgehouden, zie ik als 'strijdlittekens': ik heb een strijd geleverd m.b.t. zelfacceptatie en de striae herinnert mij eraan dat ik gewonnen heb. Volgens de normen van de BMI-index zou ik 75 kilo moeten wegen. Ik moet er niet aan denken. Ik ben gewend en voel me thuis in mijn grotere en ronde lichaam. Ik ontleen er een deel van mijn autoriteit in mijn baan als docente op een middelbare school aan. Ik vind mezelf sexy en sensueel. En toch, als ik verliefd ben, komen al die oude spookbeelden weer naar boven. Ergens zit er in mijn systeem ingeprogrammeerd dat je alleen een man vindt als je slank bent. Ik weet waar het vandaan komt, maar daarmee is het niet weg. Het is inmiddels wetenschappelijk bewezen dat de vader erg belangrijk is voor het zelfbeeld van meisjes in de puberteit. Hoe het werkt, weet ik ook niet. Ik weet wel dat mijn vader mijn eerste beeld is van hoe mannen naar vrouwen kijken. Ik heb zelf moeten ontdekken dat niet alle mannen 'hun penis achterna lopen' zoals mijn vader beweerde, dat niet alle mannen op slanke vrouwen vallen etcetera. Ik vind het vreselijk dat ik als zelfstandige, intellectuele, grappige, interessante, vrolijke, boeiende vrouw (kwalificaties afkomstig van anderen, zowel mannen als vrouwen) toch nog twijfel aan mijn aantrekkelijkheid voor het andere geslacht. De media helpen daarbij absoluut niet ! Ik verwacht (en hoop) dat wanneer ik een man vind die mij mooi vind en dat laat merken, mijn spookbeelden in elk geval zullen blijven slapen. Maar jammer, vind ik het wel. Hij wordt immers verliefd op een sterke vrouw, die dan ook zo'n onzekerheid in zich blijkt te hebben. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat ik nog meer zou moeten doen om die spookbeelden te bezweren. Ik heb alles gedaan: therapie, de confrontatie aangegaan met mijn pestverleden, me ontworsteld aan de invloed van mijn vader en toch, wanneer het op mannen en de liefde aankomt…..

Wim Mulder | 21-04-2007 | Ja, die invloed is groot.

Hoy Lillith,

Je schrijft: "Wat ik nog niet ben tegengekomen is voor vrouwen de rol van hun vader in het 'bepalen' van hun lichaamsbeeld.

Ik zal het bij mezelf houden. Mijn vader hield niet van dikke vrouwen. Waar de grens lag, was helaas niet duidelijk. Mijn moeder is daardoor haar hele leven op dieet geweest. Mijn zusje kreeg anorexia. Inmiddels is duidelijk dat dat voor haar een manier was om het leven aan te kunnen. Maar je maakt mij niet wijs dat een vader die negatief is over het lichaam van zijn vrouw en een moeder die eeuwig lijnt daarop geen invloed hebben gehad."

Die invloed is groot en wordt hier niet ontkend. Dat ben ik helemaal met je eens. Maar is dat erg?

Is het erg dat de invloed van je ouders groot is. Het is gewoon waar dat ie er is. Dus leef er mee.

Vervolgens gaan jij en ik de invloed van onze ouders weer doorgeven aan onze eigen kinderen. En herhaalt zich alles weer. Gaan we nog wel vooruit? Of mogen we ook stilstaan en achteruit gaan?

Om moedeloos van te worden!

Wim

marjan | 25-04-2007 | vaders

Ik denk ook dat de invloed van vaders groot is. Zelf heb ik mijn vader altijd gehaat. Hij was een autoritaire man met geen belangstelling voor zijn kinderen. Hij was meer een bedreiging dan een beschermer. Ik denk dat dat de reden is dat ik het niet in mijn hoofd haal om mij vrouwelijk en kwetsbaar te gedragen. Omdat ik uit ervaring weet dat ik op geen enkele bescherming kan rekenen. In mijn ervaring krijgt de vrouw altijd de schuld en blijft zij met de gebakken peren zitten. Dat is misschien jammer voor mijn vrouwelijkheid, ik had misschien een veel mooiere vrouw kunnen zijn, maar het is niet anders. Ik doe het er maar mee. Ik ben tevreden met wat ik tot nu toe bereikt heb.

Je kunt tegen jezelf zeggen: het glas is half leeg. Maar voor hetzelfde geld zou je ook kunnen zeggen dat het half vol is. Waardeer je inspanningen om je aan je opvoeding te ontworstelen, en wees lief voor je onzekerheid.

ilke | 18-08-2007 | vaders

Wat je daar zegt omtrent de rol van vaders is de nagel op de kop. Mijn relatie met mijn vader is al van jongs af aan misgelopen. Hij kwam vaak stomdronken thuis en riep dat ik dik was, dat ik er niet uitzag en dat ik er dringend wat aan moest doen. Ik probeerde te diŽten maar belandde in een jojo-effect. Het gevolg daarvan is nu dat ik te kampen heb met een laag zelfbeeld. Mijn zus daarentegen heeft het contact met mijn vader verbroken omdat hij ook haar grof behandelde. Zij daarentegen wilde bewijzen dat ze goed was zoals ze is, en dat ze voor niemand hoefde te veranderen. Het gevolg is dat zij nu overgewicht heeft omdat zij wil dat iedereen haar aanvaardt zoals ze is, dat iederen verder kijkt dan haar uiterlijk,ongeacht haar gewicht.

Zo zie je maar wat vaders kunnen doen

Reageer

STAP 1 [?]
STAP 2(invullen en dan op verhaal toevoegen klikken)
Je naam [?]
Email-adres [?]
*
Het onderwerp [?]
Commentaar [?]

[login]